Na de rode idealist volgt de groene prakticus

Zijn Frans-Duitse afkomst was de oorzaak van zijn rotsvast geloof in Europa. 'Rooie Dany' zwaait af.

Hij werd bekend als 'Rooie Dany, Daniel Cohn-Bendit , de roodharige duvelstoejager van het Franse en Duitse studentenverzet in 1968. Haast een halve eeuw later zwaait hij het openbare leven vaarwel als fractievoorzitter van de Europese Groenen. Zijn krullen zijn grijs, maar zijn woeste armgebaren en compromisloos idealisme hebben twintig jaar Europees Parlement ongeschonden overleefd.


Bij zijn afscheidstoespraak sprak Cohn-Bendit zich nog een laatste keer uit voor de 'Verenigde Staten van Europa. 'Nationalisme is niet alleen oorlog, nationalisme is ook egoïsme', zei hij, refererend aan het honderdjarige jubileum van de Eerste Wereldoorlog.


Twintig jaar zat Cohn-Bendit in het Europese parlement, afwisselend voor Frankrijk en voor Duitsland, want hij bezit beide nationa- liteiten en was daarmee onbedoeld een personificatie van de Frans-Duitse as die decennialang het tempo van de Europese eenwording bepaalde.


In zijn Europese jaren ontpopte Cohn-Bendit zich in woord en daad tot felle tegenstander van het rigide onderscheid tussen links en rechts. Hij pleitte in de jaren negentig voor linkse stokpaardjes als ruimhartige immigratiequota een soepele softdrugswetgeving. Maar hij betoonde zich ook een voorstander van het vrijemarktdenken en Duitse deelname aan de oorlog in Bosnië - historisch omstreden.


Rood-Groen, Frans-Duits, links-rechts; een vat vol tegenstrijdigheden met een onwrikbaar geloof: Europa. Wie zoekt naar voor de ideeën van Cohn-Bendit, vindt een groot deel van het antwoord in diens geschiedenis.


Zijn ouders, ondergedoken Joden in Duitsland, verwekten hun zoon op D-Day. Na de oorlog verhuisde de familie naar Parijs, groeide op in een progressief milieu. Vanwege zijn hoofdrol in het studentenprotest werd Cohn-Bendit Frankrijk uitgezet, waarna hij zijn acties voortzette in Frankfurt.


Niet alleen het uiterlijk, ook de veranderde ideeën van Cohn-Bendit zijn exemplarisch voor de Werdegang van de achtenzestigers. Ooit wilde hij de 'burgerlijke democratie' omverwerpen.


De ommekeer kwam ten tijde van het RAF-terrorisme. In 1984 werd Cohn-Bendit lid van de Duitse Groenen, waar hij zich ontpopte als 'Realo.' Hij wilde zich met de Groenen een serieuze plaats veroveren in het parlementaire bestel, in tegenstelling tot de radicalere 'Fundis'.


In het voorjaar van 2013 kondigde Cohn-Bendit zijn vertrek uit de Europese politiek aan, om gezondheidsredenen. Maar ook omdat hij er al jaren op zinspeelde dat hij wilde stoppen op zijn 68ste, bij wijze van eerbetoon aan het momentum van zijn generatie.


Wie is Philippe Lamberts? De man die de namens de EU bankiersbonussen aan banden legde.


Philippe Lambert is een Belg, een Brusselaar, zowel lid van de Waalse Ecolo als van de Vlaamse Groenen. Keurig in pak. Onopvallend. Voordat hij in 2009 de Europese politiek in ging, werkte Lamberts ruim twintig jaar bij IBM als ingenieur.


Maar bij het horen van de naam Lambert, rijzen de haren menig bankier in de Londense City te berge. Vorig jaar slaagde Lambert erin de hoogte van bankiersbonussen aan banden te leggen; iets wat binnen en buiten het europarlement lang onmogelijk werd gehouden.


'Philippe Lamberts is de verafschuwde bonus snatcher in de City', schreef de Financial Times. 'Hoewel ontelbare politici de buitensporige bankierslonen aan de kaak hebben gesteld, konden weinigen zich bedenken dat een groen Europarlementslid uit de bescheiden regio Wallonië in België er ook echt iets aan zou doen.'


Lambert mist misschien de krullen en het theater van zijn voorganger - maar niet het doorzettingsvermogen en idealisme, al is het wat praktischer van aard en toegesneden op hedendaagse thematiek.


'Tussen de drie traditionele partijen die opteren voor het Europa van gisteren en de euroseptici, die Europa willen opdoeken, is er maar één pro-Europees alternatief: de Groenen.' Lambert zei het lachend, maar voegde er een serieuze voetnoot aantoe: 'Maar onze boodschap is er wel een van radicaal realisme.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden