Column

Na 1.600 columns is het genoeg geweest

Over de centrifugale krachten van de verslingerende tv-roem.Tijd om met beide voeten op aarde te landen.

Jean-Pierre Geelen Beeld Joost van den Broek / de Volkskrant

De roem - nou ja: bekendheid - had zijn persoonlijkheid ingrijpend veranderd, mijmerde Filemon Wesselink. Voor de camera die zijn bekendheid alleen maar vergrootte, donderdag in het slotdeel van zijn reeks F*ck me, I'm famous (BNN). 'Het heeft me niet per se een leuker mens gemaakt. Misschien ook niet per se een leukere vader.'

Hoe logisch was het dan om dit te willen, vroeg Wesselink zich vier afleveringen lang af, aan de hand van veel gesprekken met andere BN'ers uit de televisiewereld en evenveel monologues extérieurs van en met hemzelf, zijn eigen middelpunt.

Het is de verslaving. Velen van zijn gesprekspartners, van Eva Jinek tot Peter Jan Rens, beaamden dat ze verslaafd zijn aan de roem. Verslingerd aan de aandacht.

Rens droomt van een eigen realityreeks en denkt nog elke avond wanneer hij thuis op de bank tv kijkt: 'Ik had eigenlijk aan die andere kant moeten zitten.' Filemon: 'Maar Peter, dat is toch eigenlijk heel kut?'

Gewapend met de camera betrad Filemon het gala van de Televizier-Ring, om er over roem te spreken met de (prettig nuchter gebleven) Sophie Hilbrand, die zelf met een camera rondliep voor haar 'onderzoek' (van dezelfde producent) naar botox bij BN'ers.

Daarmee was de centrifugale kracht van die verslingerende televisieroem wel voldoende geïllustreerd, zij het ditmaal onbedoeld.

Terwijl Filemon pleitte voor mentale begeleiding van (aankomende) bekendheden, leek alleen globetrotter Floortje Dessing nog met beide voeten op de bereisde aarde te staan. Ze zei: 'Je gaat al snel denken dat je heel bijzonder bent. Maar met alle respect: dat bén je niet. Je kan misschien lekker lullen, of dingen overbrengen, maar je bent gewoon Jan Boerenlul!'

Daar kan deze Jan Boerenlul zich goed in vinden. Bijna zeven jaar trok ik als kanaalzwemmer door het universum van de tv-roem om me te verwonderen, om te bewonderen soms ook, of om me op te winden over die wereld en haar bewoners, hun kunsten en hun kunstjes.

Dat maakt je ook niet per se een leuker mens (om over de vader maar te zwijgen). Het was evengoed verslavend en heerlijk om te doen, vrij zwevend in dat opgepompte universum van ijdelheid (is ook functioneel), emotie (soms zelfs oprecht) en (ver)beeldingskracht.

Tijd om met beide voeten op aarde te landen. Het is genoeg geweest.

Een grove rekensom levert licht onthutsende getallen op. Met aftrek van de (tv-)vrije vakantiedagen, resteren zo'n 1.465 uur per jaar waarop ik zat vastgenageld aan bureau en beeldscherm. Maal zeven jaar, maakt 10.255 uur. Dat is 427 etmalen; één jaar en tweeënzestig dagen onafgebroken televisiekijken. Daarover schreef ik hier vijf dagen per week 520 woorden, zo'n 230 maal per jaar. Dat zijn ruim 1.600 stukjes, samen goed voor ongeveer 837 duizend woorden. En nog is niet alles gezegd, maar dat laat ik graag over aan mijn opvolgers, die ik vol vertrouwen alle succes wens.

Dit was het dus. Maar zoals dat gaat met series: het bonusmateriaal staat altijd op het laatste schijfje. Volgende week beschouwen we hier nog één weekje vrijelijk na en blikken we terug, ongehinderd door het tv-aanbod van die week. Wie altijd al een tv-criticus vragen had willen stellen, mag dat doen op jp.geelen@volkskrant.nl, dan komen we er hier wellicht op terug.

En natuurlijk mag u hem ook gewoon de huid vol schelden, die boerenlul.

Kortom: blijf kijken. Tot straks, na de reclame!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden