N-Zeeland treurt om blessure Dan Carter

Hij geldt als de Maradona van het rugby. Zaterdag raakte Carter, spelverdeler van de All Blacks, ernstig geblesseerd. Paniek in het gastland.

VAN ONZE CORRESPONDENT

CHRISTCHURCH - Het huilen staat Nieuw-Zeeland nader dan het lachen nu de eerste helft van het WK rugby, de groepsfase, erop zit. In eigen land wist het Nieuw-Zeelandse nationale team, de All Blacks, als enige deelnemer overtuigend door te dringen tot de kwartfinale. Maar dit weekeinde volgde een domper toen bleek dat Dan Carter, goalkicker en spelverdeler, niet langer inzetbaar is.

Topscorer Carter scheurde zaterdag tijdens de training een pees in de liesstreek en zakte schreeuwend op de grond, beelden die de natie ineen deden krimpen. Zijn blessure kwam een dag nadat All Blacks-aanvoerder Richie McCaw, onmisbare schakel tussen aanval en verdediging, had laten weten de laatste poulewedstrijd te moeten missen. McCaw heeft last van een voetblessure die hem het hele jaar al parten speelt. Carter, een even gelouterde speler, zou hem als captain vervangen.

Hun afwezigheid is voor de All Blacks een serieus probleem. In Nieuw-Zeeland zijn genoeg goede goalkickers en spelverdelers, maar buiten Carter is er niemand die beide kwaliteiten in zich verenigt. Colin Slade, die hem zondag verving in de afsluitende poulewedstrijd tegen Canada, komt killersinstinct en internationale ervaring tekort. De All Blacks boekten weliswaar een ruime overwinning (79-15), maar vooral bij het veelvuldige balverlies in de tweede helft werd pijnlijk zichtbaar dat ze zonder hun leidende duo weinig efficiënt opereren.

Voor winst tegen ploegen van de tweede garnituur is dat nog steeds ruim voldoende. De grote vraag de komende weken is wat een gehandicapt Nieuw-Zeeland kan laten zien tegen andere toplanden. Het spel van de All Blacks is afgestemd op McCaw en Carter, sleutelpionnen in het strijdplan van bondscoach Graham Henry. Hij is in het verleden geregeld bekritiseerd om zijn halsstarrige vasthouden aan een achterhaald concept. Bij een eerdere gelegenheid dit jaar waarbij zijn beide sterspelers ontbraken, verloren de All Blacks prompt van Zuid-Afrika.

Dat land, regerend wereldkampioen, had vrijdag behoorlijk wat te stellen met Samoa. Toch kon de ploeg uit de Pacific geen verrassing forceren. Zuid-Afrika leidde bij rust met 13-0 en incasseerde in de tweede helft een try, maar speelde de wedstrijd koelbloedig uit (13-5). Net als Engeland, Ierland en Nieuw-Zeeland gaat de wereldkampioen ongeslagen door naar de kwartfinales, die komend weekeinde worden gespeeld.

Engeland komt daarin uit tegen Frankrijk, dat zaterdag een beschamende nederlaag leed tegen Tonga (19-14). Omdat Frankrijk twee bonuspunten meer verzamelde dan Tonga, eindigt het achter Nieuw-Zeeland als tweede in de poule en plaatste het zich met de hakken over de sloot voor de volgende ronde. De landen die daarin figureren, zijn ook de landen die de bovenste acht plaatsen van de wereldranglijst bekleden.

Dat tekent de smalle basis van het internationale rugby. De minnows, zoals de mindere landen wel worden genoemd, krijgen tijdens het toernooi van alle kanten lof toegezwaaid, maar fungeren als kanonnenvoer en komen er niet aan te pas als de buit wordt verdeeld. Een enkele uitschieter, zoals de winst van Tonga op Frankrijk, wordt tenietgedaan door het aantal wedstrijden dat in de poulefase moet worden gespeeld (vier). Zoiets verkleint de waarde van een toevalstreffer en vergroot de kans dat de traditionele grote landen uiteindelijk komen bovendrijven.

Zo kon het gebeuren dat een van de weinige gedenkwaardige feiten in de poulefase zich al na een week voordeed, in de vorm van de door Ierland gewonnen wedstrijd tegen Australië (15-6). De uitslag hield in dat Australië in de eindstand van de poule achter de Ieren zou belanden, anders dan verwacht, en zichzelf daarmee veroordeelde tot een plek in de onderste helft van het knock-outschema. Die leek, met Nieuw-Zeeland en Zuid-Afrika, al aan de zware kant.

Rugbyanalisten riepen meteen in koor dat de grootste kanshebbers op de titel, de landen van het zuidelijk halfrond, elkaar nu niet langer in de finale zouden kunnen afslachten. Tegelijkertijd zou Engeland, dat tot nu toe amper kan overtuigen, in de bovenste, 'Europese' helft van het speelschema in een zetel naar de eindstrijd worden gevoerd.

De aftocht van Dan Carter heeft in het gastland aan dit soort bespiegelingen een abrupt einde gemaakt. De discussie gaat alleen nog over de vraag of bondscoach Henry flexibel genoeg is om een list te verzinnen die Nieuw-Zeeland in de kwartfinale voorbij lastige horzel Argentinië voert - en liefst nog iets verder.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden