Mystiek & magie

ER BESTAAN mensen die elke sport leuk vinden om naar te kijken. Oude sporten, nieuwe sporten, teamsporten of solosporten, het doet er niet toe, ze genieten met volle teugen....

Bert Wagendorp

Persoonlijk vind ik de meeste sporten geen bal aan. Eigenlijk houd ik alleen maar heel erg van wielrennen en tamelijk erg van schaatsen en voetbal. En verder een klein beetje van atletiek, volleybal en basketbal.

Het is magertjes, en je vraagt je af of je jezelf eigenlijk nog wel met goed fatsoen een sportliefhebber mag noemen.

Tot de Olympische Spelen. Dan onderga ik een metamorfose en word ik een absolute sportverslaafde die zich kan meten met de ergste junks. Hoe het komt weet ik ook niet, maar opeens kijk ik geboeid naar alle vormen van competitie, ook de meest absurde waarvan ik vaak niet eens wist dat ze onder sport vielen, laat staan onder olympische sport.

De mystiek van de Spelen, de magie van de Vijf Ringen. Zoiets moet het wel zijn. Maak Ezeltje-prik olympisch en ik kijk ernaar.

Vier jaar geleden ontdekte ik het synchroonzwemmen voor teams. Daarvoor had je bij de Spelen wel het synchroonzwemmen voor duetten en het synchroonzwemmen individueel (dat werd later weer afgevoerd toen duidelijk werd dat je in je eentje niet synchroon kon zwemmen), maar pas in Atlanta zag ik voor het eerst synchroonzwemmen in ploegverband (oude Hollywoodfilms even niet meegerekend).

Hoe die meisjes een voor een het water inkantelden! En helemaal hoe ze er vervolgens weer uit oprezen! Hoger en hoger, tot alleen hun heftig roterende tenen nog het water toucheerden. Hoe ze met het hoofd omlaag in spagaat in het water lagen, een volslagen krankzinnige glimlach op de lippen, terwijl de dood door verstikking toch niet lang meer kon uitblijven.

Een prachtig nieuw nummer, het synchroonzwemmen voor teams, en gelukkig staat het in Sydney weer op het programma. Ik verwacht veel van de Chinese meisjes, die vier jaar geleden synchroonzwommen dat het een lieve lust was en voor mij de ware kampioenen waren, maar die door de corrupte jury van eremetaal werden beroofd.

China zou echter China niet zijn, als de synchroonzwemploeg de afgelopen vier jaar niet was opgesloten in een vervallen zwembad hoog in de bergen, waar de meisjes elke dag onder dreiging van stokslagen veertien uur in ijskoud en van ratten wemelend water doorbrachten, met de pin op de neus, een rammelende maag en maar één doel voor ogen: Goud in Sydney!

Mij verbaast het dus niks als de Chinese meisjes straks waterflapperend met de oren ondersteboven oprijzen uit het Sydney International Aquatic Centre, tot alleen het glimlachende hoofd zich nog onder de waterspiegel bevindt.

Goud!

En zo verheug ik me ook erg op Grieks-Romeinse worstelaars en Turkse gewichtheffertjes, op skeet, trap, pijl, boog en snelvuurpistool en op knieheffen voor paarden, strandvolleybal, taekwondo, trampolinehuppen, triatlon en zaklopen.

Citius, altius, fortius!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden