Mysterieuze stemmingen, heldere bewegingen

Het programma Moods & Moves van het Nederlands Dans Theater II laat zien wat de kracht van dans kan zijn....

De oude rot Hans van Manen bewijst het met Simple things (2001), een typisch Van Manen-verhaal waarin relaties opdoemen, veranderen, zich lijken te vestigen en weer veranderen. Helder van inhoud, maar ook helder 'geschreven'. En vooral een uitstekende gelegenheid voor twee dansers en twee danseressen om hun virtuositeit en zeggingskracht te etaleren.

Het inmiddels eveneens ervaren duo Ligthfoot León bewijst het ook, met Postscript.

Dit stuk, dat op de ochtend van de première nog S. to P. heette en daarmee een traditie van Lightfoot zou hebben hervat (een traditie waarin alle choreografieën beginnen met een 's') doet de titel op het affiche alle eer aan, roept een rijk scala aan 'stemmingen' op, en houdt bovendien een schat aan onbeschrijflijk inventieve bewegingen in.

De kleurstelling is, zoals vaker, zwart-wit. Wit voor de vloer, zwart voor de wanden en zwart of wit voor de kostuums, waarmee subtiel een verschil tussen saamhorigen en buitenstaanders kan worden gesuggereerd.

De sfeer is niet meer zo somber en van dood doordrongen als in de laatste werken van Lightfoot León, maar wel mysterieus en ongrijpbaar als vanouds. Dansers verdwijnen en verschijnen door onzichtbare deuren, een man staat bevroren, alsof hij op weg is, maar aarzelt of niet meer weet waarheen.

Muziek van de minimalist Philip Glass zet de toon. Doorgaand, overvloeiend en toch staccato. Net als de dans. Een energiek trio op vioolmuziek, live uitgevoerd door Heleen Hulst die al spelend langs een meterslange lichtbak moet lopen omdat daarin haar partituur hangt, wordt gevolgd door twee duetten: fantastisch beeldend partnerwerk, muzikaal, haarscherp en bijna acrobatisch, op pianomuziek gespeeld door Gerard Bouwhuis.

Altijd is er op de achtergrond die nadenkende, weggaande manspersoon. Een herinnering? Een oude geliefde? Postscript voelt als een afrekening, een conclusie die ruimte vrijmaakt. Maar een simpel PS-je (postscriptum, of nu toch 'Paul to Sol'?) is het absoluut niet.

Het nieuwe 79 42 17 (telefoonnummer?) is het enige stuk dat de kans van dans niet uitbuit. De jonge choreograaf Gustavo Ramirez Sansano zet een lief, klein, maar plat verhaaltje neer over afscheid van de jeugd. Dansers dwalen in en om een doorzichtig huis. Kladden met krijt, hangen. In zichzelf gekeerd,en soms even onafscheidelijk.

De sfeervolle terloopsheid houdt helaas ook de choreografie vluchtig en mager. En weinig diepgaand is ook de symboliek van de twee getekende wegwijzers tot slot. Na de bescherming van het bekende, de melancholie van het ouderlijk huis, ligt de wereld voor u open.

Tja.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden