Interview

Muzikant Noel Gallagher: 'Ik heb geen rijbewijs maar wel auto's. Gek hè?'

De gitarist en liedjesschrijver van Oasis, een paar jaar de 'grootste band van de wereld', doet het tegenwoordig zonder zijn broer Liam. De favorieten van Noel Gallagher, gelardeerd met f-woorden.

Noel Gallagher, muzikant Beeld Els Zw

Noel Gallagher (47) is een tevreden mens. Hij heeft een nieuwe plaat gemaakt, waar hij een beetje extra blij van wordt omdat het de eerste is die hij zelf produceerde. Een makkie, zo bleek.

'Iedereen kan het, gewoon je gitaar inpluggen, spelen en opnemen. Het gaat om de liedjes. Dat is het echte werk. Ik denk dat ik recht van spreken heb als ik zeg dat ik dat kan. Miljoenen mensen kochten die liedjes. Nu misschien wat minder. Maar ach, ik ben al fookin' rich.' Rijkdom die Gallagher vooral vergaarde in de jaren negentig, als gitarist en liedjesschrijver van Oasis, even 'the biggest fooking band in the world'.

Liedjes als Live Forever en Wonderwall en albums als Definitely Maybe en (What's the Story) Morning Glory? bezorgden Oasis midden jaren negentig ook buiten het Verenigd Koninkrijk een superstatus. De spanningen tussen Noel en zijn jongere broer Liam, zanger van de band, leidden tot crises en in 2009 ging Oasis uit elkaar. Liam begon Beady Eye, dat vorig jaar werd opgedoekt. Zijn broer: 'Liam is een fantastisch zanger, maar een lousy songwriter.'

Noel Gallagher Beeld E

Noel zelf had in 2011 'verrassend veel' succes met zijn eerste solo-album Noel Gallaghers High Flying Birds. Dit weekeinde verschijnt de opvolger, Chasing Yesterday.

De uitnodiging om te praten over zijn culturele liefhebberijen neemt hij graag aan, maar er moet hem eerst het een en ander van het hart. 'Vraag me niet naar de staat van de muziek nu. Die is hopeloos. Het slechtste tijdperk in de popmuziek ooit. Waarom? De producers hebben het in de popmuziek voor het zeggen, zoals makers van videoclips in de jaren tachtig de baas waren. Nou, ik zeg je, als fookin' songschrijver pik ik dat niet.'

Vijf minuten onderweg en het f-woord is al een keer of tien gevallen. Niet dat Gallagher boos is. 'I just fookin' talk like that.'

CV
1967 Geboren in Manchester, Engeland (29 mei)
1988 Roadie en technicus voor Britpopband Inspiral Carpets
1991 Gaat in op verzoek jongere broer Liam om in zijn band Rain te komen. Wordt uiteindelijk Oasis.
1993 Oasis tekent contract bij Creation
1994 Debuutalbum Definitely Maybe
1995 Album (What's the Story) Morning Glory? met de hit Wonderwall Meest succesvolle album Oasis
1997 Album Be Here Now breekt in de eerste week verkooprecords in Groot-Brittannië.
2008 Dig Out Your Soul. Laatste album Oasis
2009 Oasis uit elkaar na zoveelste ruzie Liam en Noel (28 augustus)
2011 Eerste solo-album Noel Gallagher's High Flying Birds
2015 Tweede album: Chasing Yesterday

Noel Gallagher is getrouwd met Sara McDonald en heeft drie kinderen, van wie een uit zijn eerdere huwelijk met Meg Matthews

Rockster

Maar het vak van producer, daar loopt hij sinds hij zelf de knoppen heeft bediend graag over leeg. Laatst vroeg iemand in de kroeg het hem weer. Wie ging zijn plaat produceren? 'Calvin Harris', zei ik voor de grap. 'O, geweldig', zei die gast. What the fuck. Hoezo geweldig. Je hebt nog niks gehoord.'

Wat doen die producers nou eigenlijk? Dat is iets wat Gallagher steeds meer is gaan fascineren. 'Zij schrijven toch geen teksten en melodieën die levens kunnen veranderen? Dat doe ik.

'John Lennon zei het jaren na de Beatles ook, toen hun producer ter sprake kwam: 'Wat nou George Martin de vijfde Beatle. Hij schreef de liedjes toch niet?''

Nee, allemaal schromelijk overschat, die producers. Maar ja, waar moet je anders over praten als je over actuele pop praat, filosofeert Gallagher. 'Er zijn toch helemaal geen persoonlijkheden in de rock-'n-roll meer over. Arctic Monkeys? Zie je dit glas water op tafel? Daar zit meer charisma in dan in die hele Alex fookin' Turner. Waar is het plezier in die band, waar staat die gast voor? Wat drijft hem?

'Voor mij was het altijd simpel: dat wat ik het leukste vind om te doen kan ik ook het best en gaat me het gemakkelijkst af. Liedjes schrijven, in een band spelen en een rockster zijn. I lov it. En wat nou inspiratie. Ik heb een huis gekocht en dat moet afbetaald worden, zo simpel is het.

'Wat zal Ed Sheeran inspireren? Who cares.

'Haha. Oké, laten we het over leuke dingen hebben. Waar zal ik beginnen?'

1. Muziek: David Bowie, The Next Day (2013)

'De enige plaat die ik de afgelopen twee jaar meer dan twee keer gehoord heb, is de laatste van David Bowie. Een meesterwerk. Goede songs, mooi geluid en interessante teksten, voor zover ik ze kan verstaan. Mijn liedje The Girl With X-Ray Eyes is rechtstreeks door Bowie beïnvloed.

'Toen ik bij hem ergens een saxofoon hoorde, dacht ik meteen: zo kan het ook. Op mijn nieuwe plaat hoor je dat instrument in twee liedjes. Op zich niet bijzonder maar wel voor Oasisfans die me al vanaf dag één gevolgd hebben. Noel Gallagher met een saxofoon? Wat is er met hem aan de hand, haha. En inderdaad: als iemand me in 1994 had verteld dat ik twintig jaar later een plaat zou maken met een saxofoon erop, had ik hem uitgelachen.

'Het gegeven alleen al dat ik nu nog muziek zou maken of zelfs kon maken. Ik ging er toen helemaal niet van niet van uit dat Oasis langer dan drie, vier jaar zou bestaan. Man, die drugs alleen al, dat houdt geen mens vol. Maar, ja hier zit ik dan toch met een saxofoon op mijn plaat. Wat minder drugs, dat wel. Haha, ook iets waar Bowie over mee kan praten. Wat die allemaal door zijn neus heeft gejaagd, en kijk eens wat-ie nog kan op zijn oude dag.'

Beeld David Bowie - The Next Day

2. Stad: New York

'Als ik een paar dagen vrij ben, of wat lul ik, ik ben vaak zat vrij. Maar goed, ik hou erg van reizen. Niet de rimboe in of zo. God bewaar me. De dierentuin? Geloof me, ik heb drie kinderen en ik heb die gorilla wel gezien. Niks aan, die wilde dieren. Maar grote steden, daar ben ik dol op.'

Na lang nadenken: 'New York, ja dat is het wel. Ga ik vaak even naar toe, een paar dagen met de missus. Londen bevalt me ook uitstekend, maar ik woon hier nu en zie dus niks van de stad zelf. Ik woonde mijn halve leven in Manchester, maar kwam altijd op dezelfde plekken. Zo gaat dat.

'Ach, New York. Niks leuker dan 's avonds in het schemerlicht door Manhattan slenteren. Het is er in mijn perceptie ook altijd warm. Hier altijd koud. Ken je die achtdelige docuserie. Zeventien fookin' uren lang de geschiedenis van New York tot aan 11 september. Wow. Al die muziek die er vandaan komt ook: Dylan, Ramones, disco, Blondie. Ik heb mooie herinneringen aan concerten van Oasis daar, zoals in Madison Square Garden. Als we in New York speelden, kwam ineens ook iedereen kijken. Zeiden ze dat ze ons in New York wilden zien. Ze bedoelden gewoon dat ze naar New York wilden en gebruikten ons als excuus.

'Maar ik zeg je: als David Bowie in Madison Square Garden gaat spelen, dan kom ik, al moet ik ernaartoe kruipen.'

Beeld Still uit documentaire van Ric Burns - Sunset_over_New_York_City_1932

3. Gitaar: Gibson E 355 (1960)

'Winkelen, daar houd ik eigenlijk niet zo van. Zelfs in New York niet. Daar had je ergens op West 48th Street een stel gitaarwinkels bij elkaar, maar die zijn allemaal weg. Komt door internet. Niks voor mij trouwens, dat online shoppen. Ik moet kunnen voelen wat ik koop. Maar goed, al mijn favoriete winkels verdwijnen wel langzaam.

'Ik ben inmiddels zo goed als klaar met mijn gitaarverzameling, dus ik hoef ook niet zo nodig meer. Ik heb er een stuk of honderd, hooguit een dozijn is echt kostbaar. Maar eentje koester ik heel erg, dat is de Gibson E 355 die ik in 1996 kocht voor 4.000 pond. Dat was voordat het geld binnenstroomde, dus heel duur. Nu is die tien, twaalf keer zoveel waard.

'Maar goed, ik durfde hem nooit mee te nemen naar optredens. Totdat Johnny Marr (gitarist van The Smiths, red.) een keer langskwam. Zijn bek viel open. Hij vond het misdadig zo'n mooi instrument niet te gebruiken tijdens optredens. Sindsdien neem ik 'm altijd mee.

'Misschien dat ik ooit nog weleens een echte 'vintage' gitaar koop. Mijn favoriete winkel is Fat Rick's Vintage Guitar Emporium op New Kings Road, hier in Londen. Hij heeft de beste spullen, maar ook de duurste. Ach, zijn klanten zijn gasten als Eric Clapton, Slash en Jimmy Page. Die hoeven niet op een centje te kijken.'

Beeld Vito Troiano / HH
Noel Gallagher: 'De laatste jaren zijn ze weer goed bezig met de klassieke kledinglijnen. Spijkerjasjes, strakke broeken. Gewon goed spul waar ik me lekker in voel en me in kan vertonen.' Beeld Els Zweerink

4. Kleding: Levi's

'Kleding kopen is me een gruwel, maar ik wil er wel goed uitzien. Dat heb ik met broer Liam gemeen. We zijn eigenlijk heel ijdel. Ik ga weleens naar Selfridges of Harrods. Van die warenhuizen waar ik de missus even alleen laat en zelf wat anders ga doen. Heb er gewoon niet zoveel lol in.

'Ik ben wel erg gek op Levi's, zoals je wellicht kunt zien. Alles wat ik aan heb is van dat spijkerbroekenmerk. Ik ben er onlangs weer helemaal op teruggevallen. Vroeger droeg ik het al. Toen ik ouder werd en rijk, zocht ik het in posh-merken. Ook omdat Levi's van die perioden had dat ze zich op kids gingen richten.

'De laatste jaren zijn ze weer goed bezig met de klassieke kledinglijnen. Spijkerjasjes, strakke broeken. Gewoon goed spul waar ik me lekker in voel en me in kan vertonen.

'Kleren kopen doe ik meestal als ik op tournee ben. Dan heb ik toch niks te doen en Levi's hebben ze overal. Maar het best slaag ik in Japan. Daar hebben ze kleine mensen met mijn maten. Hier in Engeland kun je alleen broeken met taille- en lengtematen 30, 32, 34 etc krijgen, de even maten. Ik moet 31 hebben, dus zijn de broeken die ik hier koop een maat te groot of een maat te klein. In Japan is maatje 31 geen probleem. Prachtig land.'

5. Auto: Jaguar Mark 2 Convertible (1967)

'Ik heb geen rijbewijs maar wel auto's. Gek hè? Ik heb er zelfs één speciaal voor mij laten maken. Een echte Jaguar Mark 2 Convertible. Zwart met rood leer van binnen. Onbeschrijflijk mooi, maar ja. Wat moet je ermee zonder rijbewijs.


'Ach, ik was jong, moet je weten, en had geen idee wat ik met al dat geld moest doen. Ik zat op een dag bij de tandarts in zo'n autotijdschrift te bladeren. Mooie klassieke modellen.


'Er was een firma die ze op bestelling kon leveren. Ik bellen. Honderdduizend pond. Geen probleem. Zou een jaar tot anderhalf jaar duren. Goed, kon ik in de tussentijd mooi mijn rijbewijs halen.


'Toen werd Oasis nog veel beroemder. Iedere dag feest, bergen drugs. Geweldige tijd, maar geen rijlessen dus.


'Op een dag werd er aangebeld. Ik deed met een enorme kater open. Stond daar zo'n vent met achter hem een enorme vrachtwagen. Gefeliciteerd meneer Gallagher, deze auto is nu van u, zei hij wijzend naar de oplegger met Jaguar. Ik was die hele auto straal vergeten, maar had hem al betaald. Heeft jaren lang met maar 6 mijl op de teller op de oprijlaan gestaan. Haha.


'Nu staat hij in een garage, ik wil hem aan een van mijn kinderen geven. Ze zijn 4, 7 en 14. Ze weten nog van niks, en krijgen er vast ruzie over. Terecht, want het is de mooiste auto die er bestaat. Zo sexy ook. Maar echt, dat rijbewijs komt er niet meer en mijn vrouw heeft haar eigen Landrover. Voorlopig nog maar even stallen dus.'

Beeld 1986 Vicarage Jag Mark II convertible sVr

6. Reizen: London Underground

'Weet je wat misschien wel mijn dierbaarste kleinood is nu? Mijn seizoenkaart voor de metro, hoe heet dat ding, de Oyster Card. Reizen met de Londense Underground is echt een favoriete bezigheid van mij geworden. Pas een jaar of vijf hoor, want als kind vond ik op bezoek in Londen die plattegronden met al die gekleurde lijnen intimiderend. Begreep er geen snars van.


'Dus toen niemand me hier kende, ging ik nooit met de metro. Toen werd ik beroemd en kon ik me nauwelijks in het openbaar vertonen, maar dat is de laatste vijf jaar veranderd. De Oasisstorm is gaan liggen en ik vind het heerlijk me door de gangen te bewegen, in te stappen en te kijken naar de mensen. Geen eerste klas.


'Alles door elkaar. Idioten, Japanners, mooie mensen, viezerikken, bankiers, voetbalhooligans, alles.


'Ze laten me ook met rust. Soms kijkt iemand op van achter een krant. 'Hee, jij zit toch in Oasis?' Nee, lad, die band bestaat niet meer. 'O, maar nu zie ik het echt, jij bent Liam. Liam, de zanger van Oasis.' Haha, zo gaat dat vaak. Maar heel onschuldig. Het zou in Manchester niet kunnen, maar in Londen zijn zoveel toeristen, niemand kijkt op van een beroemdheid meer of minder.


'Ik voel me erg op mijn gemak in de metro. En zo mooi en stijlvol ook. Die reclameposters zijn weliswaar actueel, maar verder is alles zoals in de jaren veertig. Alsof je in een tijdcapsule zit. En het werkt allemaal ook nog.'

Beeld Peter Hilz / HH

7. Voetbalclub: Manchester City

'Mijn vrouw, de schat, zegt weleens: Noel, volgens mij houd je meer van Manchester City dan van je familie. Dan zeg ik: okay luv', voordat we verder gaan moet je één ding beseffen. Voordat er muziek in mijn leven was, voordat jij er was en voordat er andere vrouwen waren, of er drugs in mijn leven kwam, was er voetbal. Dus ja, je hebt gelijk, de club is belangrijker voor me.


'Ik ben al een jaar of veertig fan van City. Als ze verliezen, kan dat echt mijn weekend verpesten. Er was in de jaren zeventig voor kids als ik, opgroeiend in Manchester, domweg niks anders dan voetbal om gepassioneerd van te raken. Punk kwam pas laat en toen we er bij ons in het noorden echt weet van hadden, in 1978, was het eigenlijk al voorbij. Pas later, in de jaren tachtig met bands als The Jam en The Smiths realiseerde ik me hoe belangrijk punk was.


'Maar toen was ik al zo verslingerd aan voetbal dat muziek nooit meer helemaal die plaats kon innemen.


'Een seizoenkaart? Ik? Ben je mal. Ik hoef maar iemand te bellen en ik zit al lekker droog aan de champagne. Ik heb geloof ik al 25 jaar niet meer voor een kaartje betaald. Zo gaan die dingen gewoon. Ook in mindere tijden hebben Liam en ik City altijd gesteund, dat vergeten ze daar niet.'

Manchester City. Belangrijker dan wat dan ook voor Gallagher Beeld .

8. Beeldende kunst: Damien Hirst

'Wat ik geweldig vind aan kunstenaars die gelijk met ons opkwamen, is dat het eigenlijk ook een soort punks waren. Damien Hirst, met wie ik bevriend ben, vindt niks leuker dan mensen in de zeik nemen. Zijn hele bestaan als kunstenaar draait erom 'to piss people off.'

'Neem die doorgezaagde haai op sterk water (The Physical Impossibility Of Death In The Mind Of Someone Living, 1991, red.). Man, om je te bescheuren. Mijn kinderen vinden het ook geweldig dat-ie zo'n haai doormidden zaagde. En dan zegt-ie vervolgens ook nog doodleuk: ik heb het niet eens zelf gedaan.

'Kijk, ik weet ook wel dat er diepere bedoelingen achter zitten, maar het gaat mij erom dat iedereen over alles wat Damien doet meteen een mening kan hebben. Je bent voor of tegen. Dat is de echte punkmentaliteit. Kijk, die gast heeft nu weer een huis van 64 miljoen gekocht. Waarom? Om zijn critici te sarren natuurlijk. In de kern is Damien een heel warm, vrijgevig mens, maar die kant houdt hij graag voor de buitenwereld verborgen.

'Ook zoiets. Hij zou volgens sommigen het slechte voorbeeld aan popmuzikanten gegeven hebben. Britpopbands zouden in de jaren negentig te geldbelust zijn geworden. Maar dat is niet zijn schuld. Alles ging in die tijd over getallen. Wie was de grootste band, wie verkocht de meeste platen. Alle stukken over Oasis benadrukten hoeveel platen we verkochten, hoeveel tickets, welke records we verbraken en hoeveel drugs we gebruikten.

'Dat hoorde bij die tijd. Eindelijk hadden Britse bands succes. Hoe kort het ook duurde, het leverde wel een paar mooie figuren op: Jarvis Cocker, Damon Albarn, Liam en voor mijn part die gast van Kula Shaker. Kijk nu eens om je heen. De maatschappij is volledig gevulgariseerd. Status wordt afgemeten aan auto, huis en het aantal volgers op internet.

'En de hedendaagse pop verkeert in de lamlendigste toestand ooit. Geef mij dan maar een Damien Hirst. Hij vergroot alles uit, maar zet je wel aan het denken. Dat is meer dan fookin' Sam Smith en Ed Sheeran doen.'

Beeld Nils Jorgensen / HH
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden