Muzikale sprookjes bestaan

Kan dat? Naast de eindeloze reeks popfestivals die we al hebben, nog één op poten zetten? Succesvol en met eigen smoel? Ja, dat kan. En wel zo.

Toch even die verwondering, bij het betreden van het nieuwe Nederlandse popfestival Best Kept Secret, vrijdagmiddag nabij Hilvarenbeek. Ah, een sprookjesbos. Je dacht alles wel zo'n beetje te hebben gezien op popfestivalgebied, maar hier wandel je langs podia in het groen, aan kronkelende en mysterieus uitgelichte paadjes en een watertje als een bosmeer. Een hoog kaboutergehalte, en je bestelt dat eerste biertje dus aan de Kabouterbar terwijl je een blik werpt op zomaar een Engels bandje, ook al zo raadselachtig Swim Deep genaamd.


Best Kept Secret, een driedaags (kampeer)festival met grote toekomstplannen van het nieuwe agentschap Friendly Fire, was een tikje geheimzinnig in de aanloop (vandaar de naam), en bleef dat gelukkig gedurende drie heuglijke dagen rond recreatieterrein en safaripark Beekse Bergen.


Zo kon je een nergens op het blokkenschema aangegeven vierde podium ontdekken: een dj-altaar omgeven door roestige containers, waar bandleden met het optreden nog in de benen zich konden melden voor een draaisessie. Spannend. Maar belangrijker: Best Kept Secret bood wat je op basis van die sprookjeslocatie én het behoorlijk rake programma mocht verwachten, en wat ook wel een vereiste is voor zo'n nieuwe speler op de stugge festivalmarkt. Magische momenten, die stevig genoteerd staan in het popgeheugen van hen die erbij waren.


Geef een nieuw, groot festival dat bestaansrecht moet krijgen naast dino's als Lowlands, Pinkpop en nieuwe klanten als Into The Great Wide Open, maar eens smoel in een volgens sommigen verfestivalliseerd land als het onze. Vissen in dezelfde bandjesvijver en toch een eigen gezicht boetseren. Het lukte Best Kept Secret en dat besef drong door ergens halverwege dag twee.


Want wat hadden we tot dan gezien? Heel veel eigenwijze, licht dwarse popmuziek van bijvoorbeeld Swim Deep, de elektronische grafherrie van Black Dice en Fuck Buttons, of de hyperenergieke garageband Splashh. Daarnaast prachtig verzorgde shows van Arctic Monkeys en bands die op het hoofdpodium boven zichzelf uitstegen, zoals het Belgische Balthazar, en het bij vlagen bedwelmend mooie Efterklang.


Maar steeds had je het gevoel muziek te horen van nu, urgente popmuziek, spot on gekozen door de programmeurs, en dat gevoel werd gedurende drie heerlijke dagen alleen maar sterker. Er was een mooie route af te leggen langs het nieuwe, rauwe liedjeswerk van bands als Wavves, Palma Violets, No Age en natuurlijk Traumahelikopter. Je kon buurten bij de soms lekker irritante hiphop van Tyler, The Creator en de meezingmeligheid van Macklemore & Ryan Lewis. Het fluwelen en romantische randje werd aangebracht door singer/songwriters met een plusje achter de naam: Agnes Obel, of Damien Rice.


Zo staat Best Kept Secret dus op de festivalkaart. Onafhankelijk, eigenwijs. Als festival waar ook de kleinere bandjes uit het clubcircuit een kickstart kunnen krijgen op een nu eens wat groter podium. Met een hoogwaardig muzikaal profiel, dat (voorlopig) geen reliëf krijgt door meganamen, comebackbands met retrowaarde, of straattheater, buitenbios en discussiefora.


Het gaat om de muziek, en goede ook. Dat Best Kept Secret met die vooraf al aangegeven richtlijn een bloedserieus poppubliek trok en met 15 duizend bezoekers uitverkocht was, is veelzeggend. Dat dat publiek overwegend ook nog eens erg jong was, lijkt goed nieuws voor de organisator. Met zo'n aanhang kun je iets opbouwen.


Moet de oude festivalgarde zich zorgen gaan maken? Hoeft niet, mag wel.


Extra I : De logistiek

Het uitzicht

Hoofdpodium 'One' heeft de allure van een knappe ansichtkaart: prachtig aan het water, met fraaie bosschages op de achtergrond. Van waar je dit podium ook gadeslaat, je hebt een uitstekend zicht. Vanaf het strand (even met de pootjes in het water), vanonder het afdak bij een van de bars (als het weer eens regent), of vanaf een heuveltje op het terrein, ergens achteraan.


De zichtlijn is stukken minder bij tent 'Two'. Het podium zelf is aan de lage kant. Als je achterin de tent staat, moet je op je tenen gaan staan om nog net de hoogblonde kruin van Agnes Obel te kunnen ontwaren. Komt ook door een verraderlijke hobbel onder de planken vloer, midden in de tent, waar het publiek dus omhoog bolt.


Wildplasparadijs

Nee, het mag niet. Beslíst niet. 'Overtreders kunnen worden overgedragen aan de politie', staat er stoer in het programmaboekje. Maar ja: we lopen in een bos. Daar staan bomen. En daar kun je natuurlijk fijn tegenaan plassen (heren), of je achter verstoppen om even op de hurken te gaan (dames). Zeker als zich even een rij voor de overigens prima onderhouden toiletblokken vormt, even na maaltijdtijd.


Dag één van Best Kept Secret was wildplasparadijs. De mannen lieten zich zelfs onbekommerd leeg lopen in de plas naast het hoofdpodium. Op de dagen erna leek het toezicht verscherpt. En stonden er plotseling extra plaskruisen in het bos. Sympathiek opgelost


My first festival

'Oei', zag je het al wat meer doorleefde popvolk denken bij het betreden van het festivalterrein, vrijdagmiddag. 'Lekker jong publiek. Ga ik me hier drie dagen oud voelen?'


Het beeld was op de eerste (werk)dag van Best Kept Secret wat vertekend. De jonkies waren er al, de werkende mens was de computer nog aan het afsluiten. Bovendien kwamen veel piepjonge dagkaartkopers voor het concert van Arctic Monkeys, de solide headliner van dag één.


Maar Best Kept Secret bleef over de volle drie dagen toch een festival met erg jonge gasten. Met liefhebbers die de biergerechtigde leeftijd nog niet hadden bereikt en Arctic Monkeys dus moesten beleven op een sinas. Vraagje bij de bar: 'Wilt u een biertje voor me kopen?'


bbq beach

Op Best Kept Secret kun je je wentelen in culinaire weelde. Een gewoon frietje is nauwelijks te vinden. Biofrieten slaan hier de klok. Plus heel veel - biologisch - meer.


Kleine, onafhankelijke culinaire ondernemers hebben hun houtovens opgepookt op het festivalterrein, vooral op BBQ Beach, aan de plas. Zoals Saté-Man, die van de versleten prikker varkensvlees met pindasaus weer een gastronomisch meesterwerk probeert te maken. Of de oerburger-bakker. Koffie haal je natuurlijk bij de Utrechtse koffiekunstenaars van The Village.


De prijzen zijn schappelijk. Topkoffie voor één munt, dus twee euro. En zo'n megaburger met groene garnering als een oerbos heb je al voor drie munten (zes euro).


Bijkomend voordeel van al die wildbakkerij: op het hele festivalterrein ruik je de big aan het spit. Niet onaangenaam!


Extra II: hoogtepunten

NoPhone

Opvallend bij Best Kept Secret: weinig gefilm met of getuur naar mobieltjes, zelfs niet bij toch sensationeel juichend ontvangen bands als het heftig hippe Alt-J. Het publiek lijkt echt te komen voor de muziek, en daar ook eens onbeschaamd van te willen genieten zonder gerammel op de smartphone. Waren we op Best Kept Secret getuige van een keerpunt in de muziekbeleving? We bidden.


Best for last

Het stormt en regent. Het veld voor het hoofdpodium stroomt zondagavond leeg - iedereen op weg naar Portishead, lekker overdekt. Maar liedschrijver en gitarist Kurt Vile speelt door. Laat voor hen die bleven staan, onder de regenponcho's, een bom ontploffen met het jankende, smachtende en smekende Freak Train als slotlied. 'I aint't tryin' to fight. I'm just tryin' to ride this train to make it home tonight.' Onvergetelijk.


Splashh

Watte? Splashh, dus. Piepjong Brits psychedelisch garagebandje, nauwelijks een plaatje uit, speelt de sterren van de hemel op podium 'Three' van Best Kept Secret. Duivels gedreven, spijkerhard, puntgave liedjes. Loop je zomaar tegenaan, met je broodje kroket nog in de hand. Yes!


Hiphopkaraoke

Participeren we lekker, bij het optreden van hiphophype Macklemore? Ja, we participeren lekker. En zingen dus mee, met Thrift Shop: 'This is fucking awesome.' Handig dat Macklemore & Ryan Lewis de teksten laten meelopen op het projectiescherm achter op het podium, zoals we dat ook wel zien bij de Hazes-meezingconcerten. Hiphopkaraoke, prima ideetje.


Vals

Best moeilijk, op een groot buitenpodium tegen toch best straffe wind (en regen) in zingen. Vooral bij Bloc Party en Allah-Las gaat het mis. Vals! Niet heel erg: het maakt vocale topoptredens van Damien Rice, Efterklang en Alt-J alleen maar extra magisch.


ExtraIII: Schoon

Het kan dus wel: een brandschoon festivalterrein, drie dagen lang. Geen bierbeker op de grond. Op Best Kept Secret liep één man met een vuilprikker, zich kapot te vervelen. Hoe dat zo? Simpel: een statiegeldsysteem. Betaal voor uw bier-, wijn- of frisbeker, en tap hem steeds weer vol. Nadeel: je loopt de hele dag rond met een plastic beker in hand of rugzak. Voordeel: dat vindt dus niemand een probleem.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden