Muzikale spoken

Haar tweede album Songs To Soothe is het statement dat Jacqueline Govaert eigenlijk met haar solodebuut had willen maken. Ze liet zich inspireren door Carole King en Joni Mitchell.

Jacqueline Govaert heeft er de tijd voor genomen, maar bijna vier jaar na haar solo-debuut Good Life verschijnt morgen het album Songs To Soothe. Een mooi, in Los Angeles opgenomen album met achter de piano gecomponeerde, warm klinkende liedjes. Op Songs To Soothe neemt Govaert duidelijk afstand van de rocksound van Krezip, waaraan ze vier jaar geleden nog wel was blijven hangen.


Ze is er eerlijk over. 'Mijn eerste plaat heeft het goed gedaan maar het was niet het statement dat ik had moeten maken als solo-artiest. Als je dan toch zonder band verder gaat dan moet het ook zo klinken.' En ja, misschien is de eerste plaat ook wel wat te snel gemaakt. 'Maar ik had zo'n adrenaline-rush. Ik was zwanger en ik dacht: snel, nu kan het nog.'


Nu is Govaert (31) getrouwd en heeft ze twee kinderen. In de Haarlemse binnenstad vlak bij haar huis vertelt ze over de pauze die ze zich na Good Life en de bijbehorende tournee toch oplegde. Even geen muziek meer maken maar zich wijden aan haar gezin en 'gewoon het leven regelen'. Een beslissing waarin uiteindelijk toch de kiem lag voor haar morgen te verschijnen tweede album. Want zo tussen het luiers verschonen door begon het toch weer te kriebelen.


Als ze even wat tijd voor zichzelf had, ging ze naar haar kamer boven met uitzicht op de binnenstad en begon ze te schrijven. Er moest, vond ze, alleen wel een piano komen. Een echte, niet zo'n elektrisch ding. Dat viel nog niet mee. 'Ze tillen die dingen niet meer naar boven. Ik dus slijmen of ik niet een wat kleinere met een octaafje minder kon krijgen.' Het is dan geen topmodel, zoals de winkelier die graag aan Govaert had verkocht. 'Maar Tom Waits speelt op een veel brakkere piano.'


Waits is een van de namen die in Govaerts hoofd spookten toen ze in haar vrije uurtjes begon te componeren. En dan vooral zijn vroege werk uit de jaren zeventig, toen hij als singer-songwriter in Los Angeles aan de weg timmerde. Een klassieke periode en plaats in de popgeschiedenis, de vroege jaren zeventig in L.A., zo leerde Govaert op de Rockacademie. Daar kwam ze al in contact met de platen van Jackson Browne, Joni Mitchell en Carole King. Het leek wel alsof al die platen, destijds opgenomen in of rond Laurel Canyon, eenzelfde sfeer hadden. Vooral één plaat stond model voor Songs To Soothe, Carole Kings wereldberoemde succesalbum Tapestry (1971).


'Als je zoals ik een plaat met pianoliedjes wil maken, kom je natuurlijk al snel bij haar uit. Maar Tapestry heeft een groove en leeft. Niet van dat kwijlerige singer-songwritergedoe.'


Joni Mitchell, een andere grootheid uit het Los Angeles in die tijd, wordt ook door Govaert bewonderd. Haar meesterwerk Blue (1971) wordt in Govaerts liedje Simple Life zelfs genoemd.


'Joni Mitchells muziek is in veel opzichten rijker, maar de warmte van Carole King ligt muzikaal dichter bij mij.' Bij wijze van eerbetoon opent Songs To Soothe met eenzelfde soort piano-groove als King destijds. Ook een tekstregel in Hear How My Heart Beats verwijst naar Kings eerste liedje op Tapestry: I Feel The Earth Move.'


'Ja, zij is wel de rode draad.' Lachend: 'Laten we haar invloed niet overdrijven, maar zeker ook niet onderdrijven.'


Carole King, Joni Mitchell en Tom Waits. Grote namen die daar op haar kamer in Haarlem voorbijkwamen. Hele dagen zat Govaert boven te werken, ook aan teksten, die wat persoonlijker moesten worden, zoals dat hoort op een singer-songwriters-album. 'Best even wennen, want ik ben gewend terug te vallen op anderen. Maar tijdens het schrijven overleed bijvoorbeeld mijn schoonvader. Ik wilde daar over schrijven en twijfelde ook niet, zo van: dit is te persoonlijk.'


Het resultaat, Past The Moon, is typerend voor het album. Warm, organisch maar niet klef en bovendien fraai geproduceerd door Mitchell Froom. Govaert: 'Toen ik tien liedjes klaar had, wist ik dat ik ze eenvoudig met een band wilde opnemen, alleen niet hoe en met wie.'


Zoeken naar namen op haar Spotify-playlists met favorieten en luisteren naar tips leverde niet meteen iets op. Totdat ze vorig jaar de nieuwste plaat van de Canadese singer-songwriter Ron Sexsmith hoorde, Forever Endeavour. 'Dat hoorntje in het eerste liedje. Ik dacht: shit, wie heeft dit gedaan?' Mitchell Froom dus, de man die bijvoorbeeld werkte met Paul McCartney, Elvis Costello en Crowded House. Froom wilde ze als producer. Ze stuurde hem twee liedjes en er kwam meteen een enthousiaste reactie uit L.A. Dus vertrok Govaert afgelopen zomer voor zeven weken naar de Amerikaanse westkust.


De ontmoeting en het werken met Froom bleken een geweldige ervaring. 'Wel even wennen, iemand die gewoon praat over een drumsound die zo moet zijn als die op Harvest van Neil Young. En als ik weer iets te snel speelde, zei de bassist die ook met Carole King speelde: Oh, Carole does that all the time.'


De elf liedjes op Songs To Soothe werden in een strak schema opgenomen. 'Iedere dag één. Froom werkte steeds van twaalf tot zes, dan moest het klaar zijn. Iedere take werd met complete band opgenomen. Het moest allemaal geen twintig takes duren, vond Froom, die de stelling hanteerde dat gemiddeld de vijfde of zesde take de beste is. Dat klopte.'


Govaert heeft een goede tijd gehad in Los Angeles en gaat graag nog eens terug. 'Een paar van de muzikanten op mijn plaat zijn nu op tour met Jackson Browne. Die had ik wel eens willen spreken. Gewoon om te vragen hoe hij dat doet, schrijven. Wanneer loop je vast en hoe lastig is het om na een succesalbum aan een nieuwe plaat te beginnen?'


Vragen die Govaert zelf ook al jaren bezighouden en nu ze zo op zichzelf teruggeworpen was nog meer. Het enorme en vooral snelle succes van Krezip was mooi, maar betekende ook dat er misschien te vroeg dingen van haar en haar bandleden werden verwacht waar ze nog niet rijp voor waren. 'Ik zat in 2000 nog midden op de Rockacademie, waar ik net pas goed de Beatles had leren kennen. En dan bam, de doorbraak, de druk, fotoshoots, pluggers en radio. Het duizelt je en dan moet er ook snel een tweede plaat komen.'


Had ze toen maar even de rust kunnen nemen, denkt ze weleens. 'Maar dat had niet gekund, er zat ineens ook een heel bedrijf om me heen', zegt ze met een verstikkend gebaar.


Aan de andere kant: 'Deel uitmaken van een collectief en samen alles meemaken was in die tijd echt het leukste in mijn leven.' Zo'n dag als op Pinkpop 2007. Krezip speelde in Hilvarenbeek en werd om twee uur gebeld. Amy Winehouse was niet op komen dagen, of Krezip kon invallen. 'We moesten om zeven uur op. In de auto hebben we Rehab geoefend en we werden echt als helden onthaald. Het voelde als thuiskomen.'


Dat bandjesgevoel, dat mist ze wel. 'We vangen de klappen niet meer met z'n zessen op. We hebben tien jaar alles samen gedaan. Wat gewoon als een eerste schoolbandje begon, is uit de hand gelopen. Maar nu is alles met kop en staart afgesloten, met een prachtige strik eromheen.'


Voor het eerst voelt Govaert dat ze echt opnieuw is begonnen. 'Dit is het allerbeste dat ik kon maken. Ik heb geleerd liedjes vanaf begin tot eind zelf af te maken en heb veel plezier in het componeren gekregen. Carrières worden er niet langer op - hoor grootmoeder eens spreken - en soms denk ik: wat bijzonder dat ik weer helemaal opnieuw mag beginnen. Gewoon als zelfstandig artiest, mijn eigen liedjes schrijvend. Hoe zeg je dat? Wie schrijft die blijft.'


de rolmodellen van jacqueline govaert


Een van de grote popklassiekers uit de jaren zeventig is dit tweede album van Carole King. Ze maakte in de jaren zestig samen met haar man Gerry Goffin al furore als songschrijver van talloze popklassiekers. Hun Will You Love Me Tomorrow (deze hit voor The Shirelles is een van de twaalf prachtliedjes die op Tapestry door King zo intiem vertolkt worden). Wat Tapestry zo goed maakt, is behalve de kwaliteit van de liedjes de knappe begeleiding en productie van Lou Adler. De liedjes ademen en openbaren onmiddellijk hun schoonheid. De groove in I Feel The Earth Move, de extase in (You Make Me Feel Like A) Natural Woman en de vertwijfelde wanhoop in It's Too Late: het klinkt nog altijd om door een ringetje te halen. Aardig detail is dat Joni Mitchell tegelijkertijd met Carole King in hetzelfde studiocomplex haar meesterwerk Blue opnam.


Carole King - Tapestry (1971)


1982Geboren in Kaatsheuvel 1997Krezip opgericht 1999Eigen beheer demo-cd Run Around trekt de aandacht 2000Album Nothing Less, waarvan de single I Would Stay na een optreden op Pinkpop een enorme hit wordt 2008Na vier albums wordt met de release van Best Of Krezip het einde van de band aangekondigd 2009Afscheidsconcert Heineken Music Hall. De laatste single Sweet Goodbyes is naast I Would Stay hun succesvolste liedje


2010Solodebuut Good Life 2014Tweede album Songs To Soothe


Jacqueline Govaert is getrouwd en heeft twee kinderen. Ze woont met haar gezin in Haarlem.


Toen Jacqueline Govaert naar Los Angeles trok om haar album op te nemen, was deze derde plaat van de Britse zangeres net verschenen. Zowel Govaert als haar producer Mitchell Froom was diep onder de indruk, zelfs een beetje geïntimideerd. Once I Was An Eagle klinkt als een soort vervolg op de muziek die in de jaren zeventig uit Laurel Canyon kwam. Hetzelfde warme organische geluid en dezelfde instrumenten. Net als King en Mitchell heeft Marling een uitgesproken zangstijl. Soms pratend, altijd warm en minder folkgeoriënteerd dan op vorige platen. Marling nam haar plaat in twee dagen op met producer Ethan Johns, waar Mitchell Froom volgens Govaert jaloers op was. Govaert: 'Stiekem vinden Mitchell en ik Marling ook beter zingen dan Joni Mitchell.'


Laura Marling - Once I Was An Eagle (2013)


Een plaat die al meer dan veertig jaar geldt als de standaard voor vrouwelijke singer-songwriters. Waar Mitchell later muzikaal meer het experiment richting jazzrock opzocht, zijn de liedjes op Blue sober getoonzet. Piano, dulcimer (heel fraai in het eerste nummer All I Want) domineren dit net als Tapestry intiem geproduceerde album. Klassiek geworden liedjes van het album zijn onder meer River en A Case Of You. Centraal thema op de plaat is de problematische liefdesrelatie met James Taylor. In de zomer van 1971 had ze het uitgemaakt met Graham Nash en stortte zich in een intens, uiteindelijk mislukt avontuur met James Taylor, op dat moment verslaafd aan de heroïne. Blue en Tapestry zijn voorbeelden van de door Govaert zo bewonderde Laurel Canyon-sound. Aan beide platen refereert ze op Songs To Soothe.


Joni Mitchell - Blue (1971)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden