Muziekrecensies: pop

Shabazz Palace * * * *

Shabazz Palaces: Black Up. Sub Pop/Konkurrent.


Hoesje met zwart fluweel bekleed en voorzien van een gouden opdruk: het debuut van Shabazz Palaces oogt even vreemd als dat het klinkt. Shabazz Palaces biedt dan ook geen doorsnee hiphop. De beats zijn donker, op het sinistere af. En de raps van Ishmael Butler doen nauwelijks meer denken aan de luchtige, jazzy hiphop waarmee hij met zijn band Digable Planets begin jaren negentig furore maakte.


Even wennen wellicht, maar wat is dit een spannend en in bepaalde opzichten ook vernieuwend album. Liefhebbers van Gonjasufi zullen er meer van genieten dan zij die wachten op de nieuwe Lil Wayne, maar een soulvol liedje als Recollections Of The Wraith verraadt waar de roots van Shabazz Palaces liggen. Dan verliest de muziek het cerebrale en mag er zelfs even gedanst worden.


-----------------------------


Fucked Up * * * *

Fucked Up: David Comes To Life. Matador/V2.


De Canadese hardcore/punkband Fucked Up bracht de afgelopen jaren al een imposante reeks singles (allemaal op ouderwets, prachtig verpakt vinyl) en albums uit. De band rond Pink Eyes, zoals de corpulente zanger zich noemt, bouwde live ook een zekere reputatie op vooral door de manier waarop de zanger zich letterlijk in het publiek werpt, maar veel aandacht kreeg hun muziek nog niet.


Dat moet met David Comes To Life veranderen. Achtenzeventig minuten lang krijst Pink Eyes met zijn gruizige schreeuwstem door de speakers, maar wat Fucked Up onderscheidt is hun gevoel voor melodie. Sinds de hoogtijdagen van Hüsker Dü niet zo'n opzwepend melodieus punkrockalbum gehoord als dit. Een onsje minder had ook gemogen, maar wie de plaat uitzit, krijgt een mooi liedje met Kurt Vile als beloning.


-----------------------------


Beyoncé: 4 * * * *

Beyoncé: 4. Sony Music.


Sinds Beyoncé Knowles Destiny's Child ontbond om solo verder te gaan heeft ze vooral succesvolle singles uitgebracht als Crazy In Love ('03) en Single Ladies ('08), maar een heel album lang weten te boeien, lukte haar vooralsnog niet.


4 breekt met die traditie, de som is hier zelfs meer dan de delen. Een echte knaller staat er niet op, maar de plaat steekt veel coherenter in elkaar dan voorganger I Am Sasha Fierce. Zoals gebruikelijk roept ze diverse grootheden in, samen met Kanye West en André 3000 maakt ze van Party een zeer feestelijk dansnummer terwijl Terrius 'The-Dream' Nash er zorg voor draagt dat de gedurfde ballad 1 + 1 waarmee de plaat opent niet te ver afglijdt naar Whitney Houston-achtige kleverigheid.


In dat nummer, een ode aan haar huwelijk met Jay-Z, valt op dat Beyoncé met de jaren beter is gaan zingen. Jammer alleen dat ze in I Was Here even uit de bocht vliegt, terwijl bombast op de loer ligt in Rather Die Young.


Al met al is 4 een aanstekelijk album geworden, waarmee de zangeres de concurrentie met die andere grote popvrouwen van dit moment, Adele en Lady Gaga aankan.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden