Mutsaers wilde geen gebakken ei imiteren

Jongens hebben er een handje van een club op te richten. Soms gaan ze daar mee door als ze al lang geen jongens meer zijn. In Dietsche Warande & Belfort presenteren Atte Jongstra en Bart Vervaeck een alfabetisch overzicht van clubs - bestaande en mogelijk fictieve. Veel schrijvers leverden een lemma.


Wat te denken van de 'Club van Vermiste Meisjes', of de 'Club van Actieve Niet-Zwemmers', die pleit voor 'demping van alle zwembaden, en de verwijdering van de zwembroek uit het strandbeeld'? Charlotte Mutsaers werd op haar veertiende als ballotage voor de toneelvereniging gevraagd een gebakken ei na te doen: 'Beleefd vroeg ik wat de bedoeling was: een ei dat al gebakken was of dat gebakken werd?' Voor Charlotte nadien nooit meer een club. Eenzelfde nare ervaring heeft Ingrid Hoogervorst, die als schrijfster ongevraagd door Connie Palmen werd binnengehaald: 'Welkom bij de club der zeldzamen.' Hoogervorst had geen idee wat dat betekende, maar ze voelde nattigheid toen ze dacht aan de Club der Grafkelders, uit Werther Nieland van Gerard Reve. 'Als er iemand is die het verpesten wil, die wordt gestraft.' Denk ook aan Max Pam die uit de Herenclub van Mulisch werd gemieterd. Clubs lijken vaak gezellig, maar zijn eng.


Dietsche Warande & Belfort nr 2: Clubsandwich.

DWB; 165 pagina's; € 12,-.


ISSN 0012-2645.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden