Muster is genadeloos voor Chang en zichzelf

Genadeloos is Thomas Muster voor zichzelf, genadeloos was hij tegenover Michael Chang. Onbarmhartig hard zwiepte de weerbarstige Oostenrijker zich naar de eerste grote triomf uit zijn loopbaan....

Van onze verslaggever

Hans van Wissen

PARIJS

Slechts kortstondig was de prooi van Muster ongrijpbaar. De Oostenrijker liet Chang aanvankelijk nog wat spartelen, had eigenlijk de eerste set al uit zijn gedachten gezet, maar sloeg zijn klauwen uit, drong naar voren, kwam van 1-4, 0-40 terug en wist dat zijn eerste Grand Slam-titel hem niet meer kon ontsnappen.

Muster heeft zichzelf altijd als laatbloeier gezien. Zoals hij in een partij betrekkelijk traag op toeren komt, zo is zijn carrière geleidelijk naar een climax gegroeid. Zijn tennisleven is èeèen lang gevecht geweest. Een gevecht tegen miskenning, tegen teleurstellingen, tegen autoriteiten. Muster voelde zich in het milieu niet op z'n plaats. Hij noemde zich gemuilkorfd, hij was gedwongen 'een muur op te trekken, een egoïst te zijn'.

Maar hij had nu eenmaal die allesverterende ambitie. Nog op Roland Garros haalde hij, na zijn zwaarste partij - een vijfsetter tegen Costa - herinneringen op aan 1984, het jaar van zijn debuut in 'het circuit'. Na dat eerste ATP-toernooi in Kitzbühl werd er laatdunkend over zijn mogelijkheden gesproken. Geen backhand had hij, nauwelijks een service, die rare Muster zou geen schijn van kans hebben.

Muster werd alleen maar verbetener van die krenkende kritieken. En hij werd gesteund door een gesjeesde medicijnenstudent die af en toe schnabbelde als radioverslaggever en tennisleraar.

Deze Ronnie Leitgeb geloofde onvoorwaardelijk in die aparte, vrijmoedige jonge Muster. De twee bleven elkaar tot gisteren trouw. Met de musketiersbeker in bezit sprong Muster de loge in, niet om zijn vriendin te omhelzen, maar Leitgeb. De eerste Oostenrijker met een Grand Slam-titel beschouwde die titel als gedeeld eigendom.

Op Leitgeb kon hij zich verlaten, toen voor zijn loopbaan geen habbekrats meer werd gegeven. In 1989 stond Muster op de rand van de top-5. Het was daags voor de finale van Key Biscane waarin hij zou aantreden tegen Lendl. Muster opende de kofferbak van zijn auto en werd aangereden.

Zijn linkerknie lag in gruzelementen. Dromen over Roland Garros, de enige plaats waar hij gezien zijn specifieke mogelijkheden ooit zou kunnen winnen, leek zinloos geworden.

Maar Muster legde zich niet bij zijn noodlot neer. Hij wist dat ellende één goede kant heeft: ze kan sterker maken. Met zijn gespalkte knie ging hij naar de baan. Hij nam plaats op een speciaal door Leitgeb ontworpen stoel en trainde zo zijn linkerarm. Met een waanzinnige discipline kwam hij zijn ongeluk te boven, zonder te weten dat het nog zes jaar zou duren voordat zijn ultieme wens in vervulling zou gaan.

Maar gestaag klom hij op. Leitgeb schakelde steeds meer deskundigen in, Muster zelf profiteerde steeds duidelijker van zijn ervaring. En hij had één eigenschap die alle groten hebben: eenmaal in een finale stijgt hij boven de tegenstander en als het moet ook boven zichzelf uit. Vijf jaar geleden verloor Muster zijn laatste eindstrijd, in München tegen Novacek.

Voor Roland Garros won hij 34 achtereenvolgende gravel-partijen. Hij overtrof gisteren Björn Borg in dat opzicht en gaat nu op weg naar het record van Guillermo Vilas (54). Hij staat inmiddels derde op de wereldranglijst en werd de eerste speler sinds Nastase die de toernooien van Monte Carlo, Rome èn Roland Garros won. En toch werd het hem ook dit seizoen niet eenvoudig gemaakt. Deels trouwens door eigen onbeheerstheid.

Bij de Open Australische werd hij uitgeschakeld door Jacco Eltingh. Muster was zo 'gefrustreerd' dat hij Eltingh een clown noemde en diens spel naar de vorige eeuw verwees. Hij verontschuldigde zich later persoonlijk bij de dubbelkampioen van Roland Garros, maar tegelijk betuigde hij niet de minste spijt: 'Ik heb geen vrienden in het tennis en ik wil ze ook niet. Een vriend zou ik iets willen schenken, in het tennis schenk je niets. Dat is de wet van het winnen.'

Tijdens het toernooi van Monte Carlo ging Muster zo ver met het aanspreken van zijn energie dat hij volkomen uitgeput aan de beademingsapparatuur moest. Een dag later versloeg hij Boris Becker. Diens commentaar loog er niet om: 'Ik geloof niet in wonderen.'

Een duidelijker insinuatie over dope-gebruik kon niet worden gegeven. Muster is voortdurend met de uitspraak achtervolgd. Gisteren zei hij: 'Becker heeft nog geen excuus laten horen. Hij heeft uit eigen frustratie mijn succes gekleineerd. Ik heb sindsdien minder achting voor zijn persoonlijkheid. Hij kon de nederlaag niet verkroppen, dat is begrijpelijk, maar hij krijgt nog kansen genoeg. Hij is jong, ik heb al bijna geen haren meer.'

Die relativering gaf aan dat Muster op momenten weliswaar kan fulmineren, maar tegelijk wijs is geworden. Hij had niet als zeventienjarige, zoals Chang en Becker, een Grand Slam-toernooi willen winnen.

'Dat verandert je hele leven. Wat hen is gebeurd, gebeurt mij niet meer. Ik ben oud, ik ben geen schoonheid, maar dat is een probleem waarmee ik kan leven. Zelfs op 1-4, 0-40 heb ik mezelf voorgehouden dat mijn leven niet zou veranderen bij een nederlaag. En die gedachte heeft me doen winnen. Ik bleef voluit spelen, zonder angst.'

Ook Chang was na afloop een spraakwaterval maar zijn betoog was in één zin samen te vatten. Hij had terecht verloren. God had kennelijk andere plannen met de Amerikaanse Taiwanees van Chinese herkomst.

Chang smachtte naar een nieuwe overwinning op Roland Garros. Hij wilde zijn overwinning van 1989 doen vergeten maar de finale van Rome was al een veeg teken. Daarin werd hij met 6-3, 6-2 door Muster weeggeveegd. Nog nooit had hij de Oostenrijker op gravel verslagen.

Zijn verzet was hardnekkig en leverde één van de weinige vonkende krachtmetingen op, die de Open Franse van dit jaar in petto hadden. Chang koos in de derde set de enige strategie die nog uitkomst leek te bieden, hij ging aanvallen. Nadat Muster zijn opslag had gebroken, onder meer door een smash van Chang te beantwoorden met een vlijmscherpe backhand, kwam hij zowaar terug tot 4-4.

Maar Muster demonstreerde onverwijld waarom hij een hekel heeft aan betitelingen als 'beest' en 'bruut'. Niet voor de eerste keer lanceerde hij een subtiele dropvoley en de lob die de game beëindigde was al evenzeer onberispelijk. Muster liet gisteren zien dat hij geen toevallige voorbijganger was op Roland Garros, niet louter een woesteling. Hij toonde zich een van de grootste gravelspelers uit de geschiedenis.

PARIJS: open Franse kampioenschappen, vrouwen enkelspel, finale: Graf (Dui/2) - Sanchez (Sp/1) 7-5, 4-6, 6-0.

Dubbelspel, finale: G. Fernandez/Zvereva (VS/WRus/2) - Novotna/Sanchez (Tsj/Sp/1) 6-7, 6-4, 7-5.

Mannen enkelspel: finale: Muster (Oos/5) - Chang (VS/6) 7-5, 6-2, 6-4.

Dubbelspel, finale: Eltingh/Haarhuis (Ned/2) - Larsson/Kulti (Zwe) 6-7, 6-4, 6-1.

Gemengd dubbelspel, finale: Neiland/Woodforde (Let/Aus/1) - Hetherington/De Jager (Can/ZA) 7-6, 7-6.

Jongens, enkelspel, halve finales: Puerta (Arg) - Kiefer (Dui) 7-5, 3-6, 6-1, Zabaleta (Arg) - Catar (Slow) 6-2, 6-3. Finale: Zabaleta - Puerta 6-2, 6-3.

Dubbelspel, finale: Sluiter/Wessels (Ned) - Gimmelstob/Wolters (VS) 7-6, 7-5.

Meisjes, enkelspel, finale: Cocheteux (Fr) - Weingartner (Dui) 7-5, 6-4.

Dubbelspel, finale: Morariu/Varmoezova (VS/San Marino) - Canepa/Casoni (It) 7-6, 7-5.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden