Musicalversie Sister Act mist megakomisch talent Goldberg **

Kleinsma en Burleson zijn enige lichtpuntjes in verder mager scharminkel Sister Act.

Sister Act door Joop van den Ende Theaterproducties en Whoopi Goldberg.


'Jezus Christus, wat een kolerezooi. Tering, wat is het hier koud, maar wat een geile galm.' Nachtclubzangeres Deloris maakt haar entree in het klooster van de nonnen van de Heilige Maagd, en moeder-overste is not amused.


Op het eerste gezicht gaat het er heftig aan toe in Sister Act, de musical naar de succesfilm uit 1992 met Whoopi Goldberg in de hoofdrol. Deloris is per ongeluk getuige van een criminele afrekening. Totdat de zaak voor de rechter komt, laat de politie haar onderduiken in een klooster, omdat de dader en zijn ruige handlangers haar uit de weg willen ruimen. Moord en doodslag en pittige taal van de grofgebekte zangeres, die ingedutte nonnen aan het zingen en swingen krijgt. Dat belooft wat, maar Sister Act is een uiterst brave, mierzoete familiemusical. Er is zo veel feelgood ingepompt dat je maag begint te protesteren.


Met Sister Act heeft Joop van den Ende zijn imperium weer uitgebreid. Na zijn eerste wankele stappen op Broadway met de Nederlandse musical Cyrano heeft hij samen met Whoopi Goldberg een nieuwe musical geproduceerd die eerst in Londen, New York en Parijs te zien is geweest voordat thuishaven Scheveningen aan de beurt was. De fleurige coproducent was ondanks haar vliegangst bij de première aldaar aanwezig.


De theaterversie is geen makkelijke een-op-een-kopie van de film. De bestaande Detroit Motown-muziek uit de film is vervangen door nieuwe muziek van Alan Menken, die zwaar leunt op de Philadelphia soul, grootgebracht door onder meer Patti LaBelle, The Three Degrees en Lou Rawls. Moederoverste is wat warmer geworden en is er een extra (knullig) liefdeslijntje aangelegd tussen Deloris en een politieman.


Maar het grootste verschil tussen film en theater is noodgedwongen: Whoopi Goldberg is er niet om met haar megakomische talent het simpele, voorspelbare verhaaltje boven het onbenullige te laten uitstijgen.


Carolina Dijkhuizen (Deloris) heeft een stem als een truck met oplegger (een onsje minder mag best) en zwiept de nonnen in het klooster vocaal lekker op. Als die habijtmeute aan het rocken is, ga je eventjes rechtop zitten. Maar Dijkhuizen is door regisseur Carline Brouwer in een bespottelijke, kinderachtige overacting-rol geduwd. Daardoor krijg je het idee dat je naar een TROS-comedy uit de jaren tachtig zit te kijken. Met alle flauwiteiten die daarbij horen, zoals treurige taalgrapjes (Heilige Vader Abraham, Zuster Maria Borsato) en achtervolgingsscènes, die te stom voor woorden zijn.


Gelukkig trapt Simone Kleinsma als moeder-overste met zalige onderkoelde ironie zo nu en dan op de rem en laat zij horen dat mooi en hard zingen niet hetzelfde is. Het andere lichtpuntje is de harde crimineel Stanley Burleson, die bewijst dat je heel komisch kunt zijn zonder de overdreven clown uit te hangen. Zoals je van een Van den Ende-productie mag verwachten, zien het decor en de kostuums er weer geweldig uit. Maar die kunnen niet verhullen dat Sister Act een mager scharminkel is.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden