Musical 'Daens' mist vuur en vlam

Musical Daens **..

Antwerpen Er was zeker sprake van enig besmuikt gelach toen de producent van de musical Daens het premièrepubliek afgelopen zaterdag welkom heette namens hoofdsponsor Fortis. Op dat moment lag de Belgische tak van de bank nog in de verkoop, maar dat mocht de pret niet drukken. De Vlaamse minister-president, de burgemeester, de minister van Cultuur, ze waren er allemaal en lieten zich de drankjes en hapjes, betaald door Fortis, goed smaken.

Daens, de musical is een productie van Studio 100, tot nu toe vooral bekend van Kabouter Plop, Samson & Gert en K3. Kent Nederland dankzij Joop van den Ende al jaren een grote musicalcultuur, en vooral -industrie, in België is dat betrekkelijk nieuw. In het verleden zijn er weliswaar een paar originele musicals gemaakt, maar dan met de stripfiguren Kuifje en Suske & Wiske als protagonisten.

Nu dan een eerste, eigen, originele megamusical: Daens, gebaseerd op het leven van de beroemde priester Adolf Daens, waarover eerder al een boek (van Louis Paul Boon) en een film zijn verschenen. Die film van Stijn Coninx met Jan Decleir in de hoofdrol behoort inmiddels tot het Vlaamse culturele erfgoed.

Op zich een mooi onderwerp voor een serieuze musical, want alle elementen zijn aanwezig: een gepassioneerd man die ten strijde trekt tegen het onrecht in de wereld, in dit geval de uitbuiting van de katoenarbeiders in Aalst anno 1888. En hoe onze held wordt tegengewerkt door de gezagsdragers: de katholiek kerk, de plaatselijke politici, en de fabrieksbazen. Een meeslepend epos, waarin kinderen van honger en armoede op straat doodvriezen, fabrieksmeisjes worden verkracht en prille liefdes sneuvelen.

En toch is Daens, de musical artistiek gezien allesbehalve imponerend. Het creatieve team - Frank Van Laecke (regie), Allard Blom (script) en Dirk Brossé (muziek) - is blijven steken in lijdzaamheid en clichés. Tamelijk obligate teksten, nogal simpele melodieën, en een zeer wisselend niveau van artiesten maken van Daens een lange zit. Imponerend zijn hooguit de massascènes, die op hun beurt weer erg doen denken aan het vlaggengezwaai uit Les Misérables.

De hoofdrol wordt gespeeld door Lucas Van den Eynde, een gelauwerd acteur die al eens de Louis d’Or won, maar in het musicalgenre nieuw is. Als Daens is hij te timide en te subtiel,te flets in ieder geval om indruk te maken. Van zo’n man verwacht je vuur en vlam, passie en woede, want dat zijn nu eenmaal emoties die in een musical passen. In wezen telt Daens maar één ontdekking: Jelle Cleymans die de jonge Jan de Meeter speelt, en eerder al Kuifje was in de gelijknamige musical.

Voor Daens is het oude postsorteercentrum in Antwerpen-Berchem tot een theater omgebouwd. Een betonnen kolos, waar nu 1.800 mensen in kunnen, maar als je verder dan rij 10 zit, is de voorstelling niet veel meer dan een bewegend plaatjesboek. De afstand tussen spelers en publiek is dan domweg te groot. Omdat er geen toneeltoren is, komt er geen enkel decorstuk naar beneden en dat is ook al tamelijk vreemd voor een musical. Hier zijn het wat projecties en horizontaal heen en weer geschoven decorstukken, die voor een sobere aankleding zorgen.

Wat wel fijn was: zo’n Vlaamse megapremière is in alles vele malen beschaafder en chiquer dan vergelijkbare evenementen in Nederland. Geen horden fotografen die elkaar wegduwen omdat ze een plaatje van Vanessa of Chantal of Kim-Lian willen schieten.

In Antwerpen stond een bijna bedeesd premièrepubliek na afloop keurig in de rij voor de hapjes. Daar werd in alle rust, en met een goed glas wijn nagepraat over Daens, de musical en over de toekomst van hoofdsponsor Fortis.

Hein Janssen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden