Museumtijdschrift mag best wat steviger

De kunstbladenmarkt kent al jaren een aantal bladen dat zich vooral richt op het genre 'bedaagd en voorzichtig'. Maar ook die moeten soms laten zien waar ze voor staan....

Vitrine begon in 2002 aan een restyling. Het blad heeft nu Museumtijdschrift groot op de kaft staan. Waar een blad als Kunstbeeld vooral de moderne en hedendaagse kunst in de gaten houdt, wil het Museumtijdschrift dat doen voor het 'cultureel erfgoed', zegt eindredacteur Lidewijn Reckman. En dat kan zowel oude als hedendaagse kunst zijn. Het tijdschrift wil immers dienend zijn voor de museumbezoeker. Die is behalve 50-plus, aldus Reckman, vooral breed geeresseerd.

Dus zien we breed museumnieuws, zowel over de vervaardiging van Japanse en Europese waaiers als over 10 jaar Stedelijk Museum Bureau Amsterdam. De grotere verhalen van het februarimaartnummer gaan ook de breedte in: over Dante GabriRossetti in het Van Gogh Museum, over Vis Vitalis in het Centraal Museum, maar ook over hedendaags filmkunstenaar Tacita Dean en over het initiatief van de Franciscanen om hedendaagse kunstenaars werk voor hun orde te laten maken.

Die breedte is handig voor degenedie de actuele kunstonderwerpen al in de krant gelezen heeft, maar alles ook nog een keer bij elkaar in een blad wil hebben. Maar de museumbezoeker 50-plus of niet wil toch meer?

Dat begreep de redactie ook.

De vernieuwing van het Museumtijdschrift had daarom het doel meer analyse te brengen. In de praktijk betekende dat onder meer artikel per keer over een breder onderwerp. In dit nummer is er bijvoorbeeld een artikel over archeologie in Nederland, naar aanleiding van een boek van Theo Toebosch.

Er wordt een dubbele houding in Nederland geconstateerd: aan de ene kant zijn er drukbezochte archeologische themaparken, aan de andere kant is er nauwelijks aandacht in de media en onverschilligheidbij de overheid. Een interessant en weinig onderzocht thema, dat juist daarom wel steviger beschreven had kunnen worden.

En er kwam een rubriek om de museumpraktijk door te lichten. Die is soms geslaagd, soms minder. De rubriek 'Museum en publiek' richt zich deze keer op de vele programma's die musea hebben voor kinderen: ook al een interessant onderwerp, maar ook dit blijft steken in een opsomming.

En daar toont zich het probleem. Museumtijdschrift heeft nog niet doorgezet wat ze wilde doen. Ze doet met cultureel erfgoed in feite precies hetzelfde wat de musea er ook mee doen: je mag er af en toe vragen over stellen, maar liever wel heel voorzichtig.

Maar juist hierin is nog veel te winnen. Er is nog steeds geen blad waarin de wereld van de oude kunst en de museumwereld analyserend aangepakt wordt. Dat het Museumtijdschrift de breedte wil bedienen is niet interessant genoeg. Hedendaagse kunst wordt inmiddels wel in een aantal bladen kritisch belicht. Maar de canon en de vergeten plekken van het erfgoed worden nog te veel gelaten voor wat het is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden