Murray Perahia

Tamme retoriek uitmondend in ouwelijke vertragingen.

Klassiek


Bach, Mozart, Haydn, Schnittke. Academy of St Martin in the Fields o.l.v. Murray Perahia


Amsterdam, Concertgebouw, 2/12


Een helder gedefinieerde klank. smetteloze registers, van onder tot boven. Verbluffend present in de zachte regionen. Wie maandag de nagelnieuwe Steinway van het Concertgebouw langs z'n trommelvlies liet rollen, hoorde volop kwaliteit. Model D-274, serienummer 595293, werd ingewijd door de Amerikaanse meesterpianist Murray Perahia (63). Die was er 's middags bij de repetitie al meteen lyrisch over, deelde de zaaldirectie trots mee.


Toch konden zelfs Perahia's vingertoppen een paar minpuntjes niet wegwerken. Hoe krachtiger Model D-274 werd beroerd, hoe platter haar respons. Verder articuleerde ze nogal matig, met veel toon en weinig hamer. In pianoconcerten van Bach (BWV 1054) en Mozart (KV 466) maakte het Steinwaymodel zelfs een zwemmerige indruk. Maar daarvoor gold een excuus: Murray Perahia had de klep laten verwijderen, zodat hij van achter het klavier de Academy of St Martin in the Fields kon leiden.


Dat Engelse kamerorkest is haast nog legendarischer dan Perahia zelf. Het bestaat sinds 1959 en liet zich decennialang de wereld over sleuren door dirigent Neville Marriner. Sinds 2011 mag de Amerikaanse vioolbink Joshua Bell het orkest revitaliseren. De eerste cd uit zijn koker, met Beethovensymfonieën, blonk dit voorjaar uit in vaart en suspense. Maar in Amsterdam, onder Murray Perahia, gleed de Academy terug in z'n altijd degelijke, zelden opwindende zelf.


Met zijn dirigerende Mozartspel behoorde Perahia in de jaren zeventig tot de pioniers. Tegenwoordig zit die vaardigheid in de standaarduitrusting van menig pianist. Bovendien kwam er concurrentie uit andere hoek: met Mozart hebben authentiekelingen als Jos Van Immerseel en Kristian Bezuidenhout opwindende vergezichten geschilderd.


Slotsom: Perahia en de Academy vonden elkaar in degelijkheid, ook toen de pianist in Haydns Symfonie nr. 94 zijn Steinway verruilde voor een stokje. De Engelse bijnaam 'Surprise' bleef knap verborgen. Tamme retoriek mondde uit in ouwelijke vertragingen. Het boertige Menuet kreeg steeds hetzelfde 'foute' accent.


En het concert begon zo spannend, met de nachtclubverlichting van de Russische componist Alfred Schnittke. Die nam in Moz-Art à la Haydn ingedutte speelpraktijken op de hak. Klassieke splinters bracht hij met een piep en een kras. De strijkers van de Academy of St Martin in the Fields snoten theatraal hun neus, of stommelden over het podium. In 1977 wekte dat beroering, maar nu pakte het uit als een onschadelijk nummertje avant-garde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden