Muntz is een beetje van iedereen

Golfer Rolf Muntz gaf vorig jaar zijn amateurstatus op en werd prof. Aanvankelijk zette hij nog vraagtekens bij deze gewaagde onderneming, maar in een jaar tijd is er veel veranderd....

TYNKE LANDSMEER

DE HAREN netjes in een scheiding naar rechts, een helderwitte polo en een - schijnbaar zojuist nog geperste - donkerblauwe broek. Rolf Muntz is niet alleen golfer, maar ook zakenman en weet precies hoe hij zichzelf moet verkopen. 'Ik heb geen manager, dus regel ik al mijn zaken zelf. Het is een fascinerend kunstje hoe je geld uit mensen kunt slepen. Je pr is ontzettend belangrijk.'

Niet alleen kleedt de 26-jarige Muntz zich met zorg, ook gedraagt hij zich keurig op en rond de baan. Geen vloek zal ooit over zijn lippen komen, geen club zal woest op het groene gazon worden neergesmeten. Een 'saaie, koele kikker', noemt hij zichzelf, 'maar laat dat saaie toch maar achterwege'.

Een beroepskeuzetest wees vorig jaar uit: word jij maar profgolfer. En dus gooide Muntz zijn studieboeken aan de kant en veranderde zijn hobby in een baan. De Brabander stelde zichzelf een termijn van drie jaar om deze stap niet alleen sportief, maar ook financieel aantrekkelijk te maken. Al na één jaar weet Muntz dat een toekomst als rechter of psycholoog niet voor hem is weggelegd. Wel een plek tussen de crème de la crème van de golfelite.

Toen Muntz vijf jaar geleden de Britse kampioenschappen voor amateurs op zijn naam schreef, wist hij eigenlijk al dat een carrière als professional onafwendbaar was. De beroepentest, waaraan hij zich na twee mislukte studies onderwierp, was bovenal bedoeld om bevestigd te krijgen dat hij niet dom was. 'Ik was met mijn gedachten altijd bij golf, daarom liep de studie niet', legt Muntz uit. 'De test wees uit dat ik beter kon gaan golfen. Pas als dat zou mislukken, had ik me volledig op een studie kunnen richten.'

Lonend werd de sport al na één jaar, want Muntz behaalde niet alleen de felbegeerde kaart voor de Europese tour, maar sprokkelde uit zes wedstrijden ook nog eens elfduizend Engelse ponden bijeen. Dit weekeinde hoopt hij dat prijzengeld flink aan te vullen met een hoge klassering op de Open Nederlandse kampioenschappen. 'Ik ben klaar voor een belangrijke overwinning', beweert Muntz. 'Bovendien speel ik hier een thuiswedstrijd. Dat is zeker een voordeel.'

Heel golfend Nederland stroomde de afgelopen dagen naar Hilversum om Muntz aan te moedigen. Want Muntz is eigenlijk een beetje van iedereen. Na Chris van der Velde, die naast een Nederlands ook een Amerikaans paspoort in zijn bezit heeft, is Muntz de eerste, èchte Nederlander die een Europese tourkaart bemachtigde. En dus hebben de toeschouwers hem in hun hart gesloten.

Muntz geniet er met volle teugen van. Af en toe gebaart hij met zijn hand naar het publiek en knikt zijn hoofd in een lichte buiging uit dankbaarheid voor het applaus. 'Hier lopen mensen speciaal voor mij, dat geeft een kick. Ik vind het niet erg dat ze me beschouwen als openbaar bezit. Daar trek ik me niet zo veel van aan. Ik speel in de eerste plaats voor mezelf.'

Niettemin let hij goed op vooral een keurige indruk bij de toeschouwers achter te laten. 'Ik vind dat een golfer het aan zijn publiek verplicht is zich normaal te gedragen. Men betaalt ervoor om naar jou te kijken. De eerste keer dat ik samen met Mark Roe speelde, wist ik niet wat ik zag. Hij smeet zijn club op de grond en liep al naar de volgende hole als wij nog bezig waren. En toch kun je veel van hem leren, want hij is ontzettend getalenteerd. Nu stoor ik me daar niet meer aan, ik merk het alleen op. Als je jezelf volledig in de hand hebt, sta je daarmee al een stap voor op anderen.'

De berekenende houding heeft Muntz zichzelf in de loop van zijn golfcarrière aangeleerd. 'Door schade en schande wijs geworden', zoals hij het zelf placht te verwoorden. 'Toen ik twaalf was heb ik uit woede met mijn stok tegen een boom geslagen. Mijn moeder werd zo boos dat ze dreigde mijn clubs in een kast op te bergen als ik dat geintje ooit zou herhalen. Voor sommige spelers is het een vorm van ontlading, maar ik vind het een uiting van frustratie. Pure onmacht.'

Als zijn grootste idool noemt hij Jack Nicklaus, volgens Muntz de beste golfer van de eeuw. 'Hij heeft een geweldige uitstraling. Een perfecte houding, gecombineerd met een enorme concentratie. Niemand kan vier uur achtereen optimaal geconcentreerd zijn, maar bij hem lijkt dat er verdacht veel op.'

Muntz wil zich niet elk moment van de dag concentreren. Een gezellige babbel tijdens een wedstrijd met zijn collega's gaat de Brabander niet graag uit de weg. 'Je staat een halve dag met z'n drieën op de baan en dan praat je over allerlei dingen. Het type vliegtuig dat komt overvliegen of de geweldige overwinning van John Daly op het Britse Open. Met Mark Roe heb ik zelfs persoonlijke gesprekken gevoerd over zijn scheiding.

'Over een ronde doe je bijna vijf uur, maar daarvan ben je slechts een uur actief bezig. Je slaat ongeveer 72 ballen en elke bal neemt een minuut in beslag. Dan kun je de rest van de tijd je mond wel houden, maar zo leer je nog eens wat van je medespelers. Al moet het natuurlijk geen sociaal babbeluurtje worden.'

De minuut die vooraf gaat aan een slag volgt een bepaald ritme, de pre-shot-routine. Bij de afslag berekent Muntz aan de hand van de afstand en de windsnelheid welk ijzer hij moet gebruiken. Vervolgens trekt hij een visuele lijn naar de stip en kiest een kant waar de bal naar af mag wijken. Na één oefenswing volgt de uiteindelijke klap tegen de bal.

Ook op de green probeert Muntz een lijn te projecteren waarlangs de bal uiteindelijk in het gat moet verdwijnen. 'De ene keer lukt dat beter dan de andere keer. Dat ligt ook aan de kleur van de green. Ik speel het liefst op donkergroen gras. En als je die lijn eenmaal ziet dan weet je op dat moment zeker dat-ie erin rolt', legt Muntz uit.

Het verschil tussen een snelle en een langzame golfer zit 'm in die voorbereidingsfase. Bernhard Langer neemt bijvoorbeeld ruim de tijd, terwijl John Daly de bal al heeft weggemept eer hij goed en wel stelling heeft genomen. Daly zei ooit over het spel van Langer dat hij het gras kon zien groeien als Langer aan het golfen was.

Muntz: 'Ik zit daar een beetje tussenin. Ik heb een normaal tempo en hou het risico beperkt. Ik speel wel aanvallend, maar met zekerheid. Een gedegen golfer, zou je me kunnen noemen. Ik word niet snel uit mijn concentratie gehaald, maar als dat een keer gebeurt, begin ik mijn voorbereiding gewoon opnieuw.'

Toen zijn ouders hem op tien-jarige leeftijd inschreven bij golfclub Toxandria kon Muntz niet vermoeden dat hij golf ooit een leuke sport zou vinden. 'Ik vond golf maar niets, tennis en hockey waren veel leuker. Totdat ik op vakantie in Engeland ineens mijn vader versloeg. Ik merkte dat ik er heel snel heel goed in werd.'

Ruim vijftien jaar later verdient Muntz er zelfs zijn brood mee en voelt hij zich thuis tussen de profs. 'Dit is gaaf, een beter beroep bestaat niet. Ik kan iets creëren met m'n handen, ik reis veel, ben altijd buiten, het is afwisselend en ik ben mijn eigen baas. Als amateur mocht ik maar een paar wedstrijden per jaar spelen, nu smacht ik soms naar een weekje rust.'

Als amateurgolfer stond Muntz mentaal zwaarder onder druk dan nu. In de weinige wedstrijden die hij mòcht spelen, wilde hij ook optimaal presteren. Als prof is er vooral de druk zelf je inkomen te moeten verdienen en alles zelf te moeten betalen. 'Bij de amateurs werd alles voor mij geregeld en hoefde ik me alleen met het spel bezig te houden. Nu moet ik in een vrij weekeinde de boekhouding doen en voor toernooien zelf de reis en het hotel boeken. Maar wat is er nou heerlijker dan zelf je geld te verdienen.'

Voor het komende jaar heeft Muntz, die in België nog bij zijn ouders woont, zich een aantal doelen gesteld. Eén daarvan is de aanschaf van een caddy, iemand die zijn golftas wil dragen. Tot nog toe kon Muntz zich dat niet veroorloven. Een caddy vraagt al snel tien procent van het prijzengeld.

Muntz: 'Ik vind dat je een caddy moet verdienen, dat is iets wat ik van huis uit heb meegekregen. Voor een nieuw paar golfschoenen moest ik vroeger wachten tot ik jarig was. Liep ik het hele jaar op dezelfde schoenen. Daarom hecht ik nu ook veel meer waarde aan eigen geld.

'Ik voel dat ik mijn plek waard ben in de Europese tour. Mijn doel is de wereldtop te halen of er anders heel dicht in de buurt te komen. Hier in Nederland denken ze dat ik er al ben nu ik die kaart heb, maar het begint nu pas.'

Om de tourkaart te behouden zal Muntz zich tot de beste 120 golfers moeten opwerken en dus minimaal een ton aan prijzengeld verdienen. 'Ik doe het nu helemaal niet slecht, maar ik wil altijd beter. En het gaat ook nog steeds vooruit. De overstap naar de profs werpt nu al zijn vruchten af. En tot mijn veertigste kan het alleen nog maar beter worden.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden