Multiculti gezien door een niet zo roze bril

Eerder liet Wunderbaum, voorheen Jonghollandia, het publiek beslissen over leven en sterven van Silvio Berlusconi. Nu is er een stuk over asielzoekers – mét asielzoekers....

Walter Bart, Maartje Remmers, Marleen Scholten en Matijs Jansen schrijven, regisseren en spelen hun eigen toneelstukken. In hun vorige productie Everybody for Berlusconi lieten ze het publiek beslissen of de Italiaanse premier moest sterven of mocht blijven leven. Deze keer wagen ze zich aan het asielzoekersvraagstuk .

'We willen het politieke beleid er zo veel mogelijk buiten houden', zegt Maartje Remmers, terwijl ze een shagje draait. 'Het stuk gaat over vier Nederlanders die vijftien asielzoekers opvangen in hun achtertuin. Hoe doe je zoiets? Hoe deel je met elkaar? Mogen die mensen naar binnen of moeten ze in de tuin blijven?'

Vijftien vrijwilligers zochten ze, om de asielzoekers te spelen. Zeven van de vijftien zaten ooit in de asielprocedure, de rest is geselecteerd vanwege hun on-Nederlandse uiterlijk. Om het realisme te vergroten. De Iraanse Pejman Salim kreeg pas een paar weken geleden te horen dat hij recht heeft op een verblijfsvergunning. 'Gelukkig maar', zegt Walter Bart, 'anders was het erg lastig geworden om in België te gaan spelen.'

De locatie, midden in een Rotterdamse volkswijk, was een bewuste keuze. 'Al hadden we liever in een echt woonhuis gespeeld', aldus Bart. 'In België, waar we in juni spelen, is ons dat wel gelukt. Daar doen ze niet zo moeilijk over b r a n d w e e r v o o r s ch r i f t e n . '

Een uur voor de eerste try-out hebben meer dan twintig acteurs en medewerkers zich in het Rotebgebouw verzameld. Vormgever Maarten van Otterdijk voetbalt met een klein jongetje met donkerbruine krullen. Zijn moeder Laetitia Heijstek, Surinaamse van afkomst, oefent een scène in de keuken. De Iraniërs Reza Gasthil en Pejman Salim doen midden op de speelvloer een paar yoga-oefeningen. De multiculturele samenleving door een roze bril, zo lijkt het.

In Welcome in my Backyard g aat dat samenleven heel wat minder soepel. Een voor een komen de asielzoekers uit de achtertuin het huis binnen. Spoedig stellen zij de idealen van de bewoners danig op proef .

'Door met echte asielzoekers te werken, stuitten we op een vreemde grens tussen fictie en realiteit', zegt Remmers. 'We repeteerden een scène waarin Pejman een woedeuitbarsting heeft. Plotseling ontblootte hij zijn armen, waardoor littekens van martelingen zichtbaar werden. Toen moest ik wel even slikken.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden