Mug met de Gouden Tand stelt teleur

Theatergroep Mug met de Gouden Tand heeft na een gouden periode in het theater zijn tanden gezet in de televisie....

Mug met de Gouden Tand verloochent het theater niet. De laatste jaren wordt er af en toe een kleine productie gemaakt, waarin acteur Marcel Musters meestal het voortouw neemt. Play Back, de meest recente voorstelling, was een aangename ontmoeting tussen Musters en Ricky Koole, uitmondend in een prachtig relaas over hoge en lage cultuur.

In de nieuwe productie M/V (Terug naar af) treft Musters zijn collega Maureen Teeuwen - onvergetelijk in Hertenkamp als Patty Paltier en nu in TV7 als secretaresse Trude Hurk. Op papier zou M/V moeten gaan over vrouwen en mannen en 'het onuitstaanbare verlangen en de eindeloze pogingen de ander te doorgronden'.

Als altijd heeft de Mug gewerkt vanuit het niets en is de voorstelling tijdens het repetitieproces ontstaan. Acteur/regisseur Jeroen Willems heeft daar als begeleider bijgezeten. Het resultaat is eerlijk gezegd bedroevend, zowel inhoudelijk als wat uitvoering betreft.

Musters speelt weer eens een type waaraan een steekje los zit, dit keer een seksueel geobsedeerde dan wel gefrustreerde hoerenloper. Hij leest uit een notitieboekje passages voor die gaan over seks, klaarkomen en hoeren. Soms doet hij dat tergend langzaam vlak voor het publiek, soms gaat hij op een bed liggen en toont een videocamera zijn gezicht.

Uit een ander, veel groter opblaasbed komt Maureen Teeuwen als De Vrouw tevoorschijn - als een vlinder die te laat is ontpopt. Gekleed in opzichtige bontjas, pumps aan de voeten en af en toe zo'n Sofia Loren-zonnebril op. Na het uitwisselen van wat algemeenheden kruipt Teeuwen ineens in de huid van Jackie Kennedy en doet minutieus verslag van de moord op haar man, tot aan diens uiteenspattende hersens aan toe.

Bloed en liefde - dat moet het thema zijn van M/V, bloed van de ontmaagding en bloed van de dood. Daarom ook hangen er twee hagelwitte doeken op het podium met grote rode vlekken. Verder doen de acteurs een aantal losse nummers: een mal dansje, de Kennedy-moord wordt ook nog eens gemimed, af en toe duiken ze op elkaar. Aan het begin van de voorstelling is er een poging tot een kus, aan het eind lijkt die kus te lukken. Al die losse elementen hoeven niet eens een onderling verband te hebben (associatief theater kan, indien goed gemaakt, ook leuk zijn), maar hier is al het getoonde flauw, onbegrijpelijk en soms tenenkrommend slecht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden