Mouwen omhoog

Cor Lakens Douwes heeft altijd het avontuur op het water gezocht. Waterskiën was voor hem a way of life...

DOOR PETER BRUSSE

Cor Lakens Douwes, op 16 januari op 80-jarige leeftijd overleden,was oprichter van de Nederlandse Waterski Bond en oud-secretaris van de Nederlandse Speedboat Club. Hij schreef boeken, werkte voor Het Parool, Avenue en Gandalf. Hij lanceerde het maandblad voor de moderne, correct geklede man, Senior, en het bondsblad Aqua Vite, later omgedoopt tot Waterski.

Hij werd in Amsterdam geboren en kreeg de achternamen van zijn moeder (Lakens) en zijn adoptie-ouders (Douwes). Hij was 15 toen de oorlog uitbrak en moest onderduiken. Zijn vader, een taxihouder die joden in zijn taxi hielp ontsnappen, kwam in het concentratiekamp Dachau terecht. Na de bevrijding bleef hij achter om zieken te verzorgen. Hij werd zelf ziek en stierf. De dood van zijn vader maakte diepe indruk. De rusteloze Cor wist eigenlijk niet wat hij na die onstuimige oorlogsjaren wilde. Hij zocht het avontuur, maar werd op zijn ogen afgekeurd voor een vliegopleiding en de zeevaartschool. Hij ging scheepsbouwkunde studeren, zeilde veel en richtte een zeilschool op. Zijn avonturen legde hij vast in twee boeken Mijn BM en ik en Zwervend zeilen. Hij en zijn vrienden bouwden met behulp van overtollige legervoorraden hun eigen speedboot. Rond 1950 richtten zij de Nederlandse Speedboat op. Hangend aan de speedboat gingen zij waterskiën, ook weer op eigengemaakte ski's. Er ontstonden skiclubjes en Cor probeerde de skiërs onder te brengen in zijn speedboatclub. De pogingen mislukten. In 1954 richtte hij met vrienden de eerste officiële waterski-vereninging, WSC Loosdrecht, op. Hij organiseerde in 1957 de eerste nationale kampioenschappen. Wie zelf niet skiede, zoals Cors vrouw Marianne, moest jureren. Na afloop in de bar werd de Nederlandse Waterski Bond in leven geroepen. Cor werd de eerste voorzitter. In zijn blad Senior schreef hij lyrisch over zijn passie voor de jonge, snelle sport 'die wonderlijk goed past bij onze dynamische eeuw.' Zijn zeilschool brandde af. Met de verzekeringsgelden opende hij de eerste waterskischool.

Niet iedereen was gelukkig met de 'snelheidsduivels'. Het gevecht begon; met traditionele zeilers en overheden die hen steeds weer als 'waterzigeuners' verjaagden. Cor, trots op de geuzennaam, voerde in eigen gelederen voortdurtend campagne voor strenge veiligheidseisen, ski-examens en samenwerking met andere watersporters. Zelf ging hij zelden meer het water op. In 1964 werd hij bij een stammenstrijd als voorzitter gewipt, maar in 1969 kwam hij weer terug. In 1979 werd hij de eerste (bezoldigde) directeur van de bond. Hij was de bevlogen organisator, zorgde voor subsidies en was nooit te beroerd 'om de blauwe blazer uit te trekken en de mouwen op te stropen'. Hij bleef ook de kwajongen die bij prijsverhoging van waterski-vergunningen waarschuwde dat je dan illegaal met twee boetes per jaar goedkoper uit was. Met natuurliefhebbers vocht hij gepassioneerd over wat ons prachtige land met zijn meren, plassen en rivieren groot had gemaakt. 'Zolang onze mooie sport in de verdrukking blijft is het meesterwerk niet af.'

In 1988 ging hij met pensioen. Als erevoorzitter bleef hij inspireren, organiseren, hielp beginnende clubs en schreef met zijn dochter Dominique het instructieboek Dit is waterskiën. Hij legde de laatste hand aan het jubileumboek ter gelegenheid van het vijftig jaar bestaan van de bond in 2007. 'Waterskiën', zei hij, 'is niet alleen het wonder, de sensatie van het lopen en zweven over het water: het is a way of life.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden