Morrissey moeizaam in Camden

Wat een geluk, hoor ik vrijdag dat ik gisteren naar Londen kan om Mary J Blige te interviewen, blijkt het ineens ook mogelijk een concert van Morrissey bij te wonen. Eind november zag ik dat hij deze week zes shows zou geven in het Londense Roundhouse. Ik was te laat voor kaartjes, die waren in een paar minuten weg. Geen Morrissey dus, wat ik jammer vond, want de zaal in Camden is relatief klein met voor ieder een goed zicht op het podium.

En toen verscheen er begin december de NME met Morrissey op de cover: 'The gates of England are flooded, the country's been thrown away' kopte het blad met daaronder de woorden: 'Oh Dear, Not Again'. Inderdaad niet weer, dacht ik. Het blad was 15 jaar geleden ook al eens een hetze tegen mijn geliefde popzanger begonnen. Hij was in het voorprogramma van Madness met en Britse vlag gaan zwaaien terwijl hij National Front Disco zong. Dat mocht niet. Dat een paar jaar later van Oasis tot de Spice Girls iedere Britpop band zijn voorkeur vood de Union Jack zou tonen, kon het blad toen nog niet weten...

Dit keer worden Morrissey allemaal uitlatingen in de mond gelegd, en staat hij op de cover verkeerd geciteerd. De zanger ontstak terecht in woede en benadrukte tegen dovemansoren diverse malen geen racist te zijn. Maar alleen het noemen van het woord immigratie was voor het blad al voldoende van alles te insinueren. Geen beste beurt, maar ergens begrijp ik ze ook wel. Het tijdschrift tracht zich al maanden te profileren als activist in de campagne Love Music, Hate Racism. Een week voor het gewraakte artikel hadden ze er nog een themanummer gemaakt. En dan komt Morrissey even zeggen dat het Engeland van nu hem niet aanstaat, omdat hij er niks van vroeger meer in herkent.

In Camden geen demonstraties tegen Morrissey de racist. Wel staat er in de Roundhouse een immense stand van Love Music, Hate Racism. Ik vraag ze wie ze heeft uitgenodigd. Morrissey zelf zo blijkt, en daarmee lijkt me de kous af.

Ik ben blij, want ik ben binnen. De dame van Decca, Morrissey's nieuwe platenlabel komt met een sip gezicht naar me toe, ai toch geen kaartje denk ik nog. Of ik het heel erg vind dat ik geen zitplaats heb, vraagt ze.
Het moet niet veel gekker worden. Natuurlijk niet, ik sta liever beneden dicht op het podum, dan boven het concert vanaf een stoel te moeten bekijken.

Er gaat een siddering door me heen wanneer de show begint met How Soon Is Now. 'I am the son and the heir, of a shyness that is criminally vulgar.' Wat een regel, wat een nummer. Kippenvel, meteen al. Maar vreemd genoeg blijft het daarbij. Morrissey staat dichtbij en lijkt toch ver weg. Strectch Out And Wait en Find Out For Yourself zijn om te huilen zo mooi, maar Morrissey lijkt het zwaar te hebben. Een kikker in de keel zo zegt hij, en inderdaad heeft ie wel eens krachtiger gezongen. De vier nieuwe liedjes mogen er zijn, maar de uitvoering is rommelig. Verrassend is de keuze voor National Front Disco waarin Morrissey extra venijn lijkt te leggen. 'England for the English'. Oh ironie.

Ik heb genoten, maar ik heb hem vaak heel veel beter in vorm gezien. Het leek wel alsof de band maanden niet meer op het podium had gestaan en nu aan het repeteren was. Een enkele keer was hij geestig: 'Here is another song you won't like', 'Between the bloodbaths we managed to make a new album'. Maar hij oogde vaak ongemakkelijk, alsof de hele kwestie hem echt onzeker had gemaakt. Er volgen nog 5 shows, ik ben er niet bij. En voor het eerst denk ik: ik weet niet of ik het echt zo erg vind ze te missen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden