Mooie 3D-uilen in een afgekloven verhaal

LEGEND OF THE GUARDIANS..

Er wordt wel eens gesteld dat de ogen van levende wezens het lastigst te animeren zijn. In dat geval hebben de animatoren van Legend of the Guardians: The Owls of Ga’Hoole huzarenwerk verricht. De uilen die ze door deze spektakel-familiefilm laten fladderen, vliegen en vechten, zijn duidelijk getekend, maar toch ook zo levensecht dat je graag die zachte veertjes zou willen strelen.

Maar hun ogen overtreffen alles: de pupillen wijd of nauw naarmate de hoeveelheid licht, uitpuilend van angst bij groot gevaar, loom of alert, en dan ook nog eens weerspiegelend wat in hun blikveld ligt – je kijkt zelf je ogen erop uit.

Des te spijtiger dat alle creatieve vernuft verloren gaat in een schandalig routineus script. Stofpluisjes, schaduwpartijen, een vlucht door de mist en flakkerend vuur, hoe spectaculair de film tot in de details ook oogt, door het vlakke verhaal maakt het uiteindelijk geen indruk meer. Goede uilen vechten in een soort middeleeuwse setting tegen de slechte, en dat alles versierd met profetieën, barre zoektochten en uilensymboliek: het is allemaal afmattend voorspelbaar.

Natuurlijk kan ook een al duizend maal verteld verhaal blijven boeien, zo lang het maar goed wordt verteld. Maar in handen van Zack Snyder (300, Watchmen), die zijn eerste animatieklus eerder degelijk dan eigenzinnig klaart, wordt ‘archetypisch’ al snel een synoniem voor ‘afgekloven’. Na anderhalf uur clichés en zoveel voorbij zoevende uilen dat ze vaak een wirwar van klauwen, snavels en veren worden, zie je zelfs die prachtige ogen niet meer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden