Bericht uitBeiroet

Moodi, de fixer van correspondent Ana van Es in Libië, is omgekomen aan het front

Ahmed Ali Alamine, alias ‘Moodi’ werkte voor publicaties als London Times, Die Zeit en Radio France.

Ana van Es’ fixer Moodi.  Beeld Stanislav Krupar
Ana van Es’ fixer Moodi.Beeld Stanislav Krupar

Journalistiek in lastige oorden kent een klein, vuil geheim: het verhaal waarmee de correspondent de show steelt, is meestal te danken aan het werk van een lokale ‘fixer’. De fixer is gids, tolk en crisismanager ineen. Hij regelt de benodigde papieren, maakt afspraken, vertaalt interviews, onderhandelt vrije passage bij controleposten en probeert te voorkomen dat zijn buitenlandse bezoek in zeven sloten tegelijk loopt. Als de westerse verslaggever huiswaarts keert, blijft de fixer achter.

Zondag kreeg ik telefoon. Ahmed Ali Alamine, alias ‘Moodi’, mijn fixer in Libië, is dood. Omgekomen aan het front in Ain Zara, een buitenwijk in de Libische hoofdstad Tripoli. In Libië woedt een gruwelijke burgeroorlog die door vrijwel iedereen in het westen vergeten is. Moodi is 27 jaar geworden.

Het is alweer drie jaar geleden dat ik met Moodi in Libië werkte, in de zomer van 2016. Eigenlijk vond ik hem te jong. Maar hij werd warm aanbevolen door een collega-journalist in zijn toen al indrukwekkende klantenkring, die onder meer bestond uit de London Times, Die Zeit en Radio France. Engels was zijn tweede moedertaal. Geleerd in Schotland, waar hij deels opgroeide. Hij behoorde tot het contingent Libiërs die de connecties had om te vluchten, maar dat niet deed. ‘Je weet hoe hij om dit land lachte’, zegt zijn vriend Taha nu. ‘Maar tegelijkertijd hield hij van Libië.’

Moodi was een student bedrijfskunde van pas 19 toen alleenheerser Moammar Kadhafi in 2011 werd vermoord en de duur bevochten vrijheid in Libië het begin bleek van een eindeloze reeks conflicten. Als twintiger had hij meer oorlog gezien dan een gemiddelde westerse militair. Hij nam ons mee naar het front in Sirte, waar hij tamelijk profi wegdook voor de kogels van IS. Lachte daarna jongensachtig het gevaar weg. Blufte ons naar binnen bij een detentiecentrum voor migranten. Introduceerde ons bij een kennis, die in bezit bleek van het gouden pistool van Kadhafi.

Wij, dat waren fotograaf Jeroen Oerlemans en ikzelf. Oerlemans ging een paar maanden later terug naar Libië in opdracht van een Belgisch weekblad en werd aan het front in Sirte doodgeschoten, waarschijnlijk door een sluipschutter van IS. Moodi was die dag ter plaatse, als fixer voor een andere journalist. Hij zag Oerlemans die laatste keer naar het front rennen, en pal daarop dood in een ambulance worden afgevoerd. Hij was op geen enkele wijze verantwoordelijk voor dit drama, maar voelde zich toch schuldig. In telefoongesprekken die we daarna voerden, was de guitige jongeman van een paar maanden eerder nergens meer te bekennen.

De oorlog tegen IS maakte plaats voor een nieuwe, nog onbegrijpelijker strijd, tussen de militielegers van twee verschillende overheden, de ene gesteund door de VN, de andere door de Verenigde Staten en Frankrijk. Buitenlandse journalisten wagen zich nauwelijks nog in Libië. Als fixer valt er geen brood meer te verdienen. Moodi’s vrienden verruilden hun avontuurlijke bestaan voor een baan op kantoor. Ook Moodi probeerde dat, bij een Turks aannemersbedrijf. Maar op een bureaustoel hield hij het niet uit.

Wanneer kom je terug, vroeg hij deze zomer. Laten we een visum aanvragen. ‘LOL.’ In afwachting van betere tijden, bleef hij journalistiek actief: bij het lokale mediabureau Al Burkan, oftewel ‘Vulkaan’, gelieerd aan een van de strijdende partijen. ‘Twee weken geleden zei ik nog tegen hem: het is genoeg’, zegt zijn vriend Taha. ‘Hij zei: oké, ik beloof te stoppen. Maar ik moet dit afmaken.’ Op zondag 20 oktober werd hij getroffen door een mortiergranaat. Moodi was op slag dood.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden