Monument blijft acteren

Michel Piccoli (85) speelde 200 rollen. Nu is hij de depressieve paus in Nanni Moretti's Habemus Papam. In Cannes sprak hij met de pers.

Ooit bang geweest voor een rol?

'Nooit! Ik ben iemand die zich juist pas prettig voelt als er een publiek is. Ik ontspan me op het toneel. Heel anders dan de meeste acteurs, moet ik zeggen.'


Tijdens de persconferentie van Habemus Papam stelde u voor om met deze rol als depressieve paus uw carrière te beëindigen.

'Dat was een grap. Ik denk wel dat het tijd wordt om het theater op te geven. Maar film nog niet.'


U werkte eerder al met de legendarische antikatholieke regisseur Buñuel...

'Ho, Buñuel was niet antikatholiek maar antireligieus. Tegen álle religies. Net als Nanni Moretti.'


Hoe denkt u zelf over het katholicisme?

'Ik ben niet religieus. Mijn moeder verloor het kind voor mij: mijn broer, die stierf toen hij 3 was. Ze vond baren te pijnlijk, maar besloot toch een kind te krijgen. Ik dank mijn leven aan de dood van mijn broer. Vanwege die gebeurtenis weigerde mijn moeder over religie te praten. Dat had invloed op mij. Het kan ook anders: de zus van mijn moeder verloor óók een kind, en die werd daar juist geloviger van.'


Volgens critici legt u uw monumentale carrière in deze rol als paus.

'Dat vond ik een genot om te lezen. Ik speelde vaak nare personages, de slechteriken. Deze paus is nu eens een goed mens. Hij heeft zijn hele leven geleden. Hij droomde ervan om acteur te worden, maar kon die droom niet verwezenlijken. En als hij zich gekozen ziet als paus, twijfelt hij of hij voldoende kracht heeft om die rol te vervullen.'


Wat zijn de gevaren van een leven als acteur?

'Acteurs doen alles opdat er maar naar ze geluisterd wordt. Dat geldt ook voor mij. Ik kan me herinneren dat ik het als kind verschrikkelijk vond dat volwassenen me niet lieten meepraten. Mijn familie was typisch bourgeois; hypocriet. Een man moest minstens drie maîtresses hebben, maar ook elke zondag naar de kerk. Dat dubbele was óók iets dat me ertoe bracht om te willen acteren. Het grote gevaar in mijn professie is natuurlijk dat mensen je aardig gaan vinden, veel te aardig. Dan ligt pretentie op de loer en denk je al snel dat je als acteur werkelijk belangrijke zaken verkondigt, dat iedereen je móet bewonderen. Tegen zo iemand zou ik zelf zeggen: donder op.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden