MONTEVIDEO Lekkere meermannen in het zonnelicht

Voor een schaamteloze flirtpartij, tot niets verplichtend, maar wel hartverwarmend, heeft het Nederlands Instituut voor Mediakunst MonteVideo een donkere kamer ingericht met het werk van de Australische kunstenares Tracey Moffat: een jongensgek, en het zonnetje in huis op de groepsexpositie Public-Private, die handelt over intimiteiten in het openbaar of de...

Tracey Moffat bespiedt mooie mannen met haar camera en laat ons ervan meegenieten: hoe die mannen haar hun kont toekeren, haar oogverblindend toelachen, de buik inhouden en hun spieren laten rollen. Voor haar film Heaven (1997) toog ze naar het strand en de parkeerplaatsen eromheen, waar stoere binken bij hun blinkende auto's zich omkleden voor of na een duik in de zee.

Ze dringt zich aan de surfers op, zoomt op hen in zodra ze hun natte kleren afstropen: de één schijnbaar ongevoelig voor haar aandacht, zijn billen twee melkwitte bollen vlak voor de lens, de ander gecharmeerd van top tot teen. Die maakt er een hele show van, een quasi achteloze striptease, met een handdoek wapperend in de wind, nét niet alles verhullend wat er zogenaamd onder schuil moet gaan, hinkelend op zijn machtige benen met zijn zwembroek op zijn enkels, knipogend over zijn schouder - een geweldig stuk.

Af en toe doorbreekt ijselijk gekrijs op de achtergrond de lokroep van de kalm kabbelende zee en de lekkere meermannen in het zonnelicht. Dat lawaai komt uit de belendende toonzaal, waar zich, volstrekt misplaatst in deze sfeer van blijheid vrijheid, Tracey Emins Hommage to Edvard Munch and all my Dead Children (1998) bevindt.

Tegenover de documentaire spionage van Tracey Moffat, is Tracey Emins film (geënt op het schilderij 'De Schreeuw' van Munch) gekunstelde aanstellerij: het beeld van een naakte vrouw in een soort foetushouding op een pier, in zichzelf verzonken dus, terwijl wij uitzien over de golven en plotseling overvallen worden door een oerkreet die tellenlang duurt. Hier wordt een diep verdriet de wereld ingeslingerd - het water draagt ver - maar waartoe en waarom blijft ongewis, ondanks de dramatische suggestie die de titel doet.

'Hommage aan Edvard Munch en al mijn dode kinderen'? Al die kinderen, een hele schare kennelijk - geen idee wie ze waren, wat ermee gebeurd is, waarom Munch zijn naam eraan moet geven. De 'meest intieme vrouwelijke belevingswereld' van Tracey Emin is een schreeuw om aandacht voor God mag weten wat - als je tenminste de mogelijkheid even buiten beschouwing laat dat de Engelse kunstenares vermoedelijk andermaal te koop loopt met de twee zelfverkozen abortussen die ze onderging, bekend van eerdere exposities.

Veel doortrapter zijn de hoogglanzende kleurenfoto's van de Nederlandse Alexandra Tessensohn. Zij maakte een reportage over het huiselijke geluk van moeder en kind - een gefingeerd verslag naar je hoopt, hoewel dat er amper toe doet: het geniep dat Tessensohn laat zien is reëel genoeg. Haar foto's glimmen van naderend onheil, of de nasleep van die dreiging.

De liefhebbende moeder grijpt haar zoontje net te iets te stevig in zijn kuif; gaat in zijn bijzijn net iets te ver bij het vertroetelen van zichzelf - in badjas, met een gezichtsmaskertje op, over haar 'bikinilijn' gebogen - en als ze dan eens samen gezellig op de bank zitten, kijkt ze glad langs hem heen. Hoe dat komt, snap je wel: haar oog is bont en blauw. Maar vooral voor Kleine Hans (1998) hou je je hart vast: dat wordt nooit van zijn leven meer een onbekommerd showbinkie.

Wilma Sütö

Public-Private tot en met 21 maart bij MonteVideo, Keizersgracht 264, Amsterdam, open: di-za 13-18 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden