Mon Dieu, wat is alles toch bizar vandaag

Hij bespeelt wel zo'n beetje ieder instrument denkbaar, de man met het spierwitte gezicht in de nok van de circustent....

Hard en dreigend als de muziek is het stuk. Voelt Alice zich in Wonderland niet altijd even goed op haar plaats, haar naamgenootje uit de voorstelling van Teatro del Silencio is in een regelrechte nachtmerrie beland. De titelheldin uit Alice Underground komt op in een kruiwagen met aarde en lijkt gedoemd eeuwig te existeren in een duister oord waar de angstaanjagendste geesten rondwaren, onder dewelke die van Jozef Stalin.

Teatro del Silencio, een groep van Chileense origine en al een Oerol-ontdekking uit begin jaren negentig (Taca, taca mon amour), is nu voor het eerst op het Noorderzon festival in Groningen. Bovenop hun gele tent prijkt de naam van de Franse plaats waar zij zich een tijdje geleden vestigden: Aurillac, in de Auvergne. Onder artistiek leider Mauricio Celedon leggen zij zich hier verder toe op hun specifieke manier van theater maken: een mengeling van toneel, mime, muziek, dans en circusacrobatiek.

Maar van luchtig vermaak is geen sprake. Op de plaats van de piste lijkt zojuist een mortiergranaat ingeslagen. In de door rode aarde omringde krater krioelen de personages rond, soldaten, opstandelingen, gewonden, verdoemden; in de trapeze erboven schommelen de wanhopigen, voordat zij met een rotvaart ter aarde storten. Hier tussendoor razen kobolden en ander angstaanjagend gespuis, talkwolken verspreiden een weeïge geur.

Ach, Mon Dieu, wat is alles bizar vandaag, verzucht Alice met vertrokken gezicht en de mimiek van een zombie. Uit haar rode radio komt knalharde muziek. De Internationale. Dan een mars uit de tijd van de Russische revolutie. Een gedecoreerde militair zonder armen en benen wordt in een draagstoel binnengebracht. Ononderbroken gilt hij het uit in een neptaal, zijn trekken door angst vertekend. Gelukkig komt er een moment dat hij weer verdwijnt.

Want zo is het wel met deze voorstelling: de bombardementen van beeld en geluid werken op den duur verdovend, hoe betoverend ze aanvankelijk ook waren. De kostuums zijn prachtig, vooral die van de fantasiefiguren; de koppen indrukwekkend geschminkt en de bewegingen van de acteurs snel, lenig, en soms vol van een vreemde, onnavolgbare weerzin en droefenis.

De tragiek van de geschiedenis? Van zinloze oorlogen en mislukte revoluties, versmaad heldendom, illusies en menselijke onmacht? Per slot van rekening trekken de contouren van Marx, Lenin, Stalin, Che Guevara aan Alice voorbij, als in een macabere carnavalsoptocht. Vanaf zijn plek in de nok van de tent kijkt de muzikant met het witte gezicht neer op de beduusde menigte. Dan legt hij zijn saxofoon ter zijde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden