Momenten

Op Schiphol zwaait Wim Kok in een klein, select gezelschap zijn hoge Amerikaanse gasten uit. Terwijl Bill en Hillary de vliegtuigtrap beklimmen kijkt de Nederlandse minister-president waakzaam om zich heen, en dat is waarachtig niet voor niets....

HET SHOT duurt anderhalve seconde.

Van haar rug kun je aflezen dat ze bekaf is. Bijna twee etmalen heeft ze zich in dat iets te voorname, iets te blauwe couturiercomplet groot moeten houden - tegenover de koningin, tegenover Pieter van Vollenhoven, tegenover Kohl, tegenover de Clintonnetjes - en nu wil ze naar huis, naar haar eigen wikkelrok, naar bed, of desnoods alleen maar naar het macramégetouw. Ze slaapt al bijna als de twee Amerikanen de vliegtuigdeur hebben bereikt en zich stralend omdraaien, hij met die vastberaden kaken, zij met die glimlach van femme savante. En op dat moment voelt ze een venijnig tikje op haar rechterschouder, en als in een reflex kijkt ze op, heft de arm, en zwaait: op het allerlaatste ogenblik door Wim tot de orde geroepen.

Zo zag je het donderdag in het Journaal.

De follow-up stond gisterochtend in kleur in de Volkskrant. Acht of negen personen wuiven intens naar het op de foto niet zichtbare vliegtuig, en het meest intens van allemaal wuift mevrouw Kok: als iemand die iets heeft goed te maken, en uitgeslapener naar de trap lacht en zwaait dan ze ooit eerder in haar leven naar een vliegtuigtrap heeft gezwaaid en gelachen.

Alle anderen kijken met gevoelens van warme vriendschap naar de deur waarachter het presidentsechtpaar nu elk ogenblik kan verdwijnen.

Eentje kijkt opzij: Kok.

Zijn vrouw heeft hij op het nippertje in het gareel gekregen, zij staat voor hem te wuiven dat het een lieve lust is. Ook wim zelf houdt de rechterarm nog ten afscheid geheven, maar naast hem staat een wat kalende, gebrilde man met de armen over elkaar.

Op het gezicht van de Nederlandse premier staat weliswaar nog de grimas die verwijst naar eeuwenoude uitstekende betrekkingen tussen zijn land en de Verenigde Staten, maar daaronder zie je hem denken: wel potverdikkeme.

Kan hij dit affront nog afwenden? Misschien, maar dan moet hij snel zijn. Er is geen twijfel aan of zijn linkerhand, die gespannen langs het lichaam hangt, zal dadelijk ook de schouder van die ene dissident beroeren - maar de fotograaf heeft het fatale moment dan al vastgelegd, en het is de vraag of Bill het bewijs van minachting vanuit zijn hoge standpunt niet al heeft opgemerkt.

Je weet zeker dat er wat zwaait voor die man. Dat straks in het Torentje een uitbrander wordt toegediend. Dat hij aan het eind van het jaar geen salarisverhoging hoeft te verwachten. Dat zijn carrièrevooruitzichten er een stuk minder goed voor staan. Dat hij voorlopig geen uitnodiging meer krijgt om een staatshoofd te helpen uitwuiven.

Dat zie je allemaal onder de naar opzij gerichte lach van de zwaaiende Kok.

De foto is een sybool van zijn nooit aflatende oplettendheid. Hij weet hoe de wereld in mekaar zit. Bill kan zich permitteren wat hem invalt: poffertjes, saxofoonspel, Paula Jones, broek op de schoenen, alles. Maar hij is alleen maar van Nederland, en aan het eind van de volgende maand niet eens meer van Europa.

De winkel waarop hij moet passen is klein, maar juist dan, zal hij zijn vrouw die avond nog eens hebben voorgehouden, moet je op je tellen passen. Dus zwaaien als er gezwaaid moet worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden