Mogwai

De Amerikaanse groepen Mercury Rev en de Flaming Lips verkochten van hun respectievelijke laatste albums Deserter's Songs (1998) en The Soft Bulletin (1999) meer exemplaren dan van alle voorgaande samen....

Het was vooraf al een riskant besluit van de Schotse band Mogwai om Fridmann het derde album Rock Action onder handen te laten nemen, omdat de superieure voorganger Come On Die Young (1999) juist zo goed was vanwege zijn scherpe rand en de voelbare dreiging van het ingetogen gitaarwerk.

Fridmann heeft helaas de angel uit het geluid van Mogwai gehaald, al zijn er uitzonderingen: de zwierige strijkers in het fraaie Dial: Revenge, met een vocale gastrol van Super Furry Animal Gruff Rhys .

Maar als geheel is Rock Action lang niet zo hypnotiserend en spannend als zijn voorganger. Come On Die Young duurde twintig minuten langer dan het 38 minuten lange Rock Action, maar toch verslapte op die plaat de aandacht minder vaak.

Take Me Somewhere Nice is zo'n nummer dat door Fridmanns borduurwerk met bliepjes en strijkaccenten domweg te zoetig is. De lelijke zang van frontman Stuart Braithwaite (deed 'ie vroeger nooit) leidt de aandacht alleen maar af van waar Mogwai goed in is: ingehouden gitaarwerk.

Met Dave Fridmann achter de knoppen is het weerbarstige Mogwai vooral gewoner geworden.

Jammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden