Column

Moeten is dwang en huilen is kindergezang

Kindergezang

Somberman weet niet hoe het verder moet. Hij komt er maar niet uit. Moet het eigenlijk wel verder? En wát zou er verder moeten? Stel dat hij beslist dat het niet verder hoeft, wat dan? Ja, stilstand. Er gebeurt niets. Doodse stilte. Stop.

Als het niet verder kan en stilstand geen oplossing biedt, dan zal het achteruit moeten. Makkelijker gezegd dan gedaan. Ga er maar aan staan. Dat wordt duwen en trekken. Dat kan Somberman niet in zijn eentje. Er zullen meerdere personen voor nodig zijn, en waar haalt hij die zo gauw vandaan? Mensen hebben de neiging om zo ver mogelijk uit zijn buurt te blijven.

Hij kan het maar beter vergeten. De zaak is hopeloos. Oké, vergeten, één, twee, drie... Maar vergeten blijkt nog niet zo makkelijk te zijn. Hij spant zich tot het uiterste in. Zweetdruppels parelen op zijn voorhoofd. Het vergeten verzet zich, wijkt niet.

Terug bij af: hoe moet het verder en moet het wel verder? En wát moet er verder? En moet het eigenlijk wel? Wie zegt dat? Moeten van wie? Moeten is dwang en huilen is kindergezang. En aan kindergezang heeft Somberman een bloedhekel. Hij besluit niet te moeten. Vredig wordt hij wakker. Iets te vredig misschien. Dat moet nu ook weer niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.