'Moet je een bril? Ik word hier vals beschuldigd'

Achtdelige reportageserie. Aflevering 4: 'Moet je een bril? Ik word hier vals beschuldigd'

Diana moet weg. Het is woensdagavond kwart voor zeven en ze drentelt onrustig door de huiskamer. Strak truitje, kort rokje, hoge laarzen, zoon Chris van 2 op de arm. 'Het is hier net een gevangenis', roept ze. Donderdagmorgen moet ze de deur uit, maar een ander adres heeft ze nog niet. 'Ik zal de straat op moeten', zegt ze met gevoel voor drama.

Medebewoonsters vertellen dat Diana niet goed voor Chris zorgt, dat ze hem breezers laat drinken, dat ze soms zes nachten per week uitgaat en hem dan alleen laat. De begeleiders zeggen dat ze emotioneel zeer instabiel is, zichzelf beschadigt, dat haar zoon een voogd nodig heeft.

Ze hebben lang en vaak met haar gesproken en haar allerlei hulp aangeboden. Ze kon opvoedingsondersteuning krijgen of materiële hulpverlening, videotraining, individuele of groepsgesprekken. Ze hadden haar zelfs kunnen begeleiden als ze had willen terugkeren naar de vader van haar kind.

Maar Diana bleef alles categorisch afwijzen, overtuigd dat er met haar niets mis was. Na maanden concluderen de begeleiders dat ze haar niets meer te bieden hebben. Ze is bovendien zo gebekt dat sommige vrouwen bang voor haar zijn. Er hebben zich heftige confrontaties voorgedaan.

Het Blijfhuis heeft veel weg van een hogedrukpan, zegt eenieder die er woont of werkt. Elf vrouwen in een kleine behuizing, die niet voor elkaar hebben gekozen, die elkaars kinderen moeten velen, die vaak gestresst zijn en zich alleen op hun eigen slaapkamer kunnen terugtrekken.

Natuurlijk, ze halen elkaars kinderen van school of crèche, lenen luiers, bietsen sigaretten, troosten elkaar bij klein en groot verdriet maar evenzovaak krijgen ze ongevraagd advies en soms lopen meningsverschillen hoog op. Op de wekelijkse bewonersvergadering spuien Esther en Patricia hun wederzijdse irritaties. Esther ergert zich aan het zoontje van Patricia. Patricia vindt het asociaal dat Esther haar as op de grond gooit net als zij de schoonmaakbeurt heeft. Esther reageert woest: 'Moet je een bril? Ik word hier vals beschuldigd.' Gezinsbegeleider Mirjam Boom en groepswerker Ruud Bosbeek krijgen uiteindelijk van beide vrouwen een belofte: de een let beter op haar kind, de ander doet haar as in de asbak.

Spanningen in de groep vormen ook een aanslag op het team, zegt directeur Jacqueline Dingemanse. 'Personeel moet meervoudig partijdig zijn.' Toch heeft de vergadering ook een functie, zegt ze. Vrouwen worden er gedwongen tot conflicthantering, vaak niet hun sterkste kant.

De bijeenkomst is om acht uur afgelopen, net voor Goede tijden slechte tijden, constateert Bosbeek opgewekt. Een half uur later wordt een bescheiden afscheidsfeestje voor Diana gehouden.

Dat de groep steeds weer verandert, valt veel vrouwen zwaar. Naast Diana vertrekken binnenkort ook Astrid en Irina, maar dan naar een eigen huis. Cindy gaat na een week naar een ander Blijfhuis, in de buurt van familie. Voor haar in de plaats komt Ingrid met haar dochter. Vera is al na een paar dagen zomaar verdwenen. Terug naar haar man.

De vrouwen die nieuw binnenkomen, zijn emotioneel, willen almaar praten en ervaringen uitwisselen. Terwijl de anderen na maanden van gesprekken en therapie klaar zijn met hun verleden. Na een paar keer ontbreekt het ze aan energie voor weer een luisterend oor.

Nu iedereen een mobieltje heeft, neemt bovendien de onrust in de groep toe, merkt directeur Dingemanse. 'Vroeger hadden vrouwen de eerste maand nauwelijks contact met thuis en konden ze zich ontspannen. Nu belt zelfs de man voor wie ze op de vlucht zijn op om te informeren.'

Nog voor aanvang van haar afscheidsfeest is Diana onder de pannen. Een vriend meldt telefonisch dat hij twee jaar naar de gevangenis moet; ze kan in zijn huis. In de hal staat haar bagage: twee dozen, een plastic tas, een buggy en een computer met printer. Het Blijfhuis maakt zich grote zorgen over haar zoon en heeft de Kinderbescherming ingelicht.

De namen van de vrouwen en hun kinderen zijn omwille van hun veiligheid gefingeerd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden