Moet ik de kledingsmaak van mijn zoon accepteren?

Mijn zonen probeer ik in de opvoeding mee te geven dat je anderen niet moet veroordelen op hun uiterlijk, dat smaken verschillen en dat het gaat om iemands innerlijk. Nu heeft mijn 14-jarige zoon een andere smaak dan ik. Hij houdt van glimmende, opzichtige merkkleding en hij voelt zich aangetrokken tot jongens met petjes, gouden kettingen, diamanten oorbellen en scooters. Hij heeft kleedgeld en komt steevast thuis met kleding die ik vreselijk vind. U snapt dat dit heftige discussies oproept, waarbij ik mijn eigen opvoedkundige uitspraken om de oren krijg. Moet ik accepteren dat dit nou eenmaal zijn smaak is en hem zijn eigen kleding laten kiezen, of hem verbieden in deze kleding te lopen omdat ik niet wil dat hij geassocieerd wordt met deze jongens?

Machteld van Gelder

Vanzelfsprekend


Het is helemaal niet vanzelfsprekend dat dit heftige discussies oproept. U zou namelijk ook uw schouders erover kunnen ophalen. Toch is het mooi dat u dat niet doet. Ik gun iedere 14-jarige een moeder die zijn kledingsmaak vreselijk vindt.


Band


Mijn zoon van 14 houdt ook van opzichtige merkkleding, petjes, diamanten oorbellen, gouden kettingen en scooters. Het is niet mijn kledingsmaak, maar wie weet wat hij van mijn uitdossing vindt? We hebben een sterke en goede band, dat is wat telt. Zet uw vooroordelen opzij, gun uw zoon zijn eigen zoektocht naar zijn identiteit en geniet van een jong mens in ontwikkeling.


Potenrammers


Waarom is het erg als je zoon wordt geassocieerd met deze jongens? Zijn het potenrammers, beroven ze oude vrouwtjes of vallen ze buitenlanders lastig? Zo ja, dan gaat het niet om de kledingkeus van je zoon, maar om foute vrienden. Het probleem is dan groter dan het dilemma dat je schetst.


Zo nee, wat is er dan eigenlijk aan de hand? De voorliefde voor dit soort kleding gaat vanzelf over met de jaren. De punks, skinheads, opgemaakte David Bowie- en Boy Georgeklonen uit mijn jeugd zijn inmiddels allemaal opgegaan in de grijze massa.


Hardcore


Ook mijn zoon is vanaf z'n 13de geleidelijk aan kleding gaan dragen die absoluut niet mijn smaak was: het petje en gabberbroeken vond ik nog niet zo erg, maar de shirts, sweaters, het bomberjack met hardcore symbolen erop wel. Sommige kledingstukken hadden tekens met een fascistische of neonazi-achtige achtergrond. Hij had geen idee waar ze voor stonden, hij vond ze gewoon mooi. Ruzie hebben we er niet over gemaakt, maar hij kende wel mijn bezwaren.


Toen hij eenmaal uitging, ervoer hij dat dergelijke kleding de toegang tot een gelegenheid belemmerde, dat mensen met een andere huidskleur er aanstoot aan konden nemen, of dat het een aanleiding kon zijn voor een vechtpartij. Gelukkig was hij zo verstandig die kleren dan maar niet te dragen. Hij ging liever naar hardcorefeesten.


Nu hij 18 is heeft hij ook andere kleding ontdekt. Ik stond perplex toen hij na een dagje winkelen met mooie overhemden, truien en shirts thuiskwam.


Mijn conclusie: accepteer dat het bij de puberleeftijd hoort; de tijd komt vanzelf dat uw zoon ook andere kleding gaat waarderen.


Dicht bij u


Als ik u was zou ik leuk reageren op een nieuwe aanschaf en hem met zijn vrienden thuis uitnodigen. Zo voelt hij zich serieus genomen en houdt u hem toch nog een beetje dicht bij u.


Bang


Als moeder zou ik willen weten of hij die groep echt graag mag of er juist bang voor is. Ik ken jongens die zich het accent aanmeten van de groep waar ze eigenlijk bang voor zijn. Als ik u was zou ik uitzoeken of niet angst voor die groep de achterliggende reden is.


Mams


Als hij iets nieuws laat zien zegt u eventueel één keer dat u het zelf niet mooi vindt, maar daar laat u het bij. Discussie levert alleen maar meer provocatie op. Hoe stoer ze zich ook voordoen, de mening van z'n mams blijft belangrijk.


het nieuwe dilemma: Gaan of blijven?

Mijn man (58) weet geen maat te houden met alcohol (vier flessen wijn op een avond) en het roken van jointjes. Onze drie kinderen (13 tot 19 jaar) worden zich steeds bewuster van de excessen. Mijn man ligt iedere avond met zijn hoofd op tafel te slapen en feestjes eindigen in scheldpartijen.


Meerdere malen overwoog ik met de kinderen te vertrekken in de hoop ze een rustiger en veiliger bestaan te bieden. Wat mij tegenhoudt is ons eigen bedrijf; wanneer ik daar uit stap, gaat dit naar de haaien en dat heeft ook gevolgen voor het personeel.


Erover praten met mijn man heeft geen nut, eerst ontkent hij, dan volgen de excuses en dan de beloften; verder dan woorden komt het niet.


Professionele hulp bij afkicken werd eerder al gestaakt.


Moet ik blijven zitten, onze kinderen en mezelf hieraan blootstellen, of zal ik kiezen voor lijf en leden van ons gezin?


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden