Column

Moet dat nou, terug naar het dorp van onze jeugd?

Landgoed Elswout in Overveen.Beeld ANP

'Laten we iets gezonds gaan doen', zei mijn broer. Omdat ik hem al 47 jaar ken, wist ik dat hij daarmee geen triatlons of tarwegrasklisma's bedoelde maar gewoon een beetje frisse buitenlucht met een haring toe, en zoiets kan geen kwaad.

Mijn kinderen wilden niet mee, want ze hebben gecompliceerde gevoelens jegens zowel haring als buitenlucht, maar het jongste dochtertje van mijn broer zat welgemoed op de achterbank te telefoneren met haar 736 beste vriendinnen. De buitenlucht, die trouwens een stuk frisser was dan voorzien, bleek zich te bevinden in Overveen, het dorp van onze jeugd.

'Moet dat nou', zei ik, maar ja, u weet hoe broers zijn; hij parkeerde zijn auto pardoes voor landgoed Elswout, waar wij als kinderen vaak kwamen, ook al weer in het kader van die vermaledijde buitenlucht. Het is er mooi, dat wel, maar aan elk bruggetje, vijvertje of plekje mos kleefden herinneringen. 'Papa, kun je de wifi aanzetten?' klaagde het dochtertje.

'Hier ging ik altijd met Bobbie Bakker oude handgranaten uit de oorlog zoeken', zei mijn broer. 'En dan trokken we de pin eruit en gooiden ze ver weg, om te kijken of ze het nog deden. Kom daar nog maar eens om.' Ik dacht terug aan ons schuurtje in de tuin, waar om onduidelijke redenen een fles zoutzuur stond. Daar mochten we niet mee spelen, maar we deden het tóch, omdat dat zo leuk borrelde, siste en rookte. Ja, het waren beslist andere tijden.

Toen we uitgewandeld waren reed mijn broer trefzeker het dorp binnen. Kijk, daar zat vroeger de bakker, met die dikke kat op de toonbank. En daar de sigarenboer, de fotozaak... de Chinees is er nog steeds, maar de groenteboer is dood en het politiebureau is een supermarkt geworden. En wist ik nog hoe... ja, dat wist ik nog. Het dochtertje wou 'gezellig naar de Etos'.

Onze oude straat lag om de hoek, en ja, we waren er nu tóch. Hier woonde manke Connie die een dode moeder had, daar de familie De Goede, van wie de jongste dochter later zelfmoord zou plegen, hier de jongetjes Dijkstra die me altijd zo pestten, hier de jongetjes Bohrman die me óók altijd zo pestten, daar de oude treurwilg mevrouw van der Bijl die stilletjes aan metabletica deed, en dáár Bobbie Bakker, die op zou groeien tot een bleke, schuwe zonderling in dameskleren.

En daar was ons huis. Er hingen andere gordijnen, dat wel. 'Hebben jullie hier gewoond?' vroeg het dochtertje. 'Laten we naar binnen gaan!' Nee, dat wilden we niet. 'Waarom niet?' drong ze aan. 'Dat is toch léúk?'

Ach, weet zo'n kind veel?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden