Column

Moest ik niet groots en meeslepend de wereld bestormen?

Buiten klonk vuurwerk, de honden kropen piepend onder de dekens en ik lag te malen over de toekomst.

Arthur van Amerongen
null Beeld Gabriel Kousbroek
Beeld Gabriel Kousbroek

Op 1 januari woonde ik precies vier jaar in de Algarve en het was weer eens de hoogste tijd voor een reality check. Van een decadente wereldburger die 's ochtends in een bilveter over het strand van Copacabana jogde en 's avonds het wel en wee van Latijns-Amerika met Mario Vargas Llosa besprak tijdens een knabbeltje ceviche in Lima, was ik verworden tot een Algarviaanse keuterboer met dien verschille dat ik een toonbaar gebit heb.

Met dat mooi oud worden en opdrogen zat het wel snor, maar moest ik niet nog een keer groots en meeslepend de wereld bestormen?

Mijn geveinsde gemoedsrust was spontaan verdampt na het zien van Master of None, een nieuwe sitcom van Netflix. Op oudejaarsavond bekeek ik alle tien afleveringen en dacht: ik moet godverdomme nu naar New York want daar gebeurt het!

Het was krek eender hetzelfde gevoel dat ik had toen ik in 1976 - met een gifgroene hanenkam en in een glimmend pyamajasje van mijn ouwe heer en met veiligheidsspelden van mama in mijn neus en oren - de boot pakte naar Engeland om een concert van de Sex Pistols te zien. Veertig jaar later was plotseling mijn aangeboren drang om de tijdgeest te vangen terug!

Overigens ben ik in de regel sowieso bijzonder vatbaar voor Netflix-series, want na het zien van Breaking Bad fietste ik meteen naar de dealer en na het zien van Dexter, ach, enfin...

De protagonist van Master of None is Aziz Ansari, een bijdehante, hilarische yup die de weltschmerz van het moderne leven in The Big Apple belichaamt.

In feite is Master of None een soort Seinfeld maar dan vijftien jaar later. Rond het millenium woonde ik in Tel Aviv en keek ik iedere woensdagavond met een clubje archetypische joodse dames naar Seinfeld.

Tel Aviv was eigenlijk een soort New York, maar dan met hummus en ongecompliceerde seks. Ik was toentertijd een jonge god en mijn leventje in de hippe Shenkinstraat deed niet onder voor dat van Jerry Seinfeld. Eigenlijk was ik gewoon Jerry, maar dan zonder zijn neuroses.

Inmiddels begon het te gloren, die eerste januari. Ik rook de sinasappelbloesem en wandelde met de honden naar het strand. Fuck dat hele New York ook, dacht ik. Het onzinnige plan was mij enkel door het hoofd geschoten omdat ik weer eens met drinken was gestopt.

undefined

Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden