Moeilijke jongen zet aan tot nadenken over angst en dromen

Denne heeft heel veel energie. Hij stuitert van het ene plan naar het andere idee en kan zich enorm druk maken over van alles....

Karin Veraart

Toneelgroep Amsterdam-acteur Barry Atsma modelleerde hetpersonage Denne uit zijn gelijknamige solo-voorstelling voor eendeel naar zijn mongoloïde broer met wie hij zij aan zijopgroeide. Maar Denne heeft ook trekjes van Atsma zelf; en ookeen tekst van (toneel-) auteur Esther Gerritsen is erin verwerkt.Al met al is Denne het resultaat van een lang(-er) proces: Atsmabegon hem te ontwikkelen tijdens het maakproces van devoorstelling 4 Mannen (bij de Utrechtse Paardenkathedraal in2003), waar Denne ook al opdook. Bij Toneelgroep Amsterdam werkteAtsma het samen met Leon Voorberg verder uit tot hetzelfstandige, intieme stuk dat het nu is.

Denne wil aandacht. Hij wil een held zijn, eruit springen,bijzonder zijn, iemand die mensen versteld doet staan. Maar hijwil niet dat mensen naar hem kijken met zo'n speciale blik diehem doet beseffen dat hij anders is. Deze twee moeilijkverenigbare wensen leveren voortdurend strijd in Denne'sbinnenste. Even is hij opgewonden over een of ander zojuistopgevat plan, kort erop zit hij in zak en as omdat hij zich zijnbeperkingen lijkt te realiseren. Niet dat dat zo duidelijk wordtuitgesproken: Denne wordt dan kwaad, woedend. Heel onverwachts,soms.

Maar aandacht krijgt hij. Van ons, zijn publiek, dathalf-gegeneerd iedere stap van Atsma volgt. Hij beweegt zich rondeen wat vreemd, bed-achtig meubel waar van alles uit tevoorschijnkomt, een blikje drinken, pindakaas, plaatjes van borsten. Hijraast en tiert, lacht en zingt en piekert; want Dennes wereldwordt bewoond door heel wat demonen - waarvan er een aantalgriezelig herkenbaar zijn.

Sommige scènes mogen wat doorschieten in toon en lengte,sterk punt is dat Atsma en Voorberg het gegeven breder maken daneen stuk over een moeilijke jongen. Denne nodigt uit tot nadenkenover angsten en dromen - in dat licht moet vermoedelijk ook deopkomst van een hoer worden gezien, een niettemin vreemdintermezzo. Atsma weet afwisselend mededogen en afkeer op tewekken met zijn personage, en dat laatste geeft een ergongemakkelijk gevoel: het is fout, maar het is sterker danjezelf, en Denne lijkt dat te weten. Daarom misschien dat je hemniet licht vergeet.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden