Moeders op leeftijd hebben recht op meer telefonische aandacht

Nieuwe lezersrubriek over hoogte-, diepte- en knelpunten in het familieleven...

Eén woord in de stelling hierboven valt niet bij iedereen even lekker. 'Recht? Hoezo: recht! 'Moeder' zijn is op zichzelf geen verdienste', reageert Anje Voulon-Jonker uit Stadskanaal, '63 jaar en moeder'. Het nageslacht van mevrouw Voulon-Jonker boft: zij zal niet gauw eisen dat ze regelmatig wordt gebeld.

Ook bij Marijn Melis uit Breda maakt dat ene woordje heel wat los. 'Recht op? Recht op? Gatsie, wat heb ik aan dit zinnetje een hekel!' Je moet elkaar bellen omdat je er allebei plezier aan beleeft, vindt zij. 'Maar met mijn moeder heb ik dat ook niet. Ik bel meestal omdat ik bang ben voor een enorme preek als ik te lang wacht. Twee weken... en dan moet ik mijn plicht als dochter doen.' Arme Marijn, die haar mail bëeindigt met: 'En waar heb ik als dochter recht op?'

Ook een interessante vraag, maar het gaat hier dus over de ouder wordende moeder en haar behoefte aan telefonisch contact. Die van Martine Matusz (32) uit Naarden is pas 61 jaar, maar al wel wel met pensioen. Voor die tijd belden ze zeker vier keer per week, maar de frequentie is opgelopen tot 'soms wel drie keer per dag'. Voorheen kwam het ook wel voor dat ze na het ophangen nog even terugbelden omdat ze iets vergeten waren. Martine: 'Maar na de pensioendatum belde mijn moeder me soms na een uur al terug (dan hadden we er al een uur kletsen op zitten) en begon het gesprek met: 'Hoe is het?' Ik antwoordde dan: 'Mam, dat heb je me een uur geleden ook gevraagd. Erg veel is er niet veranderd na een uurtje, hoor.' Moeder kon er - gelukkig maar - ontzettend om lachen, maar een beetje vreemd is het natuurlijk wel. Is het normaal dat vlak na de pensionering het geheugen je zo in de steek laat? Martine heeft een andere verklaring voor dit gedrag: pure verveling. Dus gaf ze die extra aandacht en ging ondertussen op zoek naar leuke nieuwe hobby's voor haar moeder.

De 74-jarige moeder van Jaqueline Kieft (37) uit Haarlem heeft die niet nodig. Net verhuisd naar een seniorenflat en een enorm drukke agenda. Wanneer Jaqueline belt, zegt haar moeder: 'Zooo, leef je nog? Ik dacht: ik hoor maar niks.' Onterecht verwijt, want haar dochter heeft haar de hele week geprobeerd te bereiken, maar ze is nooit thuis. Moeders reactie: 'Nou, dat valt reuze mee, gister was ik toevallig de hele dag met een busreis mee. We werden al om 7 uur 's ochtends opgehaald en toen we terug kwamen was het al donker. Het was zo'n 9 euro 99-reis, weet je wel, en ze probeerden ons weer van die zuiver scheerwollen onderdekens tegen reuma aan te smeren, maar die heb ik al. Nou en die dag ervoor had ik clubje. En maandag, ja waar was ik toen ook alweer? O gut ja, naar mijn vriendin in Heemstede.' Beter kun je je niet wensen, zou je denken, maar er is een minpuntje. Jaqueline: 'Vragen doet ze eigenlijk niet veel. Behalve eigenlijk als ze iets van mij moet.' Zoals naar de radio kijken en de tv opnieuw instellen. 'Ja mam', zegt Jaqueline dan braaf, 'ik kom zaterdag wel even langs. As usual.'

Toch zoveel mogelijk van proberen te genieten, Jaqueline. Want Daphne de Wijs (37) uit Heiloo mailt: 'Vorig jaar is mijn moeder overleden en ik mis het bellen enorm. Ik ervoer het vroeger weleens als 'moet mijn moeder bellen', maar zou nu willen dat ik haar 'mocht' en 'kon' bellen.

Tijd voor iets vrolijkers, de feestdagen naderen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden