Moeder op zee verschilt niet van andere carrièrevrouw

Voor het eerst neemt een vrouwenteam deel aan de Volvo Ocean Race. Aan boord van de Team SCA Carolijn Brouwer (40). Klaar voor het avontuur.

VAN ONZE VERSLAGGEEFSTER LISETTE VAN DER GEEST

In een overwegend door witte boten gevulde haven van Lanzarote ligt een hardroze exemplaar. De VO65, een zeilschip. Door kenners bewonderd, voor passerende toeristen slechts opvallend om de kleur. Vanaf oktober is het schip het domein van elf gespierde vrouwen die deelnemen aan de Volvo Ocean Race, de zware zeilrace rond de wereld.

'Eigenlijk mag je dit niet zien', zegt Carolijn Brouwer terwijl ze het pijltje van de muis beweegt. Ze kijkt naar een scherm met gekleurde vlakken en getallen. De vlakken veranderen dagelijks, na elke zeiltocht. Ze bevatten alles wat belangrijk is. 'Welk zeil, hoeveel knopen, hoeveel graden, wie stond er aan het stuur.' Niet voor niets gaat de boot 's nachts op slot. Verlies van deze cijfers zou catastrofaal zijn.

De zeilster zit benedendeks. Achter haar de krappe ruimte waar ze zich over vijf maanden af en toe zal vastsjorren in haar slaapzak. Af en toe, want tijdens de reis rond de wereld is slaap een luxe. Maximaal 2,5 uur aan een stuk op 10 centimeter afstand van een ploeggenoot. 'Dat vastmaken, moet dan wel', zegt ze. Op een boot die tegenover 8 meter hoge golven komt te staan, kun je moeilijk los in een hangmat liggen.

Waarom zij, een 40-jarige moeder, dergelijke ontberingen opzoekt? Haar groene ogen krijgen extra glans. 'Ik hou van de adrenaline waarmee ik de boot straks zo hard mogelijk van een golf af kan laten denderen.'

Brouwer is de op een na oudste van de groep vrouwen op Lanzarote. Haar zoontje Kyle is net 3 jaar. Voor zijn geboorte riep ze steevast dat bij een kind haar topsportleven voorbij zijn, laat staan dat ze zich zou wagen aan een extreme sport. 'Nu heb ik een kind, ga ik straks de wereld rond en zie ik hem amper. Ik spreek mezelf behoorlijk tegen', zegt ze en trekt haar schouders iets op.

De drang naar topprestaties is nou eenmaal groot bij de zeilster, die tussen 2000 en 2008 drie keer deelnam aan de Olympische Spelen. 'Nu denk ik: je moet je leven niet stopzetten omdat je kinderen hebt.' Het gevaar schrikt haar niet af. In 2006 verdronk de Nederlander Hans Horrevoets toen hij overboord sloeg tijdens de oceaanrace. In een vliegtuig kan je ook iets overkomen, houdt ze zich voor.

Schuin tegenover de computer, aan de andere kant van de kajuit, hangt een rij harnassen aan de wand. Bij een van de 'tuigages' staat Gyro, afkorting voor giraffe. Het is de bijnaam van Brouwer. Haar meeste teamgenoten zijn groot, bonkig. Zij is lang en pezig. Op de vrouwenboot is voorzichtigheid troef: in het donker, of vanaf een snelheid van 20 knopen (37 km per uur), voert de bemanning aangelijnd in het harnas hun taken uit.

Misschien hoort die voorzichtigheid bij vrouwen, zegt Brouwer. Ze denken iets langer na, dat kan een voordeel zijn. Aan de andere kant zijn de zeilsters van Team SCA geen typische meisjes, al gaan ze omwille van de sponsor gekleed in het roze.

Iedereen aan boord heeft een specialisme. Zij houdt zich bezig met de data op het computerscherm, en met de navigatie. En met de kleding. Dat laatste lijkt simpeler dan het is. 'Je gaat van 50 graden Celsius naar een omgeving met ijsbergen.'

Ook besteedt ze aandacht aan specifieke vrouwenzaken. De voorbereidingen voor een simpel toiletbezoek zijn lastiger dan voor mannen. 'Ik merkte dat sommige meiden nauwelijks dronken, dat is niet gezond.' Brouwer bedacht een waterdichte horizontale ritssluiting rond de heup.

Zelf plast ze bij een gang van 45 kilometer per uur nog over de reling. Naar achteren hangend, tussen de twee stalen lijnen die om de boot gespannen zijn voor de veiligheid. Het scheelt tijd. Bovendien houdt ze zo zicht op de golven, dan weet ze wanneer ze zich schrap moet zetten.

Het is wel opvallend, vindt Brouwer, dat zij geregeld vragen krijgt over het combineren van haar moederschap en het zeilen. Waarom wordt dat nooit aan mannen gevraagd? Bovendien: haar werkdagen zijn nu ook niet zo verschillend van die van een andere carrièrevrouw: om 7 uur 's ochtends begint ze in de sportschool, daarna stapt ze op de 'mamaboot', zoals haar zoontje het noemt.

Vroeg in de avond is de zeilster weer in het appartement op Lanzarote dat ze gedurende deze periode tot haar beschikking heeft. Een Nederlandse nanny zorgt overdag voor haar zoontje. Zonder deze regeling was Brouwer nooit aan deze onderneming begonnen. 'Ik weet dat hij bij haar veilig is. Als ik aan boord stap, laat ik alles wat me aan wal dierbaar is achter, inclusief Kyle. Dan denk ik er ook niet meer aan, anders zou ik mijn werk niet goed doen.'

Een verblijf op Lanzarote is ook niet alles, vindt ze. Brouwer en haar teamgenoten vergelijken het met een verblijf op de maan, met uitzicht op lavarestanten en isolatie.

Op 4 oktober begint de eerste van de negen slopende etappes, waarvan de langste 25 dagen duurt. Aan boord gaat dan wel een foto van haar zoontje mee. 'Het kan alleen maar helpen dat ik weet dat dat mannetje aan de kant staat te wachten.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden