Moeder ontvoerde Insiya: 'Hoe langer zij bij hem is, hoe meer ze van me vervreemdt'

Ruim een jaar na de ontvoering doet Nadia Rashid haar verhaal

De peuterdochter van Nadia Rashid (35) werd ruim een jaar geleden met geweld ontvoerd door haar vader. De foto's van Insiya die hij op Twitter zet, zijn nu haar enige houvast.

Nadia Rashid, de moeder van het ontvoerde meisje Insiya. Foto Marlena Waldthausen

29 september 2016: De dag dat het mis ging

Nadia Rashid rijdt op de ringweg van Hoofddorp als haar telefoon gaat. Haar neefje gilt door haar headset: 'Nadia! Mannen hebben Insiya meegenomen!' Het is twintig over acht en de ochtendspits rond Schiphol is op zijn drukst.

Haar grootste angst is werkelijkheid geworden. Nu telt elke seconde. Ze zet de auto stil naast een afrit. Direct activeert ze haar Aware, de alarmketting die ze om haar nek draagt sinds haar ex-man Shehzad Hemani haar stalkt en dreigt Insiya, hun dochtertje over wie zij het ouderlijk gezag heeft, te ontvoeren. Dan rijdt ze de afrit af, keert, en gaat zo snel mogelijk terug naar Amsterdam, naar het huis van haar moeder, bij wie ze haar peuter die morgen heeft achtergelaten.

Ze rijdt zich vast in de ochtendfile. Terwijl het verkeer voortkruipt, probeert ze een paar keer de rechercheur te bellen met wie ze de afgelopen maanden contact heeft gehad. Hij neemt niet op, zijn diensttelefoon werkt al maanden slecht. Dus belt ze 112. Door de telefoon schreeuwt ze het gedetailleerde ontvoeringsplan dat Shehzad haar ooit als dreigement heeft geschetst. Hij zal niet via Schiphol naar India vliegen, maar met een privévliegtuig vanaf Düsseldorf of Frankfurt vertrekken. 'Hou de grensovergang bij Roermond in de gaten!', roept ze tegen de agent aan de andere kant van de lijn. 'Shehzad rijdt altijd via Roermond!' De agent reageert sussend en dat bevalt Nadia niet. 'Luister naar me! Ik ben niet hysterisch, ik vertel de waarheid!'

Na ruim een half uur komt ze aan op de Anfieldroad in de Amsterdamse nieuwbouwwijk waar haar moeder woont. Op het kruispunt bij de flat staat het al vol met politiemensen. Als ze duidelijk maakt dat zij de moeder van Insiya is, mag ze langs de afzetlinten. Haar moeder zit versuft op de grond, ze heeft gevochten met de ontvoerders. Iets verderop ligt bloed. Daar heeft een van de drie ontvoerders gelegen. Hij is door een toegesnelde buurman neergeslagen en inmiddels door de politie opgepakt.

In alle drukte op straat ontbreekt een peuter van 2,5 jaar met grote zwarte ogen. Een bijdehand meisje dat erg van snoepen en dansen houdt. Twee mannen zijn met haar naar een auto gerend en weggescheurd. Ze had een wit-roze rompertje aan en een luier, zo luidt de melding van kinderontvoering die de politie laat uitgaan. Nadia gilt het uit op straat: 'Waar is mijn meisje, ik moet haar terughebben.'

September 2017: Een jaar na de ontvoering

Sinds de gewelddadige onttrekking aan de ouderlijke macht zijn de foto's die haar ex vanuit Mumbai op Twitter heeft gezet, de enige levenstekens van haar dochtertje. 'Ik houd mij vast aan het idee dat de dag dat ik Insiya weer in mijn armen sluit komt', zegt Nadia Rashid (35) achter een tafeltje in een Amsterdams café. De arbeids- en organisatiepsycholoog, in Nederland geboren en getogen, komt niet meer aan haar werk toe. Ze is dag en nacht bezig haar dochter terug te krijgen. 'Elke dag is een dag dichter bij Insiya.' Het is een van die zinnen waarbij haar stem even de hoogte in schiet. Het bizarre verhaal over haar dochter en de relatie met haar ex-man Shehzad vertelt ze doorgaans op een rustiger toon.

In Nederland worden jaarlijks ruim tweehonderd kinderen ontvoerd. Maar zo'n haast militaire missie als Shehzad op touw heeft gezet om zijn dochter het land uit te krijgen, is uitzonderlijk. In Nederland, Duitsland, de VS en Irak zijn zes mannen en een vrouw opgepakt wegens betrokkenheid bij de minutieus geplande ontvoering.

Alleen Shehzad - een steenrijke Indiase zakenman wiens bedrijf in verband wordt gebracht met faillissementsfraude en tegen wie meerdere aangiften lopen van mensen die zeggen dat hij hen als katvangers heeft gebruikt om banken voor miljoenen op te lichten - woont in betrekkelijke vrijheid in Mumbai. India weigert hem uit te leveren. Zelfs het feit dat premier Rutte de kwestie afgelopen zomer in de tuin van het Catshuis besprak met de Indiase minister-president Modi heeft daar nog niets aan kunnen veranderen.

Tekst gaat verder onder de foto.

Foto Marlena Waldthausen

Zomer 2005: Zo leerden ze elkaar kennen

Nadia was een 23-jarige psychologiestudent aan de Vrije Universiteit toen ze Shehzad in de zomer van 2005 ontmoette. 'De uitreiking van de International Indian Film Academy Awards was toen een groot driedaags filmfestival in Amsterdam. Ik ben gek op Bollywoodfilms, dus had ik me aangemeld als vrijwilliger. Ik moest vips helpen en hun de weg wijzen. Shehzad was er een van, hij was een vriend van een van de organisatoren. Hij kreeg mijn nummer, zodat hij me kon bellen als hij vragen had. In de maanden en jaren daarna zocht hij af en toe contact. Hij woonde in Mumbai, maar was voor zaken altijd op reis. Hij belde telkens vanuit een andere stad. Ik had hem vaak niet meer te vertellen dan: binnenkort tentamen, hard aan het leren. Onschuldige gesprekjes. In 2010 veranderde dat. Hij schreef ineens dat hij me leuk vond. Ik vond het gek, we kenden elkaar helemaal niet. Maar hij deed echt zijn best. Elke keer als hij in Nederland was, sprak hij met me af. Langzaam werd het een liefdesrelatie. Hij was om de week hier voor zaken. Zijn staalfabriek Conros leverde onder meer lantarenpalen en verkeerslichten in Nederland en Duitsland. Shehzad was charmant, hij vond zichzelf ook sophisticated en praatte graag over wie hij allemaal kende: de zoon van de minister van Financiën, een bekende acteur. In India is het belangrijk wie je bent, maar ook wie je kent. Ik ben opgegroeid in Amsterdam en dacht met mijn Nederlandse nuchtere mentaliteit: het zal allemaal wel.

'Voor mij was belangrijk dat hij lief was, zorgzaam en attent. Het was een interessante man, hij kon over alles meepraten, economie, wereldpolitiek, de filmindustrie, vastgoed. Hij begreep dat ik ambities had. Hij zei ook steeds: 'Ik woon in een metropool. Ik ben ruimdenkend.' En we wilden hetzelfde, een gezin stichten.'

13 januari 2016: Ruim acht maanden voor de ontvoering

Voor de deur van Nadia's woning in Hoofddorp staan twee agenten. De ijskoude regen waait met vlagen door de straat. 'Mevrouw, we hebben iets verderop in de straat een Engelsman aangehouden die volgens buurtbewoners al twee dagen verdacht door de buurt rijdt. Hij zat in een auto met twee Indiërs, een van hen is uw ex-man.'

Nadia schrikt. Wat doet Shehzad híér?

De agent: 'Ze waren met een huurauto en er zat een kinderzitje in. Op een briefje in de auto vonden we uw naam en adres.'

Als Nadia in haar huis de naam hoort van de aangehouden Indiër herkent zij hem als een neef van Shehzad. De derde man in de auto is Kevin C., een Brit die werkt voor een rijke vriend van Shehzad. Hij is ook voormalig commando die in Afghanistan heeft gevochten en daarna onder meer beveiliger was van het Britse nationale voetbalelftal.

Terwijl de mannen op straat worden gehoord en de politie hun gegevens natrekt, staat Shehzad zenuwachtig de ene na de andere sigaret te roken. Mogelijk denkt hij aan de fax die op dat moment bij de advocaat van Nadia binnenrolt. De raadsman van Shehzad schrijft daarin dat zijn cliënt de volgende dag helaas niet kan verschijnen bij de zitting over de voogdijzaak van Insiya. Zijn cliënt, schrijft hij, heeft een hartaanval gehad en moet van zijn arts 'complete bedrust houden'. Shehzad zou in het Herz und Diabeteszentrum in het Duitse Bochum worden behandeld. Bij de mail stuurt de advocaat een officiële doktersverklaring. Een vervalste doktersverklaring, zal achteraf blijken. Nodig om Shehzad van een alibi te voorzien op het moment dat hij zijn dochter had willen ontvoeren.

Tegen de tijd dat die fax ook de politie bereikt, hebben de agenten de drie allang laten gaan. Een fout, geeft de politie later toe. Het kinderzitje, hun valse verklaring dat de mannen elkaar een dag eerder in een kroeg hebben leren kennen, de eerdere bedreigingen van Shehzad, het briefje met Nadia's adres: samen was het meer dan genoeg geweest om ze op te pakken voor vermoedelijke voorbereidingshandelingen van een kinderontvoering.

Maar opnieuw oppakken is onmogelijk: direct na hun vrijlating vluchtte Shehzad en zijn kompanen het land uit. Later dat jaar wordt Kevin C. wel in Peru opgepakt, voor een andere zaak. Hij is bezig een meisje van 5 jaar te ontvoeren. In zijn auto treft de politie naast het kind ook 150 duizend pond in contanten aan.

September 2017: Een jaar na de ontvoering

Nadia, als ze haar verhaal vertelt in een Amsterdams café: 'Vanaf april 2011, de dag dat we met een groot feest in Mumbai trouwden, was Shehzad niet meer de man die ik had leren kennen. Zijn complimentjes werden beledigingen, hij schold me uit en sloeg me. Al bood hij vaak een dag later zijn excuses aan. Ik werd een onzekere vrouw.'

Het stel zou een huis laten bouwen in Amsterdam en zich daar vestigen. Tot het zover was, woonde Shehzad in Mumbai. Nadia: 'Ik wilde niet permanent in India wonen, dus ik vloog regelmatig vanuit Amsterdam naar hem toe. Ook toen ik twee jaar later zwanger werd van Insiya. Het was geen gemakkelijke zwangerschap, ik ben een aantal keer in het ziekenhuis opgenomen met de heftigste vorm van zwangerschapsmisselijkheid.'

Voor de bevalling kwam Shehzad naar Amsterdam, om vier dagen nadat Insiya op 7 maart 2014 was geboren, alweer te vertrekken. 'Ik was Shehzads trophy wife en Insiya was zijn trophy kid', zegt Nadia. 'Hij kón ons niet kwijtraken. Pasen 2015 hebben we nog samen met mijn broer gevierd in Dubai. Shehzad kwam vanuit Mumbai, wij vanuit Nederland. Na die vakantie nam hij nooit meer contact met mij op. Toen ik hem daarover belde, zei hij dat hij het druk had. 'Waarmee?' Hij keek cricket. Ik was woedend.'

'Toen ik kort daarna zei dat ik wilde scheiden, reageerde hij vanuit het buitenland: 'Er zijn voor jou twee manieren om uit deze situatie te komen: of je komt bij me terug of je pleegt zelfmoord.' Aan mijn broer stuurde hij een bericht: 'The games begin now.'

Dat bleek inderdaad het begin van een felle strijd om de ouderlijke macht. 'Hij klaagde mij aan omdat ik, na die vakantie in Dubai, Insiya zou hebben ontvoerd naar Amsterdam. Die zaak verloor hij doordat ik overtuigend kon bewijzen dat ik altijd voor haar had gezorgd in Amsterdam en dat Shehzad lang van plan was geweest zich daar ook te vestigen.'

'Door die verloren rechtszaak werd hij alleen maar bozer en gefrustreerder. Zeker nadat de rechter had geoordeeld dat hij Insiya alleen nog mocht zien in een omgangshuis in Nederland.

'Dat omgangshuis durfde die ontmoetingen vanaf het najaar van 2015 al niet meer te faciliteren. Ze waren ervan overtuigd dat hij Insiya zou ontvoeren of iets zou aandoen.

De situatie was behoorlijk creepy. Elke keer als ik ergens naartoe was geweest, kreeg ik sms'jes van een onbekend nummer waarin stond waar ik was geweest. Mijn zusje, die een tijdje bij de politie heeft gewerkt, zei: worden we nou achtervolgd of zit er iets onder de auto? Ik ben langs de garage gegaan, daar vonden ze een gps-baken, een zwart kastje zo groot als een mobieltje dat met een sterke magneet op de benzinetank vastzat.

'Er zat een simkaart in dat baken, daardoor kon Shehzad in India zien waar ik naartoe ging. Het kon hem niet veel schelen dat we wisten van dat peilbaken, want na de eerste heeft hij een tweede laten plaatsen, en daarna nog een, en nog een, en nog een. Zo intimideerde hij me. Ik denk ook dat hij toen al de ontvoering voorbereidde, hij wilde mijn bewegingen in de gaten houden.

'Bij Shehzad moet alles larger than live zijn. Dus huurt hij voor zijn eerste ontvoeringspoging zo'n oud-commando in. Later zijn er nog eens twee oud-agenten van de Mossad in de straat aangehouden. Mensen die dit verhaal horen, zeggen vaak: dit lijkt op een film. Ja, hij is ook geïnspireerd door films. De ontvoering op 29 september is volgens mij een combinatie van de The Italian Job, Taken en waarschijnlijk nog een paar Bollywoodfilms. Hij denkt dat hij een acteur is, een held in zijn eigen actiefilm.'

Tekst gaat verder onder de foto.

Foto Marlena Waldthausen

6 maart 2017: Ruim vijf maanden na de ontvoering

In het appartement van haar moeder in Amsterdam zijn Nadia en haar familie samen. In de kamer hangen slingers en op de natuurstenen tafel staat een roze taart met een foto van Insiya erop. 'Happy Birthday Insiya' staat er in sierlijke chocoladeletters en daaronder: #bringinsiyaback.

De stemming is gespannen. De afgelopen vijf maanden heeft Shehzad fotootjes van Insiya op Twitter gezet. Vandaag, zo hebben Shehzads strafadvocaat Gerard Spong en Nadia's raadsman Peter Plasman afgesproken, zal Shehzad eindelijk toestaan dat Nadia om vier uur 's middags haar dochter via Facetime kan toezingen.

Shehzad moet die belofte alleen nog nakomen. De voortekenen dat hij dat zal doen, zijn niet goed. Via Twitter is hij de dag begonnen met een paar stevige beledigingen aan het adres van zijn ex. Hij noemt haar onder meer een golddigger, monster en dief. Haar familie is volgens Shehzad imbeciel, zij zouden ook alleen maar op zijn geld uit zijn.

Stipt om vier uur probeert Nadia haar ex te bereiken, en nog eens, en nog eens, en nog eens. Maar hij neemt niet op. Aan het einde van de dag plaatst Shehzad nog wel een bericht op Twitter, begeleid door foto's van een stel chocoladetaarten met Insiya's naam erop: 'Fantastic end to a beautiful day, My lovely daughters 3rd Birthday, Bless you my little angel #insiya. Daddy will always protect U'.

September 2017: Een jaar na de ontvoering

Nadia: 'Het gaat Shehzad helemaal niet om Insiya. Als dat zo was, had hij haar meegenomen en hadden we nooit meer van hem gehoord. Het gaat hem erom mij zo veel mogelijk te kwetsen en hij maakt er een spektakel van. Daar steekt hij veel geld en tijd in: hij neemt Gerard Spong in de arm en op Twitter maakt hij mij zwart. De kans dat ik Insiya ooit echt te spreken krijg terwijl ze bij hem is, is klein.

'Hoe langer zij bij hem is, hoe meer ze van me vervreemdt. Dat is een verschrikkelijke gedachte. Als ik haar nu een paar minuten zou kunnen spreken, zou dat voor haar misschien ook verwarrend zijn. Toch wil ik niets liever dan dat. Ik zou tegen haar zeggen: mama is er, ze houdt van je en we zien elkaar snel weer. En dat we haar allemaal missen. En dat veel mensen willen dat ze terugkomt. Want die zijn er.'

Tot nu toe heeft Nadia haar verhaal verteld zonder te huilen. Nu stokt ze even. Ze neemt een slok van haar cola, en vermant zich weer.

'Eigenlijk wil je er niet over nadenken wat het allemaal met haar heeft gedaan. Dat ze midden in haar hechtingsproces met geweld is weggegrist bij al die mensen met wie ze de eerste jaren van haar leven heeft doorgebracht. Bij mij, en ook bij mijn moeder. Aan haar was Insiya erg gehecht.

'Ik hou mij vast aan het feit dat ze terugkomt. Zelfs al duurt het jaren, ze zal mij zoeken. Mensen in Mumbai weten wie zij is, op sociale media gaat het over haar. Insiya zal weten wie haar moeder is. En dan zal ze hem haten en zoekt ze contact met mij.'

12 juli 2017: Tien maanden na de ontvoering

In een vol zaaltje in de Amsterdamse rechtbank zit een gedrongen man tegenover drie rechters. Robert B., de Amerikaan die op de dag van Insiya's ontvoering door een buurman tegen de grond is gewerkt; hij draagt zwarte schoenen, een zwarte broek en een zwarte trui met capuchon. Een tolk fluistert in zijn oor terwijl officier van justitie Maaike van Kampen haar requisitoir uitspreekt.

Het is de derde regiezitting in de ontvoeringszaak. Het OM heeft inmiddels acht verdachten in het vizier. De zaak is gaan rollen doordat een van de ontvoerders, Willem V., zich kort na de gebeurtenis heeft gemeld als een van de daders. Hij is naar eigen zeggen geschrokken door het landelijke amber alert. Daardoor ziet hij in dat hij verkeerd bezig was. Op de computer van Frederik S., een andere verdachte, treft de recherche een draaiboek aan waarin nauwkeurig is uitgewerkt hoe het team van kidnappers Insiya bij haar vader zou kunnen krijgen. 'Operation Barney' luidt de codenaam van het draaiboek.

Terwijl Frederik en een handlanger zich op Insiya concentreren, is het de taak van de uit Amerika ingevlogen Robert om oma te overmeesteren. Hij heeft tiewraps en een stroomstootwapen bij zich voor het geval de vrouw te veel weerstand zou bieden. Dat was dus buiten de potige buurman gerekend. Sindsdien zit Robert vast.

Zijn advocaat hoopt hem op borgtocht vrij te krijgen, maar dat wil de officier niet, zegt ze in de rechtszaal. Zij is ervan overtuigd dat de Amerikaan direct de benen neemt als hij de kans krijgt. Achter in de rechtszaal zit Nadia Rashid, met haar zus en moeder. Tevreden horen zij na een korte schorsing dat Robert voorlopig vast blijft zitten.

September 2017: Een jaar na de ontvoering

Nadia: 'Het is schokkend hoe goed die ontvoering is voorbereid. En hoe de verdachten nu doen alsof ze dachten dat ze iets goeds deden voor Insiya, omdat Shehzad hen op de mouw heeft gespeld dat ik een slechte moeder ben. Frederik is een oud-politieagent, een andere verdachte een oud-marinier. Die mannen moeten weten dat je in Nederland instanties hebt die ingrijpen als een kind wordt verwaarloosd. Ze hebben me maandenlang geschaduwd. Dus ze wisten echt wel dat ik de hele tijd voor mijn dochter zorg.

Het is mooi dat die zeven mensen zijn opgepakt. Maar ik heb er Insiya niet mee terug. Daarvoor strijd ik ook buiten de rechtszaal. Afgelopen jaar heb ik alles gedaan om aandacht te vragen voor Insiya, bijvoorbeeld via Ontvoerd, het tv-programma van John van den Heuvel. De onlinevideo van de actie BringInsiyaBack is 1,2 miljoen keer bekeken. Meer dan 40 duizend mensen hebben een petitie getekend. Het heeft in vijfentwintig kranten in India gestaan. Mensen in Japan weten ervan, en in Amerika, Australië en zeker in India.

'Shehzad lijkt veilig in Mumbai te zitten en hij doet alsof hij daar geniet van zijn luxeleven. Maar hij heeft last van deze situatie, daarvan ben ik overtuigd. De Nederlandse justitie heeft een Interpolsignalering uitgegeven. Hij kan niet reizen en hij kan ook niet bij zijn geld in het buitenland.

'Belangrijker is nog dat Insiya illegaal in India verblijft. Zij heeft niet de Indiase nationaliteit en haar paspoort ligt hier in een Nederlandse kluis. Hoe is zij daar binnengekomen?'

Nadia stipt nog iets aan: Shehzad zou faillissementsfraude hebben gepleegd. 'Precies het soort fraude dat minister-president Narendra Modi wil aanpakken. Zo'n fraudeur mag in India niet de voogdij hebben over een kind.

'Rutte heeft met Modi gesproken, daar ben ik blij om. Maar het heeft nog geen effect gehad. Nederland moet de druk opvoeren, desnoods via de handelsrelaties. Net als destijds bij MH17. Als Nederland, waar het Haags Kinderontvoeringsverdrag is opgesteld, kunnen we deze ontvoering niet over onze kant laten gaan.

'Alle steun die ik afgelopen jaar heb ontvangen, is fantastisch. Maar ik krijg ook bizarre verwijten via sociale media. Mensen zeggen dat ik een golddigger ben. 'Ze is altijd zo kalm, je ziet geen emotie', schrijven ze. Maar geloof me: als Insiya met huilen terugkomt, mogen RTL Late Night, Pauw en Boulevard allemaal emmers komen neerzetten en dan ga ik ze allemaal volhuilen. Ik wil bewust sterk zijn in het openbaar, maar dat wil niet zeggen dat ik niet verdrietig ben. Mijn strijd en het verdriet bestaan altijd naast elkaar.'

Reactie namens Shehzad Hemani

'Er is ook een andere kant van dit verhaal', zegt advocaat Gerard Spong namens zijn Indiase cliënt. 'Maar wij vinden dat die andere kant pas in de rechtszaal naar voren gebracht moet worden.' Spong spreekt met klem tegen dat zijn cliënt in India wordt vervolgd wegens faillissementsfraude. 'Daarvan is mij althans niets bekend.'