Mode

Gek dat de filmindustrie nu pas geld ziet in een alliantie met de mode. Alhoewel ze het bij The Hunger Games nog niet helemaal snappen.

Dat film mode beïnvloedt, is natuurlijk een dooddoener van jewelste. Geen vrouwengarderobe wordt compleet geacht zonder een little black dress, dankzij Audrey Hepburn in Breakfast At Tiffany's (1961). Het leren jack van James Dean in Rebel without a Cause (1955) weet nog steeds mannen in een midlifecrisis wereldwijd te inspireren. Vrouwen durfden eindelijk pas echt broeken te dragen door Greta Garbo en bikini's door Brigitte Bardot. En tijdelijke rages zijn er helemaal veel: Faye Dunaways baret uit Bonnie and Clyde (1967), John Travolta's witte discopak uit Saturday Night Fever (1977), Jennifer Beals' opengeknipte sweater in Flashdance (1983).

Logisch ook: goede films hebben iconische personages met wie je je wilt vereenzelvigen, en laten een wereld zien waar je je zolang mogelijk in wilt onderdompelen. Natuurlijk willen mensen het spuuglelijke jasje van Ryan Gosling in Drive en dito trui van Sarah Lund uit The Killing. Uiteraard zorgde de populariteit van Mad Men voor een jarenvijftigrevival. Maar wat wel wonderlijk is, is dat Hollywood nu pas echt serieus werk van maakt van een samenwerking met de mode- en make-upindustrie. Je zou denken dat ze als ze ergens een neus hebben voor de combinatie van wandelende reclameborden en de mogelijkheid tot keihard cashen het daar wel is.

Aan de andere kant: eenvoudig is het niet. Zo werd er een serie nagellak gelanceerd bij de nieuwe Muppetsfilm. Uiterst curieus, want alleen Miss Piggy zou in dat product geïnteresseerd kunnen zijn, en die draagt altijd handschoenen. De Dragon Tattoo-lijn van H&M vloog weliswaar de winkels uit, maar ging lijnrecht tegen alles in waar personage Lisbeth Salander voor staat. Haar ruige look van leren broeken en jasjes, en gescheurde skinny jeans creëerde ze juist om te zeggen: get the fuck away from me, aldus regisseur David Fincher. Het is haar pantser na een leven van misbruik en daar werd door H&M een trendy draai aangegeven, zo luidde de kritiek van onder andere de weduwe van Millenium-auteur Stieg Larsson.

En zelfs de knappe pr-machine achter filmhit The Hunger Games snapt toch niet helemaal hoe het werkt. Nog voor de film uitkwam, ging de glossy capitolcouture.pn online, met daarin de trends uit de hoofdstad van Panem en kon je glitternagellak kopen om zo je favoriete team in de hongerspelen te ondersteunen.

Nu zijn die kostuums inderdaad indrukwekkend, maar wie wil er na het zien van de film nog bij de hoofdstedelingen horen? De extravagante, kleurrijke kleding onderstreept namelijk vooral hun leeghoofdigheid. Hun extreme uiterlijk toont aan dat zij over praktische zaken als lopen hun bepruikte hoofd niet hoeven te breken - alles hier is ondergeschikt aan uiterlijk vertoon. Niet voor niets lijkt veel van hun kleding gebaseerd op de witgepoederde (buiten werken, ben je gek?) korsetdragers (ik zit toch alleen maar, ademhalen is bijzaak) uit de pruikentijd.

De tienermeisjes die wel hebben opgelet tijdens de film, weten dat de echte heldin Katniss helemaal geen tijd heeft om door glossy's te bladeren, en dat die haar bovendien toch niet zouden interesseren. Die fans klagen over de prijs van een broche van een spotvogel (dit amulet is het meest frivole van Katniss' outfit), en zien opeens de schoonheid van saaie T-shirts en broeken. En als iets uit die film de (straat)mode gaat bepalen, dan is het Katniss' praktische vlecht. Waar geen cent aan te verdienen valt.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden