Column

'Modellenwerk voor baby's. Vind je dat zelf ook niet zielig?'

Grappig', zei ik terwijl ik naar het scherm op mijn laptop wees. 'Een mail van Kids Case. Of die kleine al klaar is om aan een modellencarrière te beginnen.'

Eva Hoeke
null Beeld Thinkstock
Beeld Thinkstock

Het was vrijdagavond, het eten stond op, de Dochter lag in bed, de Man las de krant en zojuist had ons een bericht bereikt dat ons leven misschien wel voorgoed zou veranderen - Doutzen was tenslotte óók eens baby geweest.

'Wat is Kids Case?' vroeg de Man zonder op te kijken.

'Een kinderkledingmerk', zei ik. 'Ze zoeken modellen met maat 62 voor hun nieuwe collectie. Ik vind het wel leuk, eigenlijk. Wat jij?'

De vraag stellen was 'm beantwoorden.

'Belachelijk.' Hij sloeg de pagina om.

'Hoezo?'

'Modellenwerk voor baby's. Vind je dat zelf ook niet een beetje zielig?'

'Hoezo dan? Het is toch leuk om een keer mooie foto's van haar te hebben?'

'Die kunnen we zelf ook maken.'

'Niet op die manier. Dit is professioneel, in een studio enzo.'

'Ja, en met make-up zeker, dan maken ze er een pop van.'

Ik legde uit dat het alleen om kleding ging en dat het toch een leuke ervaring kon zijn, op of z'n minst een goed verhaal voor later, maar hij bleef erbij, modellenwerk was dom en verder had hij niet zoveel argumenten, behalve dat 'wij niet zulk soort mensen zijn', en met zulk soort mensen bedoelde hij ouders die denken dat ze wat voorstellen omdat hun kind toevallig knap is.

Maar ja - dat is ze wél.

En dus stapten wij een week later alsnog binnen bij een fotostudio aan de Amsterdamse Brouwersgracht, waar een team van fotografen, ontwerpers en stylisten ons trakteerde op koffie, croissants en allerhande aardigheid.

De Styliste: 'Wow. Wat een pláátje.'

De Man, niet zonder trots: 'Ja, wij stonden er ook van te kijken. We hadden ingezet op karakter.' Styliste: 'Hoe oud is hij?' Ik: 'Zij.' De Man: 'Nul.' Ik: 'Vier maanden.'

Nadat ik de Dochter een werkelijk alleraardigst lente-ensembletje had aangetrokken - het wordt oker mensen, oker en mosgroen, dan weten jullie dat vast - en de styliste alweer drie nieuwe baby's had verwelkomd ('Wow, wat een pláátje') klonk in de zaal naast ons een luid 'Next!', het teken dat wij aan de beurt waren. De Dochter kwam op een wollen deken onder drie lampen te liggen, waarna de fotograaf, een vrouw in een strakke spijkerbroek, enthousiast van wal stak. 'Oei-oei-oei, dat is fel licht, hè', zei de productiedame terwijl ze onder de benen van de fotograaf doorkroop en haar enorme bos krullen geroutineerd voor het gezicht van de Dochter uitschudde.

Achter ons begon er één te huilen.

De Man draaide zich om. 'Da's de concurrentie, die probeert je gek te krijgen,' zei hij half tegen de Dochter, half tegen de moeder, hetgeen hem op een vernietigende blik kwam te staan. De Man ging gewoon door. 'Laat je niet afleiden lieverd - nu moet je focussen. Jij gaat hiermee alles goedmaken wat papa en mama hebben laten liggen.' Ondertussen stond ik gekke bekken te trekken, gpgpgpgp te koeren en drie keer achter elkaar Klap eens in je handjes te zingen, want je gaat ervoor of je gaat er niet voor.

Na een uur zat het erop.

'En?' zei ik op de terugweg. 'Dat viel toch best mee?' 'O jawel, prima,' zei de Man. Prima.

Drie keer raden wie er nu al tien keer heeft gevraagd wanneer de foto's nou eens komen.

eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden