Mobiel ziteiland

Waarom zou een mens een ziteiland willen? Het antwoord komt van Monique des Bouvrie, de rechterhand van. 'Het speelt in op de mogelijkheid om op verschillende plaatsen in de woning te gaan zitten....

Een multifunctioneel meubelstuk, dat je verleidt tot zitten, liggen (wel een kussentje nodig) en dat je kunt gebruiken als eettafel. Je kunt het samenvoegen zodat twee eilandjes samen een archipel vormen. Waarmee een soort huwelijk is ontstaan tussen bijzettafel, poef en divan. Het nieuwe ziteiland wijkt daarin af van zijn jaren zestig-variant toen het, net als de zitzak en de zitslang, bedoeld was als een kleine informele zitvorm in de nog beperkte doorzonkamers.

Informeel prima, maar het moet geen sloddervosserij worden. Wat Monique des Bouvrie zo stoort is de aanblik van een familie op de bank met een bord op schoot, en - minstens zo erg - de terreur van de televisie, waaraan de plaats van het bankstel ondergeschikt wordt gemaakt. Daar moet ergens de verklaring liggen voor de terugkeer van het ziteiland, omdat het gezinnen bevrijdt van het dwangmatig in een kring zitten. Je schept je eigen zithoek en dus je eigen ambiance. Des Bouvrie: 'Het is natuurlijk een onderdeel van de loungecultuur, die mobiele bank, en hoewel ik wars van trends ben, zit er een voordeel aan: je komt meer in contact met elkaar.'

Montis, de fabrikant die eind vorig jaar ook een bijdrage leverde aan deze nieuwe generatie meubelstukken met de Paso, verzekert dat het geen goedkope aanschaf is. Het basismodelletje zonder leuningen komt op 2350 gulden, eenmaal aangekleed en opgetuigd met armleggers en zijsteunen kan het bedrag oplopen tot ruim 6000 gulden. Het is daarmee eerder een begerenswaardig object voor tweeverdieners zonder kinderen, die immers vaak ook de beschikking hebben over een zaal van een woonkamer.

Dat verklaart de (geslaagde) remake van het ziteiland. Alleen ruim behuisden weten er weg mee. Dat komt goed uit: het woningoppervlak neemt nog steeds toe. En omdat de gemiddelde Nederlander sinds de jaren zestig is gegroeid, is de hoogte ook aangepast. Hoewel nog niet wijd verbreid, kwamen we een ziteiland tegen in een vrijstaande woning in Almere, met een woonkamer die wel wat grote gebaren kon hebben. De eigenaars noemden het meubelstuk nog poef of hocker. In gepast Nederlands: een voetensteun. Maar ze gebruikten het ook als tafel, hoewel de zwart gecapitonneerde bovenkant geen garantie biedt op een solide ondersteuning.

Niettemin lijken de voordelen de schaduwzijden te overtreffen. Het ziteiland is een echte kamervuller en toch geen obstakel. Je rolt 'm even weg als je hem niet nodig hebt. Monique des Bouvrie heeft voor deze bewegende reuzenpoef ook al een bijbehorende accessoire: de mobiele open haard die in elk vertrek tot vlammen kan worden gebracht. Dan zou je toch graag, als het niet zo'n armoedig gezicht was, een bord op schoot nemen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden