Interview

Mister Dam Square is nu ook mister Pontsteiger

Zijn ouders kwamen als bootvluchtelingen hierheen. Zelf bouwde hij een imperium op met ruim 200 man personeel. Onlangs kwam hij in het nieuws door de aanschaf van een peperduur penthouse. Vandaag geeft hij in Amsterdam zijn feestje ter ere van het Chinees Nieuwjaar.

Mr. Dam Square Won Yin op zijn balkon aan de Dam in Amsterdam Beeld Van Den Bergh Freek

Horeca- en vastgoedondernemer Won Yip (46) genoot in Amsterdam al enige bekendheid als 'mister Dam Square'. Op de Dam bezit hij vijf kroegen en een appartement. En vandaag organiseert hij er, zoals elk jaar, de viering van het Chinees Nieuwjaar. Maar sinds kort is hij ook landelijk beroemd als 'de man van hét penthouse'. Naar het 1.440 vierkante meter grote appartement dat hij vorige maand kocht in het nog te bouwen Pontsteigergebouw aan het IJ. Inclusief twee ligplaatsen voor boten en acht parkeerplekken. Yip troefde buitenlandse miljonairs af met een 'knock-outbod', volgens de verkopende makelaar. De geschatte prijs zou tegen de 16 miljoen euro hebben gelegen, met afstand het duurste appartement ooit in Nederland.

Yips verhaal is de American dream. Zijn Chinese ouders vluchtten in 1961 uit Cuba, na de invasie van de Varkensbaai. Ze stapten op het eerste het beste koopvaardijschip. Dat kwam toevallig aan in Rotterdam, en dus bouwden ze een nieuw leven op in Nederland. Eerst als illegalen in Brabant. Later, toen ze eenmaal verblijfsvergunningen kregen, begonnen ze hun eerste Chinese restaurant in Middelburg. Overdag werd er gewerkt, 'snachts sliep vader Yip met zijn Nederlandse paspoort in een zakje van zijn pyjama.

Won maakte de havo niet af en werkte in het restaurant van zijn ouders, tot hij als 19-jarige een eigen kroeg in Goes kocht. In 1990 vertrok hij naar Amsterdam, waar hij op de Dam begon met Café Zwart. Inmiddels heeft hij zes horecabedrijven op toplocaties, tientallen investeringen in binnen- en buitenland en meer dan 200 man in dienst.

Alle aandacht rond het appartement heeft hem verbaasd, zegt Yip achter een cappuccino in (zijn) café Majestic, ook op de Dam. 'Het was overal op internet en in de kranten. Ik zou zelf bij zo'n bericht meer iets hebben van 'leuk voor hem', en dan weer verder met mijn eigen leven.'

Het spreekt natuurlijk tot de verbeelding. Zo'n enorm appartement en zo ontzettend veel geld.

'Het was oorspronkelijk helemaal niet ons plan om die hele verdieping te kopen, maar een kwart daarvan. Sinds 2008 hebben we al een penthouse aan de Zuidas. Tijdens de crisis hadden mijn vrouw en ik besloten om daar maar even niets mee te doen, al die tijd heeft het casco leeg gestaan. Maar vorig jaar hebben we opdracht gegeven het toch af te bouwen. Precies toen de verbouwing klaar was, kwam het Pontsteigergebouw voorbij. Je zit er net zo hoog als in het oude Shell-gebouw: je kijkt over alles uit, het water en de stad. En het is meer een woonomgeving dan aan de Zuidas. In de eerste plannen waren er op de bovenste verdieping vier appartementen van ruim 300 meter ingetekend, daar wilden we er graag één van hebben.

'Maar daarna besloten de makelaar en de ontwikkelaar om de hele bovenverdieping als één geheel te verkopen. Dat was even balen; ik ben toen gaan rekenen en dankzij de huidige lage rente bleek dat we het konden kopen. Al is het eigenlijk tegen mijn principes om leningen af te sluiten. Het gaf de doorslag dat het nog altijd vier appartementsrechten zijn, dus je kunt gemakkelijk een kwart, de helft of driekwart weer verkopen als dat nodig is.'

Dit jaar vinden de officiële feestelijkheden voor het Chinees nieuwjaar op de Dam plaats Beeld Piet Van Der Meer

Het is dus ook gewoon een investering?

'Kijk, ik ben al een tijd in de positie dat dingen kopen voor mij niet zo'n probleem meer is. Maar ik heb inmiddels wel geleerd dat de belangrijke vraag is: kan ik ze ook weer verkopen? Want zo'n huis is leuk, maar er zitten enorme kosten aan: service, belastingen, schoonmaak. Wij willen graag de bovenste verdieping helemaal houden, maar niet ten koste van alles, ik moet er wel zeker van zijn dat ik van een deel of het hele appartement af kan. Voor mij is dat risico nu te dragen. Ik zeg niet wat ik precies betaald heb, ik denk overigens dat de waarde alleen maar omhooggaat.'

Waarom?

'Londen of Parijs zijn inmiddels onbetaalbaar, en Amsterdam is een goed alternatief. Amsterdam is veel beter bereikbaar en het belastingklimaat is er gunstig. Het is hier ook veel veiliger, er zijn nog geen aanslagen geweest. En als ik mijn kinderen in Londen 50 pond geef om wat leuks te gaan doen, staan ze twee uur later weer op de stoep. In Amsterdam hebben ze met 50 euro een geweldige avond. Als je je als rijke buitenlander in Europa wil vestigen, is Amsterdam dus erg aantrekkelijk, ook om gasten te ontvangen die iets minder te besteden hebben.'

Veel Amsterdammers zijn bang dat Chinezen, Russen en Arabieren hier de grachtengordel opkopen en hun huizen vervolgens het grootste deel van het jaar leeg laten staan. Zoals je nu al in delen van Londen ziet.

'Dat verwacht ik dan weer niet. Stel nou even dat je heel rijk bent. Dat je 100 miljoen hebt. Dan wil je dat je met dat geld een gemakkelijk leven kunt leiden. Met een grachtenpand heb je dat niet. Je kunt er niet eens voor de deur parkeren en het zijn allemaal monumenten, dus verbouwen is ook enorm veel gedoe. De meeste buitenlanders die hier huizen gaan kopen, zijn denk ik uit op dit soort nieuwbouwappartementen.'

Won Yips manier van zakendoen is 'meer Chinees dan Nederlands', zei hij vorig jaar in deze krant. Hij is 'meer gedreven dan Nederlanders die al sneller tevreden zijn'. Yip weet na 26 jaar succesvol ondernemen nog altijd van geen ophouden. Hij werkt naar eigen zeggen 16 tot 17 uur per dag.

Pontsteigergebouw

U slaapt dus amper.

'Ik werk graag 's nachts, want dan word je door niemand gestoord. Een echt vast ritme heb ik niet, maar vaak ga ik rond 4 uur naar bed. Dan sta ik rond 8 uur weer op. Tussen 12 en 1 ga ik dan bijvoorbeeld nog even slapen, en dan misschien tussen 5 en 6 nog een keer. Gister moest ik in Muiderberg zijn, dan regel ik een chauffeur, zodat ik onderweg nog even mijn ogen dicht kan doen.'

Uw arbeidsethos is erg Chinees en uw telefoonnummer ook: 020-888 88 88. Acht is een geluksgetal in Azië. Hoe komt u aan zo'n nummer?

'Ik kreeg het tijdens de crisis van iemand aangeboden. Hoeveel ik heb betaald zeg ik niet, maar als hij het dubbele had gevraagd, had ik het ook gedaan. Omdat ik wel geloof in zo'n geluksgetal, maar ook omdat ik zeker weet dat ik het weer kan verkopen. In Azië worden miljoenen betaald voor zo'n telefoonnummer. Mocht ik ervan af willen, dan kan ik het zo met flinke winst kwijt aan een Aziatisch bedrijf dat hier een vestiging heeft. Mijn accountant had er overigens wel wat moeite mee. Die zei: een telefoonnummer kun je ook voor 19,95 bij de KPN krijgen, hoor.'

Bent u een actief lid van de Chinese gemeenschap in Amsterdam?

'Veel mensen kennen mij hier, ook in de Chinese gemeenschap. Maar de mensen om me heen zijn vooral mijn medewerkers en mijn familie. Mijn vrouw en mijn stiefkinderen.'

Het gaat niet goed met de Chinese economie, maakt u zich daar zorgen over?

'Nee. Met China komt het wel weer goed, omdat het land heel makkelijk van strategie kan veranderen. Er is alleen het Rode Boekje, als de bazen besluiten het over een andere boeg te gooien, is dat zo geregeld. Ik maak me veel meer zorgen over Europa. Al dat vergaderen in Brussel, en al die lidstaten. En alle regels en procedures die ze bedenken - dodelijk voor de economie. Als je nu ook weer ziet hoe dat gaat met die vluchtelingen. Die oorlog in Syrië is al meer dan vier jaar geleden uitgebroken, en er komen al heel lang bootvluchtelingen. Toch is Europa ineens overvallen. Dat hadden ze toch al jaren kunnen zien aankomen?'

U bent zelf de zoon van bootvluchtelingen. Wat vindt u eigenlijk van de manier waarop we met deze nieuwe vluchtelingen omgaan?

'Ik vind dus dat Europa veel eerder iets had moeten doen om die grote toestroom te voorkomen. Maar nu die mensen hier zijn, moeten we het oplossen. Ik vind het verschrikkelijk om te zien dat al die jonge mensen in die asielzoekerscentra niets zitten te doen. Zonde, want er zitten natuurlijk heel veel talentvolle mensen tussen. Zelf zou ik al gek worden als ze me twee weken in het Amstelhotel zouden opsluiten en ik niet zou mogen werken. Hoe erg moet het dan zijn als je maanden in zo'n centrum zit? Tussen hoop en vrees en intussen via de tv moeten toekijken hoe de rest van de wereld gewoon werkt en geld verdient?

'Die verhalen van vluchtelingen maken ook dat mijn eigen problemen een stuk minder belangrijk worden. Laatst zat ik in het vliegtuig naar Las Vegas. Normaal gesproken vlieg ik op lange vluchten businessclass - dat klinkt opschepperig, maar ik heb het geld en het is echt veel fijner, dus dat doe ik. Maar in dat vliegtuig naar Vegas zat de businessclass vol dus, moest ik economy vliegen. Ik zat me vreselijk op te winden omdat ik zo opgevouwen zat. Maar toen zei ik tegen mezelf: 'Wat zit je nou godverdomme te zeiken Won, denk eens aan hoe die vluchtelingen opeengepakt in die bootjes zitten.'

U vliegt de hele wereld over omdat u 20 procent van de winst van uw horecabedrijven belegt in het buitenland. Waar investeert u in?

'Van alles. Onder meer in de horecaformule Sushi Samba, met restaurants in de VS en Londen, en de nieuwe vervoersdienst Ugo. In de VS heb ik vastgoed, maar dat zijn we nu aan het cashen omdat de vastgoedmarkt daar flink is gestegen en de dollar gunstig staat. Maar ik heb bijvoorbeeld ook geld gestopt in muziekrechten.'

Welke muziek?

'Dat zeg ik niet, dat vind ik niet netjes tegenover degenen die het aan me verkocht hebben. Het is natuurlijk een dobbel, deze investering. Je krijgt elk jaar een klein bedragje van de Buma/Stemra, maar je moet hopen dat een van je nummers weer een hit wordt. Een paar jaar geleden had ik geluk; toen werd een liedje gebruikt in het programma America's Got Talent en kreeg ik in één klap 9 duizend dollar bijgeschreven. Verder is het wel leuk dat ik met mijn financiële man in een kroeg zit en we een nummer horen waarbij we allebei onze vinger in de lucht steken: kassa!

'Ik heb trouwens ook geïnvesteerd in het boek van Glenn Helder (oud-topvoetballer die door gokverslaving aan lager wal raakte, red.). Maar dat is geflopt. Dat is dan helaas een kwestie van afschrijven.'

U blijft maar doorgaan. Is het ooit genoeg?

'Aan de waterzijde bij het Holland Casino Amsterdam komt een groot restaurant met terras, we gaan in 2018 de nieuwbouw Heinekenhoek op het Leidseplein exploiteren, en dan is er nog een derde prestigieus project, waar ik nu nog niets over kan zeggen. We hebben dan echt alle A1-toplocaties in Amsterdam. Ik denk dat ik nog een jaar of acht doorga en het dan rustiger aan ga doen.'

En wat betekent dat in uw geval?

'Dat er niets meer moet.'


Nieuw! Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden