Mister AMVJ heeft na 35 jaar alleen nog zijn herinneringen

Oud-voorzitter Harry de Haas zag volleybalclub AMVJ en zijn sportmarketingbureau failliet gaan. Totaal berooid trok hij in bij zijn zoon. Een half jaar geleden overleed zijn vrouw. 'Ietje ging kapot aan de stress.'

Onbedoeld is Harry de Haas het gezicht geworden van de ondergang van het topvolleybal in Amstelveen. De 71-jarige oud-voorzitter van AMVJ is na het faillissement van zijn club én zijn sportmarketingbureau Haas Sport alles kwijtgeraakt. Alleen de twee hoofdletters in de naam van de nieuwe fusieclub AMstelveen herinneren nog aan de intense rivaliteit tussen AMVJ en het al even roemruchte Martinus.


Zijn ogen vullen zich geregeld met tranen als De Haas de voor hem trieste balans opmaakt van 35 jaar topvolleybal in Amstelveen. In 2007 ontving 'Mister AMVJ' een koninklijke onderscheiding voor zijn verdiensten in de volleybalsport. 'Ik heb een ridderorde, een gouden bondsspeld en ik ben erelid van AMVJ. Ik ben er trots op. Maar de prijs is te hoog geweest.


'Al die sores! Ze hebben me alles afgepakt: mijn club, mijn bedrijf, mijn huis en zelfs mijn vrouw, die een half jaar geleden is overleden. Ik heb niks meer. Ik dacht dat ik wel honderd vrienden had, het zijn er nu maximaal vijf. Die andere 95 hebben van me gevreten en gezopen in mijn goede tijd en me laten vallen toen het slecht met me ging.


'Zelfs mijn zwager heeft een rechtszaak tegen me aangespannen, terwijl hij 22 jaar bij me in dienst is geweest. Ik ben weggezet als een oplichter. Je mag zeggen dat ik naïef ben geweest. Zoals AMVJ naar de kloten is gegaan, dat verdient geen schoonheidsprijs. Maar ik ben altijd eerlijk geweest.'


Vanaf de jaren '70 stond De Haas met zijn sportmarketingbureau Haas Sport garant voor topvolleybal in Amstelveen. Op verzoek van de gemeente liet hij in 1987 de Emergohal bouwen, waar het in zijn 'Harry de Haas Room' groot feest was na de wedstrijden. Gniffelend zagen de fans hem vaak de zaal betreden om met dat karakteristieke, schorre stemgeluid een arbitrale dwaling te corrigeren. 'Hé, scheids!'


Tonnen en misschien wel meer heeft De Haas in AMVJ gestoken, de liefde voor het volleybal maakte hem blind voor de risico's. Het werd Harry en zijn zoon Bryan verweten dat ze te veel in hun eigen waarheid geloofden. Tot 2009 schermde De Haas met een grote sponsor, totdat hij de speelsters van AMVJ moest opbiechten dat hij zijn beloftes niet kon nakomen. 'Dat is de nekslag geweest', zegt hij.


'Twee partijen uit Koeweit en India wilden een bank beginnen in Nederland. Mijn zoon Bryan had een licentie voor ze geregeld, het was wachten op het geld. Maar in het najaar van 2008 brak de economische crisis uit. Toch ging ik door, met het idee dat die sponsor garant zou staan voor een bedrag van tweeënhalve ton.


'Je kon er geen potten mee breken, maar we zouden leuk meedraaien in de A-League. Helaas kwam het geld niet, waardoor ik in januari 2009 de stekker uit AMVJ moest halen. De meiden hebben het seizoen nog afgemaakt, maar we stonden voor schut.'


De Haas werd er dubbel voor gestraft. 'Ik heb er nu spijt van dat ik zo veel eigen geld in de club heb gestoken. Mijn vrouw Ietje wilde het niet meer. Mijn accountant zei dat ik ermee moest stoppen en de club failliet moest laten gaan.


'Moest ik na vijftig jaar AMVJ laten barsten? Wie zou me nog vertrouwen? De geloofwaardigheid van mijn bedrijf was in het geding. Altijd hoopte ik dat de gemeente de Emergohal zou opknappen, zodat we een nieuwe start konden maken. Wel wrang dat het nu pas gebeurt, voor anderhalf miljoen euro. En waarvoor?


'Amstelveen pronkt nu met een volleybalacademie en een basketbalschool. Leuk allemaal, maar voor wie leid je op? Er is geen topvolleybal of topbasketbal meer in Amstelveen. Zo gooi je toch opnieuw geld weg?'


De topteams van AMVJ en Martinus smolten in 2009 samen tot Topvolleybal Combinatie Amstelveen (TVCA). Ook die club leefde op te grote voet, zegt De Haas. 'De Stichting Topsport Amstelveen bezwoer dat er geen grote salarissen meer werden betaald. Maar na enkele maanden stonden twee Amerikaanse speelsters en een coach op de stoep bij TVCA. Vraten die soms van de voedselbank of het Leger des Heils?'


De Haas noemt het 'een grote schande' dat Amstelveen geen vrouwenteam in de A-League kon handhaven. 'De manager van TVCA heeft deze zomer nog getracht 50 duizend euro op te halen bij het Amstelveense bedrijfsleven. Ik begreep dat hij tot 22 duizend is gekomen. Niemand stond op om die andere 30 duizend bij te passen om een team in de A-League te behouden. Was dat nou zo moeilijk geweest voor de gemeente?'


Hij wijst naar het Cobra Museum, het paradepaardje van stadshart Amstelveen: 'Voor dat bedrag kopen ze daar niet eens een lijst voor een schilderij. Maar de topsport kan doodvallen.'


De val van De Haas voltrok zich in rap tempo. Eind 2010 werd Haas Sport failliet verklaard, waarna het riante pand in Amstelveen op last van de bank flink onder de prijs werd verkocht. Kwam er nog eens een half miljoen euro boven op de schuldenlast, die De Haas ridder te voet had gemaakt. Totaal berooid trok hij in bij zoon Bryan.


Helemaal stuk

'Ik heb zo veel verdriet. Ik dacht dat ik een grote kerel was en kijk me nu eens zitten. Mensen zeggen: je hebt je zoon en je kleinkinderen toch? Maar elke dag voel ik wat ik mis na een huwelijk van 43 jaar. Laatst vierden we mijn verjaardag met een fondue. Zegt Bryan plotseling: papa, je zet een stoel te veel aan tafel. Zat ik weer helemaal stuk.


'Ik voel me schuldig, want Ietje is kapotgegaan aan de stress. Wie heeft daarvoor gezorgd? Ik toch? Ze had een te hoge bloeddruk. Ze kon het niet meer opbrengen om over de Amsterdamseweg te lopen, we hadden sinds november 1980 in dat huis gewoond. Dan sta je ineens op straat en keren mensen je de rug toe. Ietje kropte alles op, ze kon er niet over praten. Het is haar te veel geworden.'


De Haas zwijgt en neemt een slok witte wijn. 'Iets in de aorta is gescheurd. Ik hoor Ietje nog gillen van de pijn. Ze vloekte zelfs, wat ze nooit deed. Toen wist ik hoe erg het was. Ik heb niet eens fatsoenlijk afscheid van haar kunnen nemen. Soms denk ik: ik kan ook maar beter dood zijn.


'Maar de hoop op een betere toekomst wint het nog steeds van dat gevoel. Mijn zoon is met een groot project bezig. Ooit komen we er bovenop. Ik blijf de sporter die hardop roept dat hij goud wint op de Spelen.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden