Missie

We willen het land volgens een Haagse bron van de Volkskrant 'niet in de steek laten' en daarom gaan er in 2015 honderdvijftig Nederlandse militairen naar Afghanistan om politie en leger te trainen.


'We gaan weer naar Afghanistan!', zei een verslaggever van de NOS gistermiddag enthousiast tegen minister van Defensie Hennis, alsof de keuze voor het schoolreisje andermaal op Afghanistan was gevallen. Hennis kon nog niks bevestigen, maar vlak voor Nederland - Chili begon, kreeg de Kamer een brief over de missie van haar en Frans Timmermans: het kabinet onderzoekt inderdaad mogelijke deelname aan 'Resolute Support'. Goede timing, Timmermans wist natuurlijk heel goed dat iedereen wel wat anders aan het hoofd had en dat daarmee de zaak eigenlijk al was beklonken.


'Gaan we naar Mazar-i-Sharif? Ik dacht dat die achtste finale in Fortaleza was.'


Als een Haagse bron 'niet in de steek laten' van stal haalt, weet je dat er heel andere overwegingen spelen. Het is niet altijd duidelijk waarom, maar feit is dat er voortdurend mensen godsgruwelijk in de steek worden gelaten - met Syrië als meest pregnante en gemakkelijkste voorbeeld.


Maar zo niet de Afghanen. Het leek er heel even op dat we ze wel in de steek gingen laten en dat ze hun eigen boontjes maar moesten doppen. Maar nu in Irak en Syrië de jihadisten oprukken, keert het spookbeeld van de Taliban die in Afghanistan de boel overnemen terug - zelfs al zouden de Afghanen dolgraag door ons in de steek worden gelaten, dan nog kan daar geen sprake van zijn.


De achterliggende redenen zijn bijna altijd pragmatisch en vervuld van eigenbelang. Maar we hebben emotionele of zelfs irrationele argumenten nodig om ingrijpen voor onszelf te verdedigen én om uitgaven en risico's te rechtvaardigen. Zo ging het, volgens een mooi stuk van Theo Koelé in de krant van zaterdag, ook met de hulp aan Zuid-Soedan.


Minister Agnes van Ardenne was destijds vanuit haar geloof 'persoonlijk betrokken' bij Soedan en toenmalig minister van Defensie Van Middelkoop (CU) zei dat het sturen van blauwhelmen hem een goed gevoel gaf, omdat zij burgers gingen beschermen die 'dezelfde Heer dienden' als hij.


Dergelijk idealisme kostte gedurende tien jaar een half miljard euro. Over de praktische resultaten verkeren we in het duister. Het staat in elk geval vast dat Zuid-Soedan niet alleen het jongste land ter wereld is, maar ook een van de ellendigste. Miljoenen mensen, vooral kinderen, worden er bedreigd door honger en geweld.


Er zijn nog een paar lopende projecten, zei minister Ploumen gisteren. Het klonk bijna wanhopig.


In januari van dit jaar kwam de regering met een rapport over de vorige trainingsmissie in Afghanistan. De conclusie luidde dat het project behoorlijk was mislukt en dat het hoogst onzeker was of er ook maar iets van zou beklijven.


De eerdere ervaringen in Afghanistan geven weinig reden tot optimisme over de nieuwe missie. En toch beginnen we eraan. We willen handelen, ook als we weten dat het effect van onze inspanningen nihil zal zijn. We schreeuwen onszelf 'Doe iets!' toe, bij gebrek aan alternatieven.


Soedan, Afghanistan, Irak: het waren tot mislukken gedoemde pogingen de wereld naar onze hand te zetten.


Die honderdvijftig militairen vormen het symbolische antwoord op ons gevoel van machteloosheid, niet de oplossing van het probleem.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden