Missi ssipp ihip

Nooit echt weggeweest, maar toch behoorlijk terug: de belangstelling voor blues. Zo werdSeasick Steveineens een wereldster, tot eigen verbijstering: 'Ik maakte horlepiep.'

Achteraf kun je zeggen dat Steve Wold al zijn hele leven de blues speelt, alleen realiseerde hij zich dat pas toen hij de pensioengerechtigde leeftijd was gepasseerd (hij is van 1941) en 'bepaalde Engelse mensen' belangstelling begonnen te tonen.


'Over je muzikale stijl ga je pas nadenken wanneer iemand ernaar vraagt', zegt Wold, die in 2007, op 66-jarige leeftijd, onder zijn bijnaam Seasick Steve een zeldzame doorbraak beleefde in Groot-Brittannië. 'Maar er was nooit iemand geïnteresseerd. Mijn enige luisteraar was mijn hond en die vroeg nooit iets.'


Wat voor muziek dacht hij zelf dan te maken? Hij haalt zijn schouders op: 'Gewoon, hillbillymuziek. Boertige boogie. Horlepiep.'


De geboren Californiër (imposante grijze baard, versleten honkbalpetje) zit in de lobby van zijn Amsterdamse hotel om wat Nederlandse journalisten te vertellen over You Can't Teach An Old Dog New Tricks, zijn vijfde album, al verschenen de eerste twee onopgemerkt op kleine labels.


In 2006 kreeg hij een zware hartaanval en dacht hij dat zijn tijd gekomen was, maar hij herstelde, thuis in Noorwegen, waar hij sinds 2001 woonde met zijn vrouw Elisabeth.


In de keuken nam Steve zijn tweede album Dog House Music op, het kleine Engelse amateurlabel Bronzerat bracht het uit in een oplage van negenhonderd stuks en Seasick ('omdat ik misselijk word op boten') Steve toog naar Engeland voor 'optredens in kroegen, voor twaalf man'.


Toen belde zomaar Jools Holland, mocht Seasick Steve Dog House Boogie in diens tv-show komen spelen en was hij de volgende dag een ster: managers, platenlabels, hij wist niet hoe hij het had. Heel Engeland wilde zijn album hebben, maar er waren er maar negenhonderd. De twee albums daarna verschenen bij een major label en schoten de toptien van de Britse albumlijsten in: honderdduizenden exemplaren.


Vorig jaar trad hij op op het hoofdpodium van het belangrijke Glastonbury-festival. 'Honderdduizend man voor mijn neus, thank you very much. Ik kan in Engeland niet normaal over straat, jongen. Echt niet.'


Hij leerde zichzelf gitaar spelen toen hij 8 was en groeide op met boogie-woogie: zijn vader was boogiepianist en bezat een 78-toerenplaat met de Piano Boogie van Jelly Roll Morton ('dat moet de eerste muziek zijn geweest die ik hoorde').


In de vroege jaren zestig viel hij voor de zwarte blues: Mississippi Fred McDowell, Son House, Blind Willie Johnson, dat werk, 'maar van die mannen heb ik me nooit stijlgenoot gevoeld, want ik dacht dat ik dat helemaal niet kon.'


Eén ding leerde hij wel van hun platen: 'Ze zongen over dingen die ze meenden, voorvallen uit hun eigen leven. Ze bloedden. Het raakte me keihard. Ze zongen en speelden met hun hele lijf, vanuit hun diepste sodemieter. Dat doe ik ook. Ik moet wel, want ik ben niet goed genoeg om beheerst te musiceren.'


Hij woonde destijds in San Francisco, waar hij in de muziekscene bevriend raakte met Janis Joplin en Joni Mitchell. Toch?


Hij maakt een wegwerpgebaar. 'Dat verrekte internet staat vol onzin. Ik woonde in San Francisco, probeerde optredens te regelen in kroegen, maar niemand wilde me hebben. Zodoende kwam ik Janis Joplin en Joni Mitchell wel eens tegen, want die waren - met meer succes - ook bezig in dat circuit. Vrienden? Nee.'


Kurt Cobain, ook zo'n verhaal: 'Rond 1990 woonde ik in Olympia, Washington. Kurt woonde daar ook en dus zag ik hem wel eens. Meer niet. Ik was daar nauwelijks als muzikant actief, want ik had jonge kinderen die ik moest opvoeden. Ik had een kleine opnamestudio die aardig liep. De mensen kenden me als Steve-van-de-studio. Zodra ik zelf een gitaar pakte en begon te zingen, dachten ze dat ik een geintje maakte.'


Zo bleef het eigenlijk tot die gedenkwaardige avond bij Jools Holland. 'Ergens in 2007 kreeg ik een dikke cheque en een contract bij Warner. Ik zei tegen mijn vrouw: ik moet een plaat opnemen en jij gaat mee. Ze werkte als bejaardenverzorgster, maar dat werd fysiek veel te zwaar. Ik wist dat ze nooit uit zichzelf zou stoppen, dus heb ik gezorgd dat we wegbleven tot ze werd ontslagen. Ik zei: jij hoeft niet meer te werken. Pas op die dag durfde ik me artiest te voelen.'


Seasick Steve: You Can't Teach An Old Dog New Tricks. PIAS (verschijnt 30 mei).

--------------


Blond Brabants blauw

'Voor een muzikant is blues een grof raamwerk. Het zijn maar een paar simpele akkoorden, daar zit nog veel ruimte tussen, dus je kunt er veel van jezelf in kwijt', zegt Ralph de Jongh (Roosendaal, 1975), blonde bluesman uit Brabant. Deze week verscheen More Than Words, het debuut van De Jongh met zijn begeleidingsband Crazy Hearts.


Dat De Jongh 'veel van zichzelf' in de blues stopt, viel in 2004 ook Harry 'Cuby' Muskee op, toen die De Jongh zag optreden in bluescafé De Amer in het Drentse Amen. Muskee schreef een heuse 'aanbevelingsbrief', hield contact en drukte De Jongh op het hart wat die eigenlijk al wist: doe het op je eigen manier.


Met Crazy Hearts speelt De Jongh geen traditionele blues, maar bluesrock in de traditie van Cuby + Blizzards en de vroege Rolling Stones, een associatie die wordt versterkt door het feit dat De Jonghs zangstem griezelig veel lijkt op die van Mick Jagger.


'Maar blues is het fundament onder alles wat ik schrijf', zegt hij. 'In de blues heb ik mezelf gevonden als muzikant. Ik blijf ook solo de blues spelen.'


Het begon met de Stones, toen hij twee turven hoog was, en daarna Cuby. Hij wilde weten waar hun blues- en r&b-covers vandaan kwamen en ontdekte het werk Robert Johnson, Elmore James, Son House en Muddy Waters, dat hij zich eigen maakte en in bluescafés ging vertolken. Op zijn eigen manier uiteraard.


'Blues is van origine muziek van mensen die op plantages werkten en niets hadden. Ze maakten samen muziek op de veranda, op een oude gitaar. Om te overleven. Dat beeld is prachtig. Blues is muziek waar de wind doorheen kan waaien.


'Het is ook intrigerend dat blues de eerste muziek was die werd opgenomen. Daarvoor waren de liedjes van iedereen: je mocht met ze doen wat je wilde, er was geen Buma/ Stemra. Blues als basisidee, waar de uitvoerende zijn eigen stempel op drukt, dat principe heeft me altijd enorm aangesproken.'


Ralph de Jongh & Crazy Hearts: More Than Words. PIAS; Live: zaterdag Highlands Festival, Amersfoort, Dobbefestival, Koudum. www.crazyhearts.nl

--------------


De blues in vele tinten grijs

Wat Ry Cooder met zijn Buena Vista Social Club voor bejaarde Cubaanse muzikanten deed, deden Matthew Johnson en Peter Redvers-Lee begin 1992 voor oude, zwarte bluesmannen uit de Mississippi-delta: ze richtten een platenlabel op, Fat Possum, waarop hoogbejaarde muzikanten als T-Model Ford, R.L. Burnside en Junior Kimbrough mochten schitteren met hun rauwe, knerpende Mississippi-blues.


Fat Possum, dat afstevent op zijn twintigjarig jubileum, werd een cultlabel dat muzikanten als Beck, Iggy Pop, Elvis Costello en Moby tot zijn fans mag rekenen.


Het label ging de blues snel breder interpreteren: alternatieve bluesrockduo's als 20 Miles en The Black Keys debuteerden op Fat Possum.


Saillant detail: T-Model Ford en R.L. Burnside traden in de jaren negentig geregeld op met Seasick Steve. 'Maar Fat Possum wilde mij niet hebben', zegt laatstgenoemde, die overigens blij is dat hij zijn eigen succes tenminste nog mee mag maken. Fat Possum-artiesten als Asie Payton en Charles Caldwell overleden vlak voordat hun albums werden uitgebracht. Junior Kimbrough (1998) en R.L. Burnside (2005) overleden na een paar platen. Aan artiesten die een natuurlijke dood sterven zijn ze bij het label gewend.


De laatste jaren brengt het vanuit Oxford, Mississippi opererende label ook albums van indiebands uit, zoals Wavves, Crocodiles en Smith Westerns. (www.fatpossum.com)


--------------


Red hot & blues

Ian Siegal & The Youngest Sons: The Skinny.Nugene/Bertus. ***

Tot de beste eigentijdse bluesmannen hoort de Engelsman (!) Ian Siegal, die zijn zesde album The Skinny opnam in Mississippi, de omgeving waar hij veel muzikale inspiratie vandaan haalt. Hij liet zich begeleiden door muzikanten die allemaal jongste zonen van bekende bluesmannen bleken: Robert Kimbrough (van Junior), Garry Burnside (van R.L.), Rodd Bland (van Bobby) en producer Cody Dickinson (van Jim). De bandnaam The Youngest Sons lag voor de hand.


The Skinny lijkt integraal opgenomen. De start is wat mat, maar in de tweede helft gebeurt veel moois: op het rauwe Natch'l Low (Coolin' Board) zouden de vaders trots zijn geweest, in Moonshine Minnie laat Siegal horen wat een geweldige zanger hij is.


Zaterdag is Siegal op het Highlands Festival Amersfoort, zonder Youngest Sons, met Ian Siegal Band.


--------------


Cuban Heels: Gritbag. Gutbucket Music Vol. 2.Cool Buzz/Sonic Rendezvous. ****

Na drie albums en het vertrek van gitarist Rico Gerfen besloot Cuban Heels, misschien wel de beste Nederlandse bluesrockband van het moment, er een punt achter te zetten. Alleen nog even wat live-verplichtingen nakomen, met Mischa den Haring (T-99) als invaller.


Dat beviel kennelijk zo goed dat Cuban Heels een album (Gritbag) met Den Haring opnam en van stoppen niets meer wil weten.


Terecht, want het is een buitengewoon sterk album geworden, dat nadrukkelijk het geluid van The Black Keys in herinnering roept. Op de beste momenten heeft Gritbag ook de soul van Brother, het meest recente Keys-album.


12 juni live op Ribs & Blues in Raalte, Overijssel.


--------------


Woody & Paul: Heroes & Zeros.

Cool Buzz/Sonic Rendezvous. ***

De jonge Eindhovense viermansband Woody & Paul, rond Woody Veneman en Paul van Hulten, speelt blues in de ruimste betekenis van het woord. Grootste kracht: ze weten hoe je een popsong schrijft.


Heroes & Zeros is hun eerste album voor Cool Buzz, het vitaalste blueslabel van Nederland. Ze lijken te hebben gepoogd zo ongeveer álle rootsstijlen een plek te geven op het album, zodat het soms een verzamel-cd met bijdragen van verschillende bands lijkt.


Iets meer richting zou verstandig zijn, maar goed geschreven songs zijn er in ruime mate.


Woody & Paul treedt veel op.


Vanavond Groene Engel, Oss, zaterdag Wildernis Songs,Spijkerboor, Noord-Holland.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden