Misschien wilde hij zich wel aan mij geven, naakt

Ik zal u een ander, wonderlijk avontuur vertellen...

Zo begint Kosmos, de krankzinnige roman van Witold Gombrowicz, en deze column nu dus ook, en dat is niet zomaar, want onderstaande geschiedenis voltrok zich in de maanden dat ik me onderdompelde in het obsessieve werk van deze Pool, raadselachtige boeken vol met geheimzinnig menselijk gedrag waarvan je niets snapt maar wel van alles denkt. Is het vreemd dat mijn wereld langzaam begon te vervloeien met die van Gombrowicz?

Geenszins.

Laat in de vorige eeuw bewoonde ik samen met een Russische vrouw een oude verpleegstersflat. Natalja en ik hadden ieder onze eigen kamer, maar we deelden keuken, badkamer en voordeur, zodat ik al snel ontdekte dat ze er een groene leguaan op nahield, een beest dat Brezjnev heette. Verloofd was ze ook, en wel met ene Leo, een wat saaie, kalende man uit Baarn, die soms in onze flat overnachtte en die ik 'Leonid' noemde, naar Leonid Brezjnev, een grapje dat die twee niet oppikten, terwijl die leguaan er smakelijk om kon lachen; zo zie je maar.

Toen Natalja rond Kerst met twee potten pruimenjam naar Moskou vertrok, familiebezoek, kwam Leonid zo nu en dan langs om Brezjnev te verzorgen. Veel merkte ik daar niet van, hij schuifelde schichtig binnen, 'even de draak doen', in zijn hand een wit plastic tasje waarin ik de voet van een Javaan vermoedde, duizend dooie bromvliegen of iets anders waarvan Brezjnev kon smullen.

Later op zo'n voederavond lag ik in bed, te lezen in Pornografie, nog zo'n bezwerende Gombrowicz, toen de deurbel ging. Het was na twaalven, wat ik laat vind om te collecteren voor de Hartstichting, en dus maakte ik in de koude keuken gebruik van het kleine loergaatje in de buitendeur, een leguanenoog dat de complete galerij daarbuiten comprimeerde tot een kerstbal, en ik moest drie keer kijken, want in het centrum van die kerstbal stond Leonid, maar niet de Leonid zoals ik hem kende, veeleer zoals ik hem niet kende: poedelnaakt.

'Mag ik naar binnen?', riep hij gedempt.

Ik opende de deur, en meteen wrong hij zijn roze lijf door de spleet en trippelde op zijn roze tenen, met zijn roze handen voor zijn waarschijnlijk roze piemel, de kamer van zijn buitengaatse vriendin in. Er werd niet gesproken.

Terug in bed brak ik mijn hoofd. Wat was er gaande? Alles wat logisch leek, was tegelijk ook onlogisch. Je zou denken dat Leonid was binnengeweest bij een van de buren, van wie ik er geen kende, en hij al helemaal niet, leek me, en bij die buren had hij zich kennelijk helemaal uitgekleed, waarschijnlijk met erotische bedoelingen, waarna hij zonder zijn kleren weer op straat was gezet. Maar waarom? En ook: hoe? Maar wie sluit uit dat Leonid aan slaapwandelen leed en hij nadat Brezjnev zijn goeie goed had ondergepiest en -gezeken even bloot op bed was gaan liggen, in slaap was gesukkeld en dromend over Natalja de galerij was opgewandeld? Of misschien ging het om mijzelf, misschien wilde hij zich wel aan mij geven, naakt, de hele Leonid, maar dan wel zogenaamd per ongeluk.

Ik weet het nog niet, lezer.

Later zag ik ze wel eens samen in de keuken, de tortelduiven, en dan zeiden we vriendelijk gedag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.