Opinie

Misschien moet Penoza even bellen met Flikken Maastricht

De ingezonden brieven van dinsdag 29 september.

Beeld TROS

Even bellen

Misschien worden de boeven in de televisieserie Penoza sneller gepakt als de politie Amsterdam even belt met de collega's in Limburg. In de afgelopen aflevering reden de slechteriken namelijk in een donkerkleurige Jeep met exact hetzelfde kenteken als de boeven die enkele afleveringen terug Eva en Floris beschoten in de serie Flikken Maastricht.

En de Jeep van Eva en Floris heeft bovendien een kenteken dat maar een nummer verschilt van die genoemde Jeep van de boeven. Zelfde autodealer waarschijnlijk.

Salomon Voskuil (12 jaar), Voorburg

Houd het hoofd koel in China

Hoe komt Heleen Mees erbij dat het 'modieus' zou zijn onder westerse economen om officiële Chinese statistieken over de groei 'belachelijk' te maken? (O&D, 28 september)

Het is de Chinese premier Li Keqiang zelf die in 2010 aangaf dat hij weinig vertrouwen heeft in de 'door mensen gemaakte' officiële groeicijfers van zijn land.

Hij leest de groei liever af aan concrete zaken als elektriciteitsverbruik, vervoer over het spoor en verstrekte bankleningen. Volgens die 'Li Keqiang-index' ligt de groei nu dichter bij de 4 dan bij de 7 procent.

Dat de officiële groeicijfers om politieke redenen naar boven worden bijgesteld, is niet onaannemelijk. Eerder stelde het land de cijfers juist naar beneden bij, om ons niet te laten schrikken van een al te snelle groei. Nu wil China het negatieve marktsentiment niet aanwakkeren door al te lage groeicijfers.

Het is verstandig om bij de Chinese economie, die doordrenkt is van politieke sturing, het hoofd koel te houden en zo veel mogelijk naar de feiten te kijken.

Garrie van Pinxteren, Amsterdam

Chinese werknemers in Peking op weg naar huis.Beeld afp

Meisjesbesnijdenis

De conclusie van Maarten Keulemans dat campagnes tegen meisjesbesnijdenis weggegooid geld zijn (Wetenschap, 28 september), is te kort door de bocht. De bestedingen van Unicef aan het tegengaan van deze gevaarlijke en pijnlijke traditie maken een groot verschil.

Dankzij de inspanningen van Unicef keren steeds meer mensen - mannen én vrouwen - zich tegen deze ingrijpende vorm van besnijden, spreken regeringsleiders zich ertegen uit en is er in meer landen wetgeving die de praktijk verbiedt.

Wereldwijd loopt het gebruik terug, zij het langzaam. Het is immers een eeuwenoude, diep in de cultuur gewortelde praktijk en dat is niet zomaar te veranderen. We delen de zorg van de onderzoekers dat de publieke afzweringsrituelen in eerste instantie worden gedaan door de groep die al twijfelde over de traditie. Tegelijkertijd zien we dat we met het bespreekbaar maken van meisjesbesnijdenis mensen bereiken die er nooit eerder over nadachten. Zo doorbreek je taboes, langzaam maar zeker.

Jolijn van Haaren, Unicef Nederland

Sjoemelen

De autofabrikanten sjoemelen met de uitstootnorm voor dieselmotoren. Als ik langs woonboten met houtkachels fiets of achter een scooter rij of bij het stoplicht sta vraag ik mij af: zijn daar eigenlijk normen voor of hoef je dan niet eens te sjoemelen om zelfs nog meer vervuiling uit te stoten?

Theo Heuzen, Amsterdam

Vechten tegen kanker

Het stuk 'Waar is mijn prijs' van Bert Molenaar (U, 26 september) is me om twee redenen uit het hart gegrepen. Ten eerste omdat hij benadrukt dat ten onrechte schuld aan eigen ziekte wordt gesuggereerd door de woorden strijd en vechten tegen kanker.

Kanker trekt zich niets aan van dit heldenpathos.

Ten tweede, al die stoere inspanningen om toppen te beklimmen, dagenlang in de weer te zijn met allerlei sportieve uitdagingen om sponsorgeld te scoren, lijkt me meer ter bevrediging van deze sporters dan voor het goede doel. Gewoon dat geld doneren zonder al die krachtpatserij zou eigenlijk meer moeten opbrengen, ware het niet dat de menselijke ijdelheid dit kennelijk in de weg staat. Dat goede doelen hiervan afhankelijk moeten zijn, is erg jammer. De prijs voor Bert Molenaar is misschien toch dat hij er is, en zijn kritiek zo bewonderenswaardig heeft verwoord.

Inge Bongaarts, Rotterdam

Overdreven aandacht

Wat een geweldige brief van Bert Molenaar uit Haarlem. Temeer daar hij zelf ervaringsdeskundige is en weet waar hij het over heeft. Het wordt tijd dat kanker wordt gezien als een ziekte zoals alle andere ziektes. Je kunt eraan doodgaan of je blijft leven, afhankelijk van de behandelmogelijkheden en de keuzes die je daarin zelf maakt. Stop die overdreven aandacht voor kanker.

Nel Tijburg, Monninckendam

Betrokkenheid

Kanker overleven is geen kwestie van winnen of verliezen. Het is vooral veel geluk of pech hebben en hopen dat onze medici het leven van kankerpatiënten kunnen verbeteren. Maar als echtgenoot van een kankerpatiënt ben ik het totaal oneens met Bert Molenaar. Tijdens de vreselijke ziekte van mijn vrouw heeft onze dochter de Mont Ventoux beklommen per fiets. Georganiseerd door 'Grootverzettegenkanker'.

En zowel mijn vrouw als ons gezin werd daar heel blij van. Het gaf ons hoop, moed, energie en het besef dat we het niet allemaal alleen hoeven doen. Vergeet niet dat de mensen om kankerpatiënten heen, familie en vrienden, het ook zwaar hebben.

Zij willen zo graag iets bijdragen om de patiënt te helpen. Er is veel geld nodig om kanker te bestrijden en gedeeltelijk wordt dat bereikt met al deze acties. Maar veel belangrijker nog is de betrokkenheid en de liefde van anderen op zo'n moment.

Prima als Molenaar die acties niet wil, maar om anderen te verbieden op deze manier betrokken te zijn, gaat toch echt te ver. Ik hoop dat hij daar ook begrip voor heeft.

Ton Schilders, Leiderdorp

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden