‘Misschien is het sowieso beter om op een gegeven moment weg te gaan’

‘Vroeger dacht ik altijd: scheiden is erg.’ Maar Britte van Meurs (13) is er inmiddels aan gewend dat ze de ene week bij haar moeder en de andere bij haar vader woont....

‘Eerst ging het niet zo goed tussen mijn ouders. Er waren steeds ruzies, ook over stomme dingen, een tandartsafspraak die vergeten was, bijvoorbeeld. Maar daarna ging het toch beter. Er was weer rust. Dus ik was verbaasd, en ook geschrokken, toen mijn vader en moeder vertelden dat ze uit elkaar gingen. Ik was toen 9.

Ik geloof dat het van mijn vader niet zo hoefde, en dat het meer het idee van mijn moeder was. Zij was verliefd op een andere man maar die persoon besloot toch maar om bij zijn gezin te blijven. Mijn moeder is het huis uitgegaan. Ze verhuisde naar een ander huis, honderd meter verderop in de straat, hier in Zaltbommel. Mijn broertjes Emiel en Mats en ik gingen de ene week bij mijn vader en de andere week bij mijn moeder wonen.

In het huis van mijn moeder vond ik het niet zo prettig. Er hadden heel lang oude mensen gewoond en die sfeer hing er nog. In de voortuin was een vies vijvertje – daar wilde je niet eens bij in de buurt komen. En binnen was het best kaal. Er moest nog geschilderd worden, en er was geen verwarming. In het begin vond ik het lastig om steeds maar te verhuizen: ik raakte veel dingen kwijt omdat ik ook nogal slordig ben. Wanneer ik bij mijn vader was, miste ik mijn moeder, en andersom. Ik was soms ook wel verdrietig. Ik herinner me dat ik een keer heel erg moest huilen, en dat ik tegen mijn moeder zei: ‘Ik wil naar papa toe.’ Dat ging toen natuurlijk niet, want hij was druk met zijn werk.

Wat ik vooral miste, was de sfeer van met z’n allen één gezin zijn, samen bij de kachel zitten, samen Sinterklaas vieren. Nu ik wat ouder ben, en het in allebei de huizen gezellig is, vind ik dat niet zo’n probleem meer. De afwisseling is juist wel fijn. Als je genoeg krijgt van het gezeur van de ene ouder, kun je naar de andere toe. Dat is een groot voordeel. En mijn vader en moeder maken, anders dan vroeger, nooit meer ruzie. Ze maken samen afspraken over ons en leggen de agenda’s naast elkaar. Op vrijdag, als er van week gewisseld wordt, blijft mijn moeder vaak nog even bij mijn vader borrelen. Tijdens feestjes zijn we allemaal samen. Laatst zijn we voor mijn verjaardag nog met z’n allen wezen karten.

Ik denk dat mijn vader zich wel schuldig heeft gevoeld over de scheiding, en dat hij het voor ons erg vond. Bij mijn moeder heb ik dat niet zo gezien, maar misschien wilde ze het wel niet aan ons laten merken. Ik heb ze wel gevraagd waarom ze uit elkaar zijn gegaan. Maar het is me toch niet helemaal duidelijk geworden. Ik weet niet eens of het voor hen wel helemaal duidelijk was. Ze hielden niet meer van elkaar, legde mijn moeder uit. Dat snap ik wel, maar toch vind ik het ook niet raar dat ze een hele tijd bij elkaar zijn geweest. Ze vullen elkaar goed aan. Mijn moeder is vrolijk en ondernemend, mijn vader is rustig en heeft een zacht karakter: hij kan goed met je praten en hij kan heel goed luisteren.

Mijn vader heeft een nieuwe vriendin gekregen en mijn moeder een vriend. En hij heeft weer twee kinderen. Een tweeling. Grappige jongetjes zijn het, die samen veel giechelen en zo op elkaar lijken dat je op de kleur van hun schoenen moet letten om ze uit elkaar te houden. De vriendin van mijn vader is net zo rustig als hij: ze houdt ervan om op de bank te zitten werken of lezen. Ze luisteren samen naar klassieke muziek en ze zijn allebei een beetje boeddhistisch. En ze doen aan meditatie. De vriend van mijn moeder zou daar misschien ook voor openstaan, maar hij is toch wel heel anders, net als mijn moeder. Bij mijn moeder thuis wordt niet zoveel rustige muziek gedraaid. Meestal staat Radio 2 op.

Vroeger dacht ik altijd: scheiden is erg. Want dat wist ik van andere kinderen. Van een vriendinnetje bijvoorbeeld verhuisde de moeder naar Engeland. Zij moest mee en dus zag ze haar vader bijna nooit meer. En later, toen ze weer in Nederland woonde, had ze veel minder contact met haar moeder.

Ik ben mijn ouders na de scheiding altijd veel blijven zien. Gelukkig maar, want dat is toch het belangrijkste. Het lijkt me helemaal niet fijn als je je vader of moeder moet missen, of dat je moet kiezen tussen je ouders. Uiteindelijk is het me meegevallen, dat mijn vader en moeder uit elkaar zijn gegaan. Eigenlijk is alles gewoon doorgegaan. Het is nooit heel ingewikkeld geweest, en ik heb er niet onder geleden.

Ik zit nu in de tweede klas van het gymnasium. Later wil ik iets met psychologie doen, of misschien word ik wel actrice – ik doe veel aan amateurtoneel en vind het leuk om iets van mezelf te laten zien en tegelijkertijd iemand anders te worden. Of ik later zal trouwen, weet ik nog niet. Het lijkt me wel leuk, vanwege de traditie, en omdat het heel feestelijk is om in een witte jurk tussen feestende mensen een heel mooie dag te hebben. Maar of ik het zou volhouden om voor eeuwig bij iemand te blijven? Er zijn zo veel mensen die scheiden, dat ik niet weet of dat mogelijk is. Als er problemen zijn, moet je wel proberen om je relatie te redden. Maar als het echt niet lukt, kun je beter uit elkaar gaan, want spanningen en ruzies maken je ongelukkig. Misschien is het sowieso beter om op een gegeven moment weg te gaan. Of met een ander een nieuwe relatie te beginnen. Ik heb er nu nog geen beeld bij hoe het is om met iemand oud te worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.