Column

Misschien heeft je lichaam dat gewoon nodig

 

Beeld anp

Sinds een week is iemand in mijn huis bezig met een koolhydraatloos dieet. Met de zomer in aantocht en een buikje dat nog uit de kersttijd stamt, heeft hij besloten zich aan te sluiten in de lange rij koolhydraatlozen, die het allemaal doen voorkomen alsof het een gemakkelijke opgave is. 'Als ik bij mensen ga eten, sla ik de aardappeltjes gewoon even over.' 'Ontbijten kun je ook heel goed met twee hardgekookte eieren.' 'In quinoa zit alleen maar proteïne hoor! Dus.' En dan heel voldaan kijken.

Hij is nu een paar dagen bezig en ik ben erachter gekomen dat stoppen met koolhydraten net zo moeilijk is als stoppen met roken. Met andere woorden: je krijgt er een onwaarschijnlijk kuthumeur van. En dat moeten je huisgenoten allemaal pikken. Want jij bent bezig met een beter leven. En daar moet je in aangemoedigd worden, godverdomme, en wáárom zijn de eieren alweer op?! Ook veel gehoord de afgelopen dagen: 'Ik snap wel waarom dit dieet werkt, want ik mag gewoon níks eten!'

Het is ook niet makkelijk, en daarbij heeft heeft hij dus ook nog een vrouw en twee puberkinderen die in elke situatie een mogelijkheid zien om een koolhydraatarme of -rijke opmerking te maken.

Eet mijn vriend geen koolhydraten, dan informeren wij of het nou lekker is, zo'n hamburger zonder broodje. Eet hij per ongeluk een heel klein koolhydraatje, dan merken wij meteen op 'dat er om zo'n katjang-pedisnootje echt wel wat koolhydraten heen zitten hoor!'

Er is ook veel sprake van buikpijn en honger, en honger door buikpijn, waardoor ik aan het eind van de dag wel eens radeloos opper of hij niet toch een klein boterhammetje wil. 'Misschien heeft je lichaam dat gewoon nodig.'

Ook las ik dit weekend in Volkskrant Magazine een artikel over twee graatmagere modellenzussen die een kookboek hadden gepubliceerd. Zij propageerden roomboter, kippenbouillon en ongeraffineerde koolhydraten.

'Neem anders wat ongeraffineerde koolhydraten', probeerde ik monter.

Maar de koolhydraat, ook ongeraffineerd, werd pertinent geweigerd, en zijn humeur bleef dus zo, en zo kwam het dat wij eergisteren het volgende gesprek voerden.

Ik: 'Schat, wil je me even helpen? De roede van het douchegordijn is naar beneden gevallen.'

Hij: 'Dat kun je best in je eentje terughangen.'

Ik: 'KUN JE ALSJEBLIEFT WEER KOOLHYDRATEN GAAN ETEN?'

Gisteren at hij voor het ontbijt een bord pap. Ik zei er, verstandig als ik ben, niets van. Hij zei: 'Ik eet pap. Heerlijke pap. Ik geniet er echt van. Dit zijn de enige koolhydraten die ik vandaag eet.'

Daarna ging hij googelen, en na enige tijd zei hij: 'Het is ook helemaal niet goed alle koolhydraten uit te bannen. Je lichaam verzuurt dan.'

Het eind is in zicht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden