Mispels voor fladderaars

Niet alleen de wandelaar zal content zijn met het nieuwe natuurgebiedje in Rhijnauwen...

Landgoed Rhijnauwen, tussen Utrecht en Bunnik, krijgt een meer natuurlijke aankleding. De Dienst Stadsbeheer van de gemeente Utrecht is deze week begonnen een weiland aan de rand van het landgoed - tussen het voormalige fort en de Kromme Rijn - om te vormen tot natuurgebiedje.

Wat oude gebouwen zijn afgebroken; grazende koeien maken plaats voor enkele tientallen exemplaren van de wilde mispel, wegedoorn, en bosroos. Dat zijn ferme struiken die van oudsher thuishoren in het rivierengebied, maar inmiddels nog maar mondjesmaat voorkomen. Bovendien plant Stadsbeheer er een vijftigtal eiken.

Op de andere helft van het halve hectare (50 bij 100 meter) grote natuurgebied in wording, krijgt de natuur de vrije hand van de gemeente. Naar verwachting zullen hier eveneens allerlei struiken en bomen opslaan, maar met een hoofdrol voor de es.Het nieuwe bos in wording sluit aan bij een bestaande bosschage, het Bosje van Miltenburg. Zo wordt in het cultuurland een flinke groene enclave gecree, legt beheerder Joop Spaans van de Dienst Stadsbeheer uit.

Dit plukje groen kan dienen als stepping stone, een tijdelijke verblijfplaats en voedselgebied voor dieren die zich door het boerenland en langs buitenwijken verplaatsen van natuurgebied naar natuurgebied. Bijvoorbeeld van Amelisweerd/Rhijnauwen naar het landgoed Niof bij Zeist. Spaans: 'Vogels, vlinders en libellen, zeg maar alles wat fladdert, zal daar in elk geval van profiteren.'

De gemeente Utrecht wil op haar grondgebied meer van dit soort bosjes aanleggen, aldus Spaans. Bij Rhijnauwen wordt nu ervaring opgedaan, onder meer dus door te experimenteren met het aanplanten van drie ter plaatse verdwenen inheemse struiken die door rijke bloei of veel vruchten tal van dieren kunnen plezieren.

Hoewel uitsluitend plantgoed van inheemse komaf de grond in gaat, is een dergelijke aanpak niet onomstreden. Veel natuurbeheerders zijn terughoudend met het zelf uitplanten of zaaien van verdwenen plantensoorten. Dat wordt gezien als een vorm van 'tuinieren'.

Spaans is een andere zienswijze toegedaan. 'Ik kan me de principi bezwaren wel voorstellen, maar als ik die struiken niet aanplant, komen ze echt niet terug. Je kunt wel honderd jaar wachten, maar dan ben ik er niet meer om ze te bestellen.'

Voor de eiken geldt een ander probleem. Van nature ontkiemen ze nauwelijks op de zware kleigrond langs de Kromme Rijn. Toch heeft Stadsbeheer gekozen voor deze boomsoort omdat die dan wel niet bij de grondsoort maar wel bij het landgoedkarakter past. Bovendien brengt de eik 'in zijn kielzog' een hoop natuur mee, bijvoorbeeld veel insecten.

De beheerder verwacht dat ook de recreatie profiteert van de nieuwe Utrechtse bosgebiedjes. Het experiment bij Rhijnauwen wordt doorkruist door een wandelpad en een fietsroute. De goede bedoelingen zullen voor de passant nog wel even verborgen blijven. Voorlopig zijn de nieuwe bomen en struiken nog slechts iele sprietjes.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden