Mimi

Mimi heet ze, het meisje dat in mijn huis de dingen komt doen die zonder haar niet gedaan zouden worden: stofzuigen en zo. Ook hangt ze rondslingerende tekeningen van mijn kinderen aan de muur, vlecht de haren van poppen (ik verzin dit niet) en herschikt bloemen in vazen, hoofdschuddend om mijn blijkbaar bespottelijke pogingen tot bloemschikken.

Mimi komt uit de Filipijnen, ze is amper één meter vijftig lang, en ze neuriet tijdens het redderen Aziatische deuntjes. Ze is vrolijk, vriendelijk, en zó netjes dat ze zelfs alle doekjes en dweiltjes na gebruik opgevouwen achterlaat, in een blinkend schone emmer. Ook heeft ze een liefdevolle verstandhouding met mijn achterlijke kat Lola, die met haar dikke pluislichaam gedurig om Mimi's kuiten draait, en pas weghobbelt als er daadwerkelijk gestofzuigd wordt. Enge stofzuiger...

Dat Mimi gelovig was, wist ik al. Met Kerstmis leende ze mijn cocktailshaker, mijn suikerpot en de blikken bus waarin ik het kattenvoer bewaar: die had ze nodig voor het kerstspel in haar kerk, waar ze, gevuld met wierook, mirre en goud door de drie koningen aan het kindeke Jezus zouden worden aangeboden. Sindsdien kijk ik toch met andere ogen naar die nederige huishoudattributen: Mimi's devotie heeft ze een onmiskenbare glans van heiligheid gegeven.

Ze bleek trouwens bij navraag niet katholiek te zijn, zoals het een goede Filippina betaamt, maar Born Again Christian. Dat viel me een beetje tegen, want ik ben zelf katholiek, weliswaar voor spek en bonen, maar tóch: en nu bleek dus dat mijn dierbare paus JP II-asbak al die tijd niet de indruk op haar heeft gemaakt die ik er van verwacht had. Wedergeboren christenen doen niet aan de paus.

'Gaan jullie vaak naar de kerk?', vroeg ze laatst verlegen. 'Alleen met Kerstmis', antwoordde ik. Het viel haar duidelijk niet mee. 'Maar ik wéét dat jullie goede christenen zijn', stelde ze zichzelf en mij gerust. Ze wees op een bijzonder kitscherige gipsen engel die op de piano staat. Het leek me geen overtuigend bewijs van religieuze bevlogenheid, maar ach, als zíj er tevreden mee was... 'En ook híerom', ging ze voort. Ze pakte een T-shirt van mijn dochter, dat over een stoel hing. Er staat een plaatje van een kat op, en de tekst 'ARE YOUR CATS OLD ENOUGH TO LEARN ABOUT JESUS?'

'O, dat is maar een grapje', stotterde ik blozend van schaamte over dit in feite spottende, blasfemische kledingstuk. Ze schudde van nee, pakte mijn kat Lola op en nam haar op schoot. 'Hoe oud ben jij, Lola?', vroeg Mimi, waarop het suffe dier ronkend begon te spinnen. 'Lola is nog jong. Pas 3', zei ik. 'Dat is oud genoeg, voor een kat', besloot Mimi. 'Oud genoeg om haar iets te vertellen over Jezus en de wonderen die hij verricht heeft.'

'Lola is erg dom', hernam ik. 'Ze zou het niet begrijpen.' Mimi keek me verdrietig aan. 'Probeer het nou eens', zei ze zacht maar dringend. 'Gebruik gewoon de simpelste woorden. Dan begrijpt ze het wel.'

Uiteindelijk heb ik het maar beloofd. 'Moet je horen, Lola...', begin ik dan. Maar telkens springt ze na een paar woorden van mijn schoot. Ik weet, het geloof kan bergen verzetten. Maar dit lijkt me een hopeloos geval.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden