Milosevic als gemiste vijand

De vraag wat een politieke film is, leidt tot oeverloze discussies, zeker als je stelt dat elke film politiek is en ontkenning daarvan ook een politiek standpunt betekent....

Peter van Bueren

In Rotterdam draaien echter ook films die direct reflecteren op een politieke kwestie en niet voor niets is daarom de Joegoslavische regisseur Goran Markovic een 'filmmaker in focus'. Al zijn tien films worden vertoond en ze zijn allemaal direct politiek van karakter.

Markovic studeerde film in Praag en zag daar hoe Russische tanks een zucht naar vrijheid onderdrukten. Dat bepaalde de rest van zijn leven. Zijn laatste film, 'Serbie, anne zro', is een psychologische analyse van een tijdperk dat na het oppakken van Milosovic lijkt afgesloten, maar dat helemaal niet is. Fragmenten uit zijn oude films en gesprekken met familie en vrienden larderen een filmisch onderzoek zonder een heldere conclusie.

Markovic meent dat hij, en met hem heel Joegoslavië, tijdens het bewind van Milosovic zijn identiteit verloren heeft, maar dat daarna een grote onzekerheid ontstond.

Milosovic was tenminste nog een concrete vijand en die leegte is nog lang niet opgevuld. Met zijn eigen leven als voorbeeld gebruikt Markovic film als een middel voor reflectie en analyse. En hij bewijst tevens dat een film met een politieke stellingname ook een krachtige film kan zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden